“Tofiq müəllim Azərbaycan futbolunun ağsaqqalı idi. Həm də xalqın fəxri idi. Çox sevinirəm ki, 20 ildən artıq onunla çiyin-çiyinə işləmişəm. Çox gözəl insan olub, sadə və mülayim biri idi. Uşaqla uşaq, böyüklə böyük idi. Bilirsiz, dünya çempionatında iki dəfə final oyunlarını idarə etmişdi. Amma rəhmətlik özünü çox sadə aparardı. Düşünürəm ki, bu gün onu yad etmək hər birimizin borcudu. Arzum odu ki, Allah nəsib eləsin, gələn il onun yüzilliyini keçirək. 90 illiyini yaxşı keçirmişdik, veteran futbolçuları dəvət etmişdik. Hesab edirəm ki, yüzilliyi dövlət səviyyəsində qeyd olunmalıdı. Doğrudu, DÇ-66-da o, SSRİ adından çıxış edirdi. Amma 50-60 il sonra da adı çəkiləndə azərbaycanlı olması xatırlanacaq. Biz ona baxaraq hakimliyə gəldik. Tofiq müəllim neçə il Hakimlər Komitəsinin rəhbəri işlədi. AFFA yarananda bir müddət baş katib vəzifəsində çalışdı. Futbolun, hakimliyin inkişafı üçün tövsiyələrini verdi. Tofiq müəllim bir brend idi. Hansısa ölkəyə, hansısa şəhərə - bir sözlə, hara gedirdisə, hamı onu tanıyırdı. Dünyada adına stadion olan yeganə şəxsdi. Onun əməyi böyükdü, bu əməyi heç vaxt itirmək olmaz. Neçə illər institutda kafedra müdiri işlədi, məşqçilər, futbol mütəxəssisləri yetişdirdi. İmkan daxilində həmişə biz gənc hakimlərə dəstək verdi”.

“Mən Tofiq müəllimə bir dəfə - Azərbaycan kubookunun yarımfinal oyununda kömək etmişəm. Amma o, mənim müəllimim olub. Həm də məni Azərbaycan futboluna tanıtdırıb. Məni özünə köməkçi götürmüşdü ki, görsün hakimliyi bacarıram, ya yox. Elə həmin oyunda da mənə dedi ki, sən hakim olacaqsan. Mən hakimliyə başlayanda Tofiq müəllim Azərbaycan Hakimlər Komitəsinin sədri idi. Həmin komitədə azərbaycanlıların sayı az idi, çoxu başqa millətlərin nümayəndəsi idi. Mən bu peşəyə gələndən sonra bir çox yerli hakim yetişdi, əcnəbilər bu sahədəm uzaqlaşdı. Gülağa Cabbarov, Əhməd Cabbarov, Ruhulla Kərimov - bunlar hamısı tələbəm olub. Zamanında Tofiq müəllimdən xahiş edirdim ki, məni SSRİ birinciliyinə salsın. Allah rəhmət eləsin, mənə çox kömək göstərdi. SSRİ birinciliyində və Azərbaycan çempionatında ümumilikdə 484 oyun idarə etdim. Ölkə çempionatında 289, SSRİ çempionatının yüksək liqasında 82, SSRİ çempionatının aşağı liqalarında 95, beynəlxalq arenada isə 18 matçda hakimlik etdim. Tofiq müəllim mənə böyük ümid bəsləyirdi. Amma hərdən yaddan çıxırdım (gülür). Bir dəfə də Moskvada hansısa iclasda bir yerdəydik. İclasdakılar çıxış edərək məni təriflədi. Mən də ayağa qalxdım ki, təşəkkürümü bildirim. Bəhramov mənə tərəf dönərək “otur, sənə demirlər” dedi. Allah rəhmət eləsin ona, amma azərbaycanlı hakimlərə çox fikir vermirdi. Həmişə “oğlum-oğlum” deyə-deyə bizi sakitləşdirirdi, ancaq rusu, ermənini qabağa verirdi. Nə isə, çox danışmaq olar. Çox yaxşı hakimlərimiz var idi, sadəcə, irəli getməyə qoymurdular. Moskvaya bir yerdə gedib-gəlirdik. Gedəndə “oğlum-oğlum” deyirdi, amma siyahı gələndə orda olmurduq. Mən beynəlxalq dərəcəli hakimliyi ala bilmədim. Niyə? Dedilər ki, oyunun azdı. Elə Rüstəm Rəhimov da mənim kimi. 100 oyundan sonra beynəlxalq dərəcəli hakim adını qazandı”.