Bazar günü “Espanyol”u məğlub edən “Barselona” dördillik fasilədən sonra yenidən zirvəyə oturdu. Amma klub və komanda ətrafındakı problemlər bitdimi?

“Barselona” – çempion! Son 4 ildə bu ənənəvi ifadəni işlətmək üçün əsas yox idi. Əslində 4 il zaman baxımından elə də uzun müddət deyil, amma nədənsə adama çox görünür. 2019-un çempion heyətində Pike əsas fiqurlardan biri idi, Messi ilə Suares birlikdə rəqib qapılarından 55 top keçirmişdi, Riki Puç gələcəyin ulduzu kimi görünürdü. Kataloniyalılar son 7 ildə 5-ci titulunu qazanmışdı, “Real” və “Atletiko” hərəyə bir dəfə bu seriyanın arasına girmişdi və hər kəs elə gəlirdi ki, daim belə davam edəcək. Sonradan “göy-qırmızılar”ın saysız-hesabsız problemləri başladı, milyard dollarlıq borc yükü klubun üzərində qaldı. Çox güman, nə vaxtsa “Barselona”nı necə öldürdülər” kitabını oxuyacağıq. Hətta bəlkə həmin kitab bir neçə cilddən ibarət olacaq. Messinin doğma klubdan getmək istəyi, sakit bir oğlandan klubun sabiq rəhbərliyini darmadağın edən müsahibələrin qəhrəmanına çevrilməsi, sosial şəbəkələrdə “Barsa”nın öz ulduzlarını məhv edən trol ordusu, hakimlərlə iş, klubun yeni oyunçuları qeydiyyatdan keçirməyə imkan verməyən maliyyə problemlərini şərtləndirən səbəblər – bütün bunlar kitabın fəsillərini təşkil edəcək. Heç bu gün də hər şeyin yaxşı olduğunu demək olmaz. Kataloniyalılar yenə də kəmərləri sıxırlar, xərcə qənaət etmək üçün klub telekanalını ixtisara salırlar. “Neqreyra” işinin hansı axarı alacağı hələ də bilinmir, bu gün komandada oynayan futbolçuların, hətta Qavinin belə yeni müqaviləsinin yayda necə qeydiyyata alınacağı haqda danışan yoxdu. Odu ki, “Barselona” çoxdan gözlədiyi titulu hansısa dərəcədə elementar məntiqin qayda-qanununa zidd şəkildə bayram edir. Ancaq kataloniyalıların 27-ci çempionluğun hadisələrin xoş axarı nəticəsində gerçəkləşdiyini demək axmaqlıq olardı. Bəli, yazda möhtəşəm təsir bağışlayan “Atletiko” mövsümün ilk yarısını biabırçı keçirdi, Karlo Ançelottinin dönüşündən sonra çoxlu titul qazanan “Real”ın, sadəcə, aclıq hissi itdi. Ancaq İspaniya futbolunda son üç ildə dəbi müəyyənləşdirən Madrid tandeminin problemləri “Barselona”nın zəfərinin dəyərini qətiyyən kiçiltmir. Bu çempionluğun legitimliyinə heç bir baxımdam şübhə etməyə dəyməz. İndiki “Barsa” hansısa məqamda hətta 10 il əvvəlin möhtəşəm qrafiki (onda komanda mərhum Tito Vilanovanın rəhbərliyi altında 100 xal toplamışdı) ilə irəliləyirdi. Təkrarlamaq mümkün olmasa da, aydındı ki, “göy-qırmızılar” finişə qədər son 10 ildəki ən yaxşı nəticəsini göstərəcək.

Laportanın işığı və kölgəsi

“Barsa”nın kimlərin sayəsində yenidən zirvəyə yüksəldiyini müəyyənləşdirmək eyni zamanda həm asan, həm də çətindi. Klub prezidenti Xuan Laportanı götürək. Bir tərəfdən, o, sona qədər də olmasa, klubu böhran uçurumundan çıxarıb. Digər tərəfdən, prezident iqtisadi təsir rıçaqlarına necə aludə olubsa, Liqa öz qaydalarını dəyişməyə məcbur oldu: indi maaş tavanını artırmaq üçün aktivlərin bir hissəsinin satışı kimi əməliyyatlar da ciddi şəkildə tənzimlənir. Laporta və onun idarəçi komandası danışıqlar prosesində maliyyə cadugərlərinə və dahilərinə çevrilib. Klub ən sərt məhdudiyyətlər şəraitində belə bir neçə möhtəşəm transfer gerçəkləşdirə bilib. Bununla yanaşı, rəhbərlik hər dəfə güzəştə gedən Frenki de Yonqu az qala zorla klubdan qovdu. Əlbəttə, belə tarixçələr klubu gözəlləşdirmir. Hələ onu demirik ki, məhz Laporta Messinin klubdan getməsinə imkan verdi. Prezident o mənada haqlı idi ki, hətta ən dahi oyunçu belə klubun gələcəyindən vacib ola bilməz. Ancaq ayrılıq zamanı yaşananlar əməlli-başlı rüsvayçılıqdı. Odu ki, yaxınlarda baş verən barışıqdan və Leonun gözlənilən dönüşündən sonra da həmin tarixçə Laportanın imicində qara ləkə kimi qalacaq. Elə “Neqreyra” işində də indiki prezident yalnız ona görə günahkar sayılmır ki, əvvəlki prezidentlik dövrünün üzərindən bəlli bir zaman keçib. Prezidentin populizmə meyilliliyi də gələcəkdə problem yarada bilər. Təkamül yolu ilə inkişaf Laportanın ağlına batan yol deyil.

Məşqçi qələbəsi
Lapotanın ideal olduğu nöqtə isə Xavinin dönüşü ilə bağlı tarixçədi. Klubun əfsanəsi, ötənlərin məşhur oyunçusu hələ ki məşqçi peşəsində as deyil. Çempionlar Liqasının qrupunda qalmaq, Avropa Liqasının pley-offunun ilk mərhələsindəcə mübarizəni dayandırmaq, İspaniya kubokunun finalında evdə “Real”dan alınan 0:4 hesablı məğlubiyyət istənilən mütəxəssisin yaşamalı olduğu uğursuzluqlardı. Ancaq özünəvurğunluq hissinə ciddi zərbə dəyən Xavi yorulmadan hədəfinə doğru irəliləyir və “el-klasiko” statistikasına görə artıq Ançelottidən üstündü (5:3). Üsluba sadiqliyə gəlincə, bu mütəxəssis lazımi məqamda prinsiplərinə zidd getməyi bacarır. “Santyaqo Bernabeu”dakı klassik “avtobus”, 1:0 hesablı 11 qələbə, 25 “quru” oyun həm rəqəm, həm də mahiyyət baxımından Joze Mourinyo dövrünün “Çelsi”sini xatırlatmırmı? Bütün bunlar cilalanan komanda oyununun məhsuludu. Kiçik Qavi həm yarada, həm də dağıda bilir. Ter Ştegenin etibarlı oyunu əfsanəyə bənzəyir. Vinisiusin qorxulu yuxusuna çevrilən Arauxonu da xatırlaya bilərik. Pedrinin ağıllı hərəkətləri, Dembelenin parlaq fəndləri. Meydandakı əsas qəhrəmanın adını soruşsaz, kiçik fasilə yaranacaq. Yenə də ağla hələ “Bavariya”dakı məhsuldarlığı təkrarlaya bilməyən Levandovski gələcək.

İndiki “Barsa”nın həm anadəngəlmə bombardiri, həm titulu, həm də hələ də quruculu mərhələsində olduğu halda “qızıl”ı götürən əsl komandası var. Messi ilə və ya onsuz bundan sonra daha da yaxşı olacaqmı – demək çətindi. Ancaq maraqlı olacağı dəqiqdi. İspaniyaya və Avropa futboluna güclü “Barselona” lazımdı. Və o qayıdır!