Ölkə çempionatının son mövsümündə xarüqələr yaradan, birlikdə 43 qol vuran Ramil Şeydayevlə Musa Qurbanlını növbəti mövsüm iş başında görməyəcəyik. Klubların yeni transferlərinin gücündən xəbərdar deyilik, odu ki, bu iki futbolçunun gedişinin bütövlükdə premyer-liqa üçün hansı dərəcədə itki olacağını demək çətindi. Sırf estetika, baxımlılıq prizmasından yanaşsaq, həm Ramil, həm də Musa oyunu ilə azarkeşləri tribunalara cəlb edən futbolçulardan idi.

Amma bu iki seçim arasında çox ciddi məzmun fərqi var. Biri Taylanda gedib, o biri isə İsveçə. 21 yaşını aprelin 13-də tamamlayan Musanın (yeri gəlmişkən, onun atası ilə eyni gündə - düz 30 il sonra dünyaya gəlməsi də xoş təsadüfdü...) seçimi anlaşılandısa, 27 yaşlı Ramilin qərarı yalnız təəssüf doğurur.

Neytral azarkeşin, jurnalistin, futbol adamının ölkə çempionatına maraq göstərməsinə, oyunları izləməyə çalışmasına səbəbkar olan 3-5 futbolçu varsa, biri məhz Ramil idi. Ümumi fonda seçilirdi, liderlik keyfiyyətləri olmasa da (hansı azərbaycanlı futbolçuda var ki?!), qeyri-adi qərarlar verə bilirdi. Bu mənada Azərbaycan çempionatı kasıblayacaq, “Qarabağ”ın oyunlarında gözümüz istər-istəməz seçilən yerli futbolçu axtaracaq — həm Ramili, həm də Musanı.

İkinci məqam: Ramil Rusiya futbolunun yetirməsi olsa da, yerli, burda doğulan, boya-başa çatan azərbaycanlı futbolçuların xarakterik cizgilərini, mentallıq özəlliklərini çox tez götürdü. Bura davranışdan, dini baxışlardan tutmuş hadisələrə münasibətə qədər ən müxtəlif məsələlər daxildi ki, ölkə futbolunu yaxından izləyənlər nə demək istədiyimi göydə tutacaq. Yerli futbolçunun özəlliklərinin başında isə pula hərislik, “ya indi, ya da heç vaxt” prinsipi dayanır ki, bununla da maksimum Biləcəriyə qədər getmək olar. Hərçənd “Bakı”nın bazası söküləndən sonra daha orda da getməli futbol obyekti yoxdu. Ramilin bu yaşda Asiyanı seçməsində mən həm də “Qarabağ” istədiyim pulu vermədi, o pulu Taylandda qazanacam” inadı hiss etdim. İnadkarlıq yaxşı keyfiyyətdi, ancaq sağlam olanda, adamı tərəqqiyə aparanda!

Üçüncü məqam: dünya futbolunda dəbi müəyyənləşdirən Avropadan Asiyanın heç kimə lazım olmayan ölkələrinə yollanmaq yumşaq desəm, axmaqlıqdı. Bu gün dünya idmanında “ala qarğa”ya dönən Rusiyanı seçməyə də göz yummaq olardı. Baxmayaraq ki, Rusiyanı seçməyin çox bəd, braziliyalı Kadi Borgesin vecinə də olmayan, amma azərbaycanlı Ramili düşündürməli yönləri var. Heç Rusiyanı da seçmədi, Avropa klub turnirlərinin parlaq cazibəsini Asiyanın alaq otlarına qurban verdi. Yazıqlar olsun!

Dördüncü, beşinci, hətta altıncı məqam da tapmaq olar. Amma bütün bunlar heç nəyi dəyişməyəcək. Faktiki “Qarabağ” Çempionlar Liqası ərəfəsində iki əsas ulduzunun xidmətindən məhrum oldu. Kimsə mənə dünyada futbolçudan çox futbolçu olduğunu deməsin. Cica, Dyakabi və Benzyanın nümunəsində bu prinsipin doğrulmadığını gördük. Mənə qalsa, bunların üçü birə (oxu: Vaciyə!) dəyməz, biri də heçə. Təbii, mənim ölkə klublarının heyət seçiminə qarışmaq, kiməsə məsləhət vermək niyyətim yoxdu. Sadəcə, görünən mənzərə budu ki, “Qarabağ”ın Ramillə Musanın yerini doldurması çətin, bəlkə də mümkünsüz olacaq. Bir daha xatırladıram ki, söhbət ölkə çempionatının son mövsümündə birlikdə 43 qol vuran iki futbolçudan gedir.

Yığmanın taleyinə, acı perspektivinə toxunmaq istəmirdim, ancaq söz-sözü çəkdi, bu da yadıma düşdü. Sən Allah, ulduzları Asiyaya can atan (Emin Mahmudovun gözlənilən transferini də nəzərdə tuturam), bir başqa ulduzu (əlbəttə, bu şəxs Mahir Emrelidi!) Türkiyədə heyətə düşməyən komandadan sabah hansısa nəticə tələb etməyə haqqımız olacaqmı? Olmayacaq, yenə məğlubiyyətlərdən qovrulacaq, kinimizi-nifrətimizi sosial şəbəkələrə, yazılara tökəcəyik.

Azərbaycanlı futbolçunun — burda da yetişsə, başqa ölkədə də! — müəyyən maksimumu var ki, heç bir halda ondan yuxarı qalxa bilməyəcək. Ramilin qərarı bu yöndə növbəti və daşdan keçən sübutdu. Bu üzdən ona bir kəlmə ilə “xeyir-dua vermək” istəyirəm: get, amma... Bu yaşda ora getməyə dəyməzdi!

HUŞƏNG