Təxminən 10-15 ilin söhbətidi. Yolum polis bölməsinə düşmüşdü.

Həmin axşam da “Qalatasaray” Çempionlar Liqasında “Yuventus”la qarşılaşmalıydı. İşimi həll etməli olan polis əməkdaşı da sarı-qırmızı rənglərə könül veribmiş, söhbət əsnasında bunu öyrəndim. Onu da hiss etdim ki, adam xeyli həyəcanlıdı, “Cim-Bom”un qələbə qazana bilməyəcəyindən narahatdı. Polis zabitinin “incə damarını tutdum”, dedim ki, mən də “Qalatasaray” azarkeşiyəm, keçmişdən, gələcəkdən danışdıq. Kişini ürəkləndirdim, əmin etdim ki, “aslanlar” “qoca sinyora”ya uduzsa belə, ləyaqətlə mübarizə aparacaq, bizim üçün vacib olan da budu. Danışdıqlarımız həmsöhbətimin əhvalını tam dəyişdi, üzü gülməyə başladı. Qısa müddətə işimi də yoluna qoydu, məni qapıya qədər yola saldı.

İkinci oxşar hadisə şəhərin şimal girişində yaşandı. Xırda qayda pozuntusuna görə yol polisi əməkdaşları məni saxladı, sonra da üzdən kiməsə oxşatdıqlarını deyib, sorğu-sual etməyə başladılar. İdman jurnalisti olduğumu bilən kimi “səni televizorda görmüşük” dedilər. Yorğunluqdan, bir az da yol polisinin saxlamasına görə yaranan gərginlik bir anda üzərimdən götürüldü. Onsuz da hansısa kobud qayda pozuntusuna yol verib, qəza şəraiti yaratmamışdım. Yəni həmin qayda pozuntusuna göz yummaq asan iş idi. Sağ olsunlar, polislər jurnalist olduğumu bilən kimi güzəştə getdilər, hələ futbolumuzdan şikayətlənməyə macal da tapdılar. Mən də ayaq saxlayıb, futbolumuzun bəzi acı reallıqları, AFFA-nın bədnam siyasəti ilə bağlı onlara danışdım. Hiss etdim ki, izahatım, gətirdiyim dəlillər ürəklərindən xəbər verdi. Onlar da öz ürək sözlərini dedilər, beləcə, sağollaşıb, ayrıldıq.

Bütün bu əhvalatları sizə nəql etməkdə məqsədim var. Heç də “polis və mən”, yaxud da “Azərbaycan polisinin futbol sevgisi” mövzusunun dərinliklərinə baş vurmaq fikrində deyiləm. Sözümün canı odu ki, Azərbaycanda müxtəlif peşə sahibləri arasında futbolla maraqlanan, futbolumuzun uğurunu istəyən yetərincə azarkeş var. Amma milli komandalarımızın, yaxud da premyer-liqanın oyunları zamanı tribunalara baxırsan, bir cüt, iki tək azarkeş görə bilirsən. Əksər oyunlarda tribunalar boş qalır. Gələnlərin də əksəriyyət azyaşlılar, yeniyetmə və gənclər olur. Orta yaşlılar və daha böyüklər tribunalara gəlməyi, futbola baxmağı artıq məşğuliyyət sayır. Baxmayaraq ki, onlar da futbola biganə deyil. “Neftçi”nin SSRİ çempionatında keçirdiyi oyunlardan çəkilən kadrları yadınıza salın. Görüntülərdə neçə-neçə ahıl yaşlı adam, ortayaşlı şəxs görmək mümkündü. Təəssüf ki, indi həmin ənənələr yoxdu.
Tribunada futbolu bilən azarkeşin olması futbolçular üçün də əlavə məsuliyyətdi. Eləcə də sosial şəbəkələrdə, mətbuatda aparılan müzakirələrdə ciddi fikirlərin səslənməsi, sağlam və tutarlı tənqidlərin yazılması futbolçuların məsuliyyətini artırır. Yoxsa onlar da baxır ki, tribunada hələ dünyanın axarından xəbərsiz uşaqlar oturub, onlar üçün əl çalırlar. Belədə həmin futbolçu da 90 dəqiqəni yola verir, formasını tərlətməyi belə vacib saymır. Eləcə də sosial şəbəkələrdəki müzakirələrdə hansısa ciddi bir fikir yazırsan, görürsən ki, altına özünü fanat hiss edən, əslində isə öz dediyini də dərk etməyən birisi artıq-əskik söz yazıb. Bütün bunlar bizim kimi ciddi fikir sahiblərinin vecinə olmasa da, futbolçuların və məşqçilərin çörəyinə yağ sürtür. Dəyərli həmkarlarımdan biri İqor Getmanın “Zenit”lə oyunun 90+3-cü dəqiqəsində zədələnən “Neftçi”nin qapıçısı Aqil Məmmədovun yerinə İvan Brkiçi yenidən meydana qaytarmasını tənqid edib, son 2-3 dəqiqədə gənc Rza Cəfərova şans verilməsiylə dünyanın dağılmayacağını yazıb. “Ağ-qaralar”ın azarkeşlərinin buna münasibəti adamı dəhşətə salır. Adam gənc qapıçıya dəstək olan statusa qahmar çıxıb, məsələnin mahiyyətinə varmaq əvəzinə həmkarıma irad tutub. Özü də necə? Azarkeş eynilə belə də yazıb:

Bunlar zərərli vərdişlərdi, dostlar. Biz sevimli komandalarımıza dəlicəsinə aşiq ola bilərik. Amma bu azarkeşlik duyğusu futbolumuzun dəyərini aşağı salmamalı, həqiqətə və haqq sözü deyənlərə münasibətdə qeyri-obyektivliyə səbəb olmamalıdı. Tərgidin belə zərərli vərdişlərinizi. Ondan sonra başqa məsələlər barədə də danışmaq olar.

AMAL