"Rodika Mutu (anası - red.) nur şəhərinə getdi. İnanıram ki, bu yol hamar olub. Bu sevgini ömrümün sonuna qədər qəlbimdə saxlayacam... Nə edəcəyimi bilmirəm. Özümü tənha hiss edirəm. Yaxşı ki, Adi (Adrian Mutu - red.) var. Anam vəfat etməmiş qardaşımla əlaqə saxlayıb ölümünün yaxın olduğunu hiss etdiyimi dedim. Çünki durumu ağırlaşmaqda idi. Axşam isə qorxduğumuz oldu... Atam deyirdi ki, Adi mənim kimi dəqiq riyaziyyatçı olacaq. Bu üzdən həmişə anamla dalaşırdı. Anam qardaşımın futbolçu olmasını istəyirdi. Bu, özünün arzusuyla bağlıydı. Çünki anamın futbola böyük ehtirası var idi. Evdə, işdə, yol gedərkən oyunları izləyir, boş vaxtlarını isə topla oynayaraq keçirirdi. Adinin yaşı artdıqca ona da bu sevgini aşılamağa başladı. Qardaşım balaca ikən anam ona məşqçilik edir, qıraqda dayanıb tapşırıqlarını yerinə yetirməsini tələb edirdi. Bir gün Adi üçün yaxşı fürsət düşmüşdü. Yaxşı futbol oynayan uşaqları seçib tanınmış akademiyalara aparırdılar. Anam tələsik evə gəlib qardaşımı hazırlaşdırdı və tədbirə yola saldı. Bir neçə saat sonra Adi əsəbi halda evə qayıtdı və otağına keçdi. Rodika dərhal arxasınca gedib nə baş verdiyini soruşdu. Qardaşım qışqırırdı: "Məni niyə bir il gec doğmusan?! Yaşım az olduğu üçün seçilmədim!" "Neftçi" qardaşım üçün düşərli olmadı. Orda Adini sevmədilər. Anam əvvəlki kimi sağlam olsaydı, ona motivasiya verərdi və hər şey başqa cür olardı. Amma dəhşətli xəstəliklə mübarizə aparması və Adinin anamdan başqa nəyisə düşünə bilməməsi karyerasını uçuruma apardı...



İndi hər şey fərqli olacaq. Rumıniyada qardaşımı sevirlər və qoruyurlar. Təkliflər də çoxdu. Adiylə hər şeyi müzakirə etdim. Yanımda olacaq... Hələ ki adını açıqlamaq istəmirəm, lakin bir klub bizə istədiyimiz hər şeyi edir. Qardaşımın Azərbaycana qayıtmasını istəmirəm. O, qayğısız uğur qazana bilməyəcək. Peşəkarlıq? O, hər şeyi anamın nəfəsi və motivasiyası ilə bacarmışdı. İndi isə sıra məndədi".