“Uşaq və gənclərin fiziki və mənəvi inkişafı” istiqaməti üzrə layihə çərçivəsində yazılarımız davam edir.

Əyalət təmsilçisi “Şamaxı” mövsümün sonunda 10-cu yeri tutub, premyer-liqanı tərk etsə də, daim diqqəti çəkməyi bacardı. Klub rəhbərliyi cəsarətli qərar qəbul edərək heyəti bütünlüklə yerli futbolçulardan qurdu. Bununla da başqalarına bir nümunə göstərmiş oldu. Zaman-zaman sürpriz nəticələrə imza atan, yüksək əzmkarlıq göstərən bölgə təmsilçisi bir çox yerli futbolçunun yeni səviyyəyə yüksəlməsinə, özünü göstərməsinə yardımçı oldu. Budəfəki müsahibimiz də “Şamaxı”nın baş məşqçisi Vüqar Əsgərlidi.

- Vüqar müəllim, futbol sahəsində yetərincə tanınmış mütəxəssislərdənsiz. Amma layihəmizin ənənələrinə uyğun olaraq, sizi bir daha oxucularımıza tanıtdırmaq istərdik. Futbola gəlişiniz necə oldu, ilk addımları atdığınız komandanı və ordakı məşqçiləri necə xatırlayırsız?
- Bu sualınız məni keçmişə qaytardı, istər-istəməz o günləri xatırladım. Hər bir uşaq kimi mənim də futbola böyük marağım var idi, həyətdə dostlarımla tez-tez futbol oynayırdım. Elə bu sevgi də məni “Neftçi”nin uşaq komandalarına apardı. Mənə futbolun ilk sirlərini “Neftçi”nin aşağı yaş qruplarında çalışan, hamıya da yaxşı tanış olan İslam Kərimov öyrədib. Onun rəhbərliyi altında futbolun sehrinə düşmüşəm, bu oyunu daha dərindən öyrənməyə başlamışam. Kifayət qədər yaxşı komandamız var idi. Elə İslam müəllim də məşqçi kimi çox tələbkar idi, bizə bütün incəlikləri öyrətməyə çalışırdı. Bugünkü gün də İslam müəllimlə tez-tez əlaqə saxlayıram, ilk məşqçimlə hal-əhval tuturam.

- Növbəti sualımız məşqçilik karyeranızla bağlıdı. Məşqçiliyə necə başladız? Bu peşə sizin üçün əvvəlcədən cəlbedici idi, yoxsa daha sonra məşqçi olmağa qərar verdiz?
- MOİK-də çıxış edərkən baş məşqçimiz Namiq Adilov idi. İlk dəfə onun təşəbbüsü oldu. Mənə təklif etdi ki, oynayan məşqçi funksiyasını yerinə yetirim. Bu təklif mənim üçün də maraqlı oldu, çünki yeni çağırış idi. Bu cür davam etdikcə gördüm ki, marağım daha da artır. Çünki hər gün yeni nəsə öyrənirdim və belədə məşqçi işi mənə daha da maraqlı gəlirdi. Sonradan artıq təhsilimi artırıb məşqçiliklə daha ciddi məşğul olmağa qərar verdim. Bu qərarımdan da peşman deyiləm. Məşqçilikdə özümü tapmışam, sevdiyim işlə məşğul oluram.

- Necə düşünürsüz, məşqçi olmaq istəyən şəxsdə hansı keyfiyyətlər cəmləşməlidi? Hər yaxşı futbol oynayan yaxşı məşqçi ola bilərmi?
- Məşqçi olmaq üçün ilk növbədə daim öyrənməyə meyilli olmalısan. Çünki futbol dinamik oyundu, gündən-günə inkişaf edir, bir yerdə dayanmır. Bu çağırışlara səs vermək üçün sən də “artırmalısan”. Sözsüz, bacarıq da lazımdı, futbolun incəliklərini bilməlisən, bu oyunu hiss etməlisən. Amma nə vaxtsa “artıq mən hər şeyi bilirəm” deyən adamdan yaxşı məşqçi ola bilməz. Keçmişdə yaxşı futbolçu olmaq hələ yaxşı məşqçi olacağına zəmanət sayılmamalıdı. Təbii ki, futbol bilikləri vacibdi, amma bununla yanaşı məşqçi üçün şərait, infrastruktur yaradılmalıdı. Həmin mütəxəssis qarşındakı futbolçulara informasiyanı necə çatdıra bilmək üçün müəyyən metodikanı bilməlidi.

- Başa çatan mövsümü “Şamaxı”da keçirdiz və bütünlüklə yerli futbolçulardan qurulmuş heyətlə işlədiz. Bunun müsbət və mənfi tərəfləri hansılardı? Bütünlüklə yerlilərdən qurulmuş komandanı çalışdırmağın hansı çətinlikləri oldu?
- Qeyd etdiyiniz kimi, ötən mövsümü tam yerli futbolçularla keçirdik. Bunu yeni bir layihə də saymaq olar. Bu işin müsbət tərəfləri odu ki, Azərbaycan futboluna yeni adlar bəxş edə bildik və məqsəd də əsasən bu idi. Mənfi tərəfləri düşünürəm ki, premyer-liqada yerimizi qoruya bilməməyimiz oldu. Yəqin ki, sual verərkən siz də bunu nəzərdə tutursuz. Amma mən düşünürəm ki, ötən mövsüm bir az daha tez yığışa bilsəydik, daha yaxşı hazırlaşa bilərdik. Müəyyən mənada vaxt azlığı işimizə mane oldu, tam hazırlaşmaq üçün vaxtımız az oldu. Düşünürəm ki, müəyyən şərtlərə əməl olunsa, tam yerlilərdən qurulmuş heyətlə də uğur qazanmaq mümkündü.

- Son sualım yerli futbolçuların özəllikləri ilə bağlıdı. Azərbaycanlı futbolçular daha çox nəyin üzərində çalışmalıdı, onların əsas nöqsanı nədi?
- Buna nöqsan demək bir qədər haqsızlıq olar. Fikrimcə, azərbaycanlı futbolçularının əsas problemi istəksizlikdi. Sözsüz, bunu bütün yerli futbolçulara aid etmək olmaz, amma bizim əksər futbolçular öz üzərində işləməyə çox da həvəs göstərmirlər, üzərlərində az işləyirlər. Bu məqam da onların inkişafının qarşısını alır, müəyyən məsələlərdə ləngiməyə səbəb olur. Futbolçularımız anlamalıdı ki, onlar nə qədər çox çalışsalar, o qədər də inkişaf edəcəklər, daha yaxşı görünəcəklər. Misal göstərə də bilərəm. “Şamaxı”da Cəlal Hüseynov, Rəhman Daşdəmirov, Rəşad Əzizli kimi futbolçular səhər tezdən oyanır, əlavə məşqlərini edirdilər. Axşam isə komandanın məşqlərinə qoşulurdular. Mövsüm bitəndən sonra həmin futbolçular daha iddialı klublardan dəvət alırlar ki, o da onların öz əziyyətlərinin bəhrəsini gormələri anlamına gəlir.

İLKİN SULTANLI