"Araz Naxçıvan" elitaya vəsiqə qazananda çoxları bu komandanın “qapazaltı” olacağını düşünürdü. Mən də bu qənaətdəydim.

Komandanın transfer siyasətində ləngidiyini, zəif toplanış keçdiyini, ev oyunlarını Naxçıvanda keçirə bilməyəcəyini nəzərə alsaq, başqa nəticəyə gəlməyə dəyməzdi. Üstəlik naxçıvanlıların yay toplanışında Bakı Olimpiya Stadionunun ehtiyat meydanşasında "Turan Tovuz"la yoxlama oyununu da izləmişdim. Onlar ilk turda Tovuz təmsilçisinə 3 top fərqiylə uduzanda qənaətim bir qədər də möhkəmləndi. Lakin 2-ci turda "Araz Naxçıvan" "Qəbələ"ni məğlub etdi, növbəti turda da "Qarabağ"la oyunda qələbəyə bərabər heç-heçəni yalnız 90+5-ci dəqiqədə əldənn verdi. Azər Bağırovun yetirmələri qalan turlarda, o cümlədən sonuncu - 6-cı turda da "Neftçi" ilə oyunda özünü yaxşı tərəfdən göstərərək "ağ-qaralar"ı minimal hesabla məğlub etdi. Bəs Muxtar Respublika təmsilçisinin uğurlarının sirri nədədi?

İlk növbədə rəqiblərin “Araz-Naxçıvan”a yuxarıdan aşağı baxmasını vurğulamalıyıq. Bəlkə də “Qarabağ”la oyundan sonra bu baxış dəyişib, amma yenə də kimlərsə naxçıvanlıları zəif görür, bu üzdən də onlarla oyuna köklənə bilmir. Ortada Azər Bağırov amili də var. Bu məşqçi ötən mövsüm komandanı 1-ci liqada çempion etdi. Çoxları gənc mütəxəssisin uğurlarına bədbin yanaşdı, vurğunu daha çox klubun maliyyə dayaqlarının üzərinə saldı. Azər Bağırov isə çempionluğun yalnız maddiyyatla şərtlənmədiyini, baş məşqçi kimi nəyəsə layiq olduğunu göstərməliydi ki, bunu da edir. 3-cü amil kimi uğurlu transferləri göstərərdim. “Araz-Naxçıvan" “transfer bazarı”nda o qədər ləng davranırdı ki, bugünlü uğuru, sadəcə, proqnozlaşdırmaq mümkün deyildi. Amma start ərəfəsində fəallaşdılar. Nəticədə komanda heyətinə İsmayıl Azzauri, Miço Kuzmanoviç, Numan Kurdiç, Kristian Avram kimi səviyyəli legionerləri, Turan Manafov və Tural Bayramlı kimi elita təcrübəsi olan oyunçuları cəlb etdi. 4-cü amil baş məşqçinin köhnə qvardiyaya inamı və dəstəyidi. Əksər baş məşqçilər aşağı liqadan elitaya vəsiqə təmin edəndən sonra, demək olar ki, bütün heyəti dəyişir. Azər Bağırov heyəti yeniləsə də, komandanın özəyini təşkil edən və çempionluqda pay sahibi olan futbolçuları saxladı, hətta onlara bu gün etimad göstərərək start heyətində şans verir. Söhbət Bayraməli Qurbanov, Vadim Abdullayev, Orxan Əliyev və başqa oyunçulardan gedir. Baş məşqçi əsasən də sonuncuya daim güvənir, penaltiləri ona etibar edir.
Naxçıvanlıları yetərincə təriflədik, bəs çatışmazlıqlar nədi? Əlbəttə, komandanın doğma publikanın dəstəyindən məhrum olması ciddi problemdi. “Dalğa”da yox, Naxçıvanda oynasaydılar, bəlkə nəticələr indikindən daha yaxşı olardı. Mərdəkandakı stadion hər nə qədər yaxşı olsa da, şəhərdən uzaq olması komandanı "12 oyunçu"nun dəstəyindən məhrum edir. Bundan başqa, futbolçuların bir-birini tanıması, xətləratası rabitə və kollektiv oyun fəlsəfəsinib formalaşması baxımından da problemlər var. "Araz-Naxçıvan"ın arxada qalan 6 oyununa nəzər yetirsək, futbolçuların qərar verməsində, ötürmələrdə lənglik və səhvlər, son nöqtəni qoya bilməmək kimi nöqsanlar var. Yəni Naxçıvan təmsilçisində görüləsi iş çoxdu.

Yazının yekununda qeyd edim ki, "Araz-Naxçıvan" düzgün yolla irəliləyir. Amma bu yolda kələ-kötür, eniş-yoxuş da var. Odu ki, komanda hər uğurundan sonra daha da tələbkarcasına səhvlər üzərində çalışmalıdı.

ABDULLA İSMAYILOĞLU