“Şkendiya” əvvəlki mərhələdə güclü FKSB-ni Çempionlar Liqasından uzaqlaşdırdığına, üstəlik əvvəlki illərdə “Neftçi” və “Sumqayıt”ı cəzalandırdığına görə “Qarabağ”ın bu komanda ilə duelinin perspektivi Azərbaycanın futbol ictimaiyyətində müəyyən narahatlıq doğururdu. Amma indi - ən azı 3:0 bitməli olan oyunda Leandro Andradenin müstəsna fədakarlığı və futbolçu bicliyi nəticəsində 1:0 qalib gəldiyimiz oyundan sonra yalnız və yalnız təəssüf hissi keçiririk.

Mən də o fikirdəyəm ki, “Şkendiya” “Qarabağ”dan hədsiz çəkinirdi, hətta bir qədər də kobud ifadə edəcəm: gizlənməyə siçan deşiyi axtarırdı. Bunda da qeyri-adi nəsə yoxdu. Tarixində ilk dəfə avrokubokların əsas mərhələsinə vəsiqə qazanan komanda qarşısında bu mərhələnin daimi iştirakçısını görürsə, qorxmalıdı da, çəkinməlidi də! Amma rəqib qorxurdusa, “Qarabağ”ın oyunçuları da inanılmaz dərəcədə təlaşlanırdı. Mən eyni təlaşı nəinki Kadidə, hətta ənənəvi soyuqqanlı Leandroda da gördüm, Nərimanda da. "Ferentsvaroş"dan qayıdandan sonra heç cür əvvəlki səviyyəsini bərpa edə bilməyən (məncə, bunu artıq fərqli mövqedə oynamasıyla bağlamaq da yersizdi!) braziliyalının durumu başqa bir yazının mövzusudu. “Şkendiya”nın qorxaqlığı fonunda “Qarabağ” ehtiyatlı-təlaşlı davranmasaydı, artıq ilk yarıda nəinki oyunun, hətta cütün taleyini həll etmək olardı. Səviyyəcə üstün olduğun rəqibin qapısına yol tapandan sonra müdafiəyə çəkilməyin ciddi izahı yoxdu. Bunu edən gec-tez cəzalanır. Cəzalanmadıqsa, bu da Allahın lütfüdü.

Mən də o fikirdəyəm ki, bu qədər qol vəziyyətini sağa-sola xərcləmək olmaz, “Qarabağ” rəhbərliyi imkan daxilində daha tez bitirici hücumçu problemini həll etməlidi. Zubir ən azı üç, Axundzadə iki qol vura bilərdi. Prinsipcə Nəriman mərkəz hücumçusuna lazım olan bütün keyfiyyətlərə malikdi, “açılır”, zərbə mövqeyinə çıxır, düz qərarlar verir, amma texniki ustalıq baxımından yüngül problem yaşayır; ilk epizodda topu qapıçının başının üzərindən atmaq, ikincidə adi bir aldadıcı hərəkət etmək lazım idi. Heç birini edə bilmədi, onun etdikləri isə qol gətirmədi.

Mən də o fikirdəyəm ki, meydana sonradan çıxanlar “Qarabağ”ın oyununu qətiyyən gücləndirmədi. Yankoviç formadan düşüb, Kaşuk başsız atlı kimi qaçırdı, Cəfərquliyev “Bayer-04” ilə oyunlarda “Qarabağ”a baha başa gələn səhvlərdən birini də etdi, Abbas epizodların birində nə etməli olduğunu az qala bizdən – “CBC Sport”un mənasız yayınına görə onsuz da qəzəbli olan azarkeşlərdən soruşacaqdı, Kuaku da elə adı çəkilənlər kimi. Bir sözlə, Qurban bəyin əvəzetmələri sanki əvəzetmə xatirinə idi, daha oyunu gücləndirməyə, rəqib qapısı önündə təzyiqi artırmağa, çox arzulanan 2-ci qolu vurmağa xidmət etmirdi.

Mən də o fikirdəyəm ki, bu cütün taleyi Bakıda həll olunacaq. Yalnız və yalnız ona görə ki, 1:0 “sürüşkən” hesabdı, rəqibin itirəcəyi heç nə yoxdu, təbii ki, makedoniyalılar xoşbəxtliyi hücumda axtaracaq. Amma söhbət sırf komandaların və ayrı-ayrı futbolçuların səviyyəsindən gedirsə, narahat olmağa dəyməz. “Qarabağ” əslində Skopyedə qazanmalı olduğu 3:0-ı burda bacarsa, şəxsən mən təəccüblənmərəm. Sadəcə, yersiz qırmızı vərəqə, hansısa futbolçunun inanılmaz səhvi, avtoqolu, yəni rəqibi ruhlandıra biləcək qeyri-adi hadisə-macəra olmasın! “Qarabağ” 2017-ci ildən sonra bəlkə də ilk dəfə Çempionlar Liqasında əsas mərhələyə bu qədər yaxındı. Əslində bu ifadəni “Şkendiya” ilə cavab oyunundan, “Qarabağ”ın növbəti mərhələyə vəsiqə qazanması rəsmiləşəndən sonra yazmaq daha çox yerinə düşərdi. Hadisələri bir qədər qabaqladım. Bəlkə də ona görə ki, indi azərbaycanlı azarkeşlərin hər birinin ürəyindən məhz bu keçir, istənilən başqa nəticə, çox güman, ağdamlıların növbəti uğursuzluğu kimi dəyərləndiriləcək.

HUŞƏNG