Deyirlər ki, zirvəyə yüksəlmək asandı, amma zirvədəki yerini qorumaq çətin.

Mən bu ifadəni bir qədər fərqli formada yazmaq istəyirəm. Müəllifləri məndən inciməsin. Bölgəyə köçmək asandı, amma sözün bütün mənalarında o bölgənin təmsilçisinə çevrilmək, orda sevilmək xeyli müşkül məsələdi. Özünü müstəqil sayan bir klub AFFA-nın qərarı ilə ünvanı dəyişirsə, həqiqi bölgə təmsilçisinə çevrilmək, orda yaşayan futbol azarkeşlərinin sevgisini qazanmaq heç də asan olmayacaq. Həsrət bitdi, şamaxılı futbolsevərlərin gözləri yollardan çəkildi. Hamımızın gözü aydın olsun, “Keşlə”nin addəyişmə prosesi uğurla yekunlaşıb və artıq klubun köhnə adı tarixə qovuşub. Artıq Şamaxı rayonunun elitada təmsilçisi var, “Sumqayıt”la “Qəbələ”yə yoldaş tapılıb. İndi paytaxt komandaları yeni bir bölgəyə səfər oyununa yollanacaq. Sevinək, yoxsa sevinməyək? Gülək, yoxsa ağlayaq?

Heç özümüz də bilmirik. Çünki gözümüzün önündə baş verən proseslərin peşəkar klub anlayışına yaraşmadığını gördük. Bu addımın bölgədə futbolun inkişafına xidmət edib-etmədiyini zaman göstərəcək.
AFFA illərdi “Kəpəz”ə himayədarlıq edir. Amma bunun hansı səviyyədə olduğunu hamımız yaxşı bilirik. “Turan Tovuz”u da AFFA qanadının altına alıb. İkisi də birinci divizion səviyyəsindən yuxarı qalxa bilmir. Bu himayədarlıq “Kəpəz”lə “Turan Tovuz”un ad-sanına, qərb bölgəsinin futbolumuzdakı yerinin dəyərinə heç də düz-mütənasib deyil. AFFA-nın nəzarətində olan “Sumqayıt”ın düşdüyü vəziyyət də göz önündədi. Sumqayıt Azərbaycan futboluna neçə-neçə tanınmış sima, çempionlar bəxş edib. Amma indi Riad Rəfiyevin rəhbərlik etdiyi klub sumqayıtlıların yox, “milliləşdirilənlər”in oylağına çevrilib.

O boyda şəhərin yeganə təmsilçisiylə şəxsi təsərrüfatı kimi davranın Rəfiyev komandasına futbolçuları yalnız biznes maraqlarıyla seçir. Bu “seçimlərin” coğrafiyası da İrandan tutmuş Ukraynaya, Almaniyaya qədər uzanır. Yetər ki, həmin futbolçulara sonradan yerli statusu qazandırıb, yaxşı qiymətə satmaq mümkün olsun. Rəfiyevin nə vecinə ki, “Sumqayıt” udacaq, yoxsa uduzacaq, Sumqayıtda futbolçu yetişəcək, yoxsa yetişməyəcək?! Qarşısına yerli futbolçu yetişdirmək, Azərbaycan futboluna xidmət etmək vəzifəsi qoyan komanda iki yerli gənc qapıçısı ola-ola, Andrey Popoviçə “çərçivə”ni əmanət edərdimi?!
Sözümün canı odu ki, adını “Keşlə”dən “Şamaxı”ya dəyişib, Bakıdan köçürülən klub da AFFA-nın nəzarətində olan digər klublar kimi idarə ediləcəksə, ondan nəsə gözləməyə dəyməz. Nikbin düşünmək üçün ciddi əsaslarım da yoxdu. “Şamaxı”nı kim idarə edir? Bəli, Zaur Axundov. Onun idarəçilik qabiliyyətinə, yerlilərə münasibətinə isə hamımız bələdik. “Lazım gəlsə, futzal millisində həbəşistanlıları oynadaram” deyən kim idi? Zaur bəy təkcə “Keşlə”ni əcnəbilərin oylağına çevirməyib, onun rəhbərlik etdiyi futzal millisi də illərdi gəlmələrin sevimli məkanıdı. Braziliyalıları “şəxsi laboratoriyası”nda azərbaycanlıya çevirən Zaur Axundovun “Şamaxı”ya elə Həbəşistandan futbolçu gətirməyəcəyinə heç bir zəmanət yoxdu. Belədə “Şamaxı” adını daşıdığı rayonun futboluna, idman həyatına da heç bir fayda verməyəcək, yerli futbolsevərlərin qürur yox, utanc mənbəyi olacaq.

Bölgədə yaşayan insanlar belə məsələlərdə xeyli həssasdı. Bu sözləri boşuna demirəm. AFFA-nın hədəflərindən biri də odu ki, rayon camaatı tribunaları doldursun, bu vəsilə ilə də premyer-liqanı izləyən azarkeşlərin sayının artdığını deyə bilsinlər. Vaxtilə “Xəzər Lənkəran”ın oyunları zamanı “Fırtınalar meydanı”nın tribunalarını dolduran azarkeşlər hamımızın xatirində şirin yuxu kimi qalıb. Elə eyni ərəfələrdə “Muğan” Azərbaycan çempionatında Salyanı təmsil edirdi. Amma salyanlılar “Muğan”ın oyunlarına elə də böyük maraq göstərmir, qarşılaşmalar zamanı tribunaları doldurmurdular. Mahir Rüstəmlinin təşəbbüsü ilə bunun səbəbini həmyerlilərimdən soruşdum, kiçik araşdırma apardım. Məlum oldu ki, “Muğan”ın heyətində salyanlı futbolçu olmadığına görə yerli azarkeşlər komandaya doğma yanaşa bilmir. Kim təminat verə bilər ki, şamaxılılar da Bakıdan Şamaxıya köçürülən komandaya eyni münasibəti sərgiləməyəcək? Şamaxılıların “Şamaxı”nı sevməsi, onu ürəkdən dəstəkləməsi o qədər də asan olmayacaq. Yaşayarıq və görərik.

AMAL