Rəhmətlik Nüsrət Kəsəmənlinin ən gözəl şeirlərindən biri də budu, azərbaycanlı kişilərin içki məclislərinin şah əsərlərindən biridi, bir az hallanan kimi hər kəsin yadına əski sevgisi düşür, aşkar da olmasa, qəlbinin dərinliklərində bu misraların fitilini yandırır. Yaxşıdı e, çox yaxşı, hələ ortada belə misralar da var:



Güman etmirəm ki, Canni de Byazi payızda, noyabrda, kəsəsi, Belçika ilə səfər oyunundan sonra Azərbaycandan gedəndə arxasınca bir göz baxa. Hətta bir qədər cəsarətlənib iddia edirəm ki, italiyalı mütəxəssis Brüsseldən Bakıya dönməyəcək, seçmə mərhələnin yekunları ilə bağlı hesabatını da poçtla göndərəcək. Axı məktub yazmaq da get-gedə dəbə minir. Məsələn, sentyabrın 9-da Putinin zənglərinə cavab vermədiyini görən Paşinyan qələmə sarılaraq Rusiya prezidentinə şanlı məktub yazmışdı. Mənim siyasətlə işim yoxdu, futbol canımın canıdı, ancaq mətləbə keçməmiş bu şeirin iki misrasını da xatırlatmasam, ölləm:



Yaxşı, hörmətli De Byazi, üç il əvvəl bura gələndə Azərbaycan futbolunun potensialını bilmirdinmi? Bilirdinsə, nəyimizi sevmişdin? Sevmişdinsə, indi niyə gündə-gündə ünvanımıza hərzə-hədyan yağdırırsan?

İtaliya mətbuatına verdiyin növbəti açıqlamanı görəndə tüklərim biz-biz olur, nə qədər kimyəvi vasitəyə əl atsam da, daha yerinə qayıtmır. Çempionatda komanda sayı nə vaxtdan inkişafın göstəricisi olub? Şotlandiyada da cəmi 12 komanda var, cari seçmə mərhələdə 5 oyunun hamısında qələbə qazanıblar. Biz isə səndən 5 yox, 1 qələbə istəyirik.

“Bu ölkədə futbol ən vacib idman növü deyil” ifadəsi hansı dərrakənin məhsuludu? Yığmanın sabiq çalışdırıcısı Berti Foqts – hə, qonşunun evinə suyu axıdan və təmir xərclərini ödəmək istəməyən qoca – ilk dəfə bu ifadəni işlədib, sonra gələnlər də tutuquşu kimi təkrarlayır. Bu ölkədə futbol həmişə ən populyar idman növü olub, yenə də elədi. “Qarabağ”ın oyun günlərində təkcə elə sosial şəbəkələrdə yazılanlara baxmaq kifayətdi.

Güləşdi populyar, yoxsa cüdo? Sən Allah, boş verin! Deyilən kimi olsaydı, onda həmin idman növləri üzrə ölkə çempionatlarında tribunalarda yer tapılmazdı. “Azərbaycanda fərdilik o qədər üstünlük təşkil edir ki, bu ölkədə ən güclü idmançılar komanda yox, fərdi idman növlərinin nümayəndələridi” deyib, sonra da mentallıqdan gileylənməyə nə var ki? Fərdilik üstünlük təşkil edirsə, 44 günlük müharibədəki o komanda oyunu nə idi? Bəlkə italiyalılar gəlib əvəzimizə döyüşdü, özünü minanın üzərinə atdı ki, qəhrəman əsgərlərimiz irəliləsin, 30 il işğal altında qalan torpaqları alsın?!

Missiya bitmişdir, cənab De Byazi! Mənə elə gəlir ki, boş-boş bəhanələrlə dünyanı güldürmək əvəzinə özünüzə yeni iş yeri axtarmağa başlamalısız. Hərçənd inanmıram ki, bu dünyada hansısa federasiya yığmanı sizə tapşırmaq dərəcəsində səxavətli ola. Odu ki, sizə nə “çao” deyirəm, nə də “arrivederci”... Nə olar, son iki ayda rəhmətlik Nüsrət Kəsəmənlinin yuxarıda xatırlatdığım şeirini əzbərləyin.

ORXAN