Stadionun C – “Xankəndi” qapısından çıxanda qeyri-ixtiyarı telefonun saatına baxıram.

Artıq 00.38-di. Sonuncu dəfə Bakıda stadiondan nə vaxt belə gec çıxdığımı xatırlamağa çalışıram. Nəsə tapa bilmirəm. Bəlkə heç tapmağa da çalışmıram. Bu gecənin heç bitməməsini, stadiondan hamıdan gec ayrılmağı istəyirəm. Ayaqlarım evə çəkir, qəlbim isə hələ də meydanda və stadionun ətrafında bu möhtəşəm uğuru qeyd edənlərin yanındadı.

Azərbaycanlı uğur acıdı – “Qarabağ” adı olan hər şeydə və hər yerdə. Odu ki, tribunaların tam dolması, azarkeş əzəməti şəxsən mənim üçün gözlənilməz olmadı. Hə, Portuqaliyadan gələn 64 fanat da öz yerini tutmuşdu, amma 32 min yerli azarkeşin dəstəyi fonunda onlar nə edə bilərdi ki?! Bu dəstək məqamına bir daha dönəcəm.

Portuqaliyalı məşqçi Artur Jorgenin (nə qəribə: “Braqa”nın çalışdırıcısı ilə ad-soyadı eynidi) xatirəsinə birdəqiqəlik sayğı duruşundan sonra “İmarət”in üzərində Milli Qəhrəman Allahverdi Bağırovla Qurban Qurbanovun əl sıxarkən təsvir olunduğu və “Ruhumuz şaddı” yazılan xoreoqrafiyası göründü. Və bunun ardından qonaq oyunçuların topa hər toxunuşunu müşayiət edən qulaqbatırıcı uğultu.

Oyun istədiyimiz axarda gedirdi, “Qarabağ”ın oyunçuları (özəlliklə Lunyov), topdaşıyanlar incəliklə “vaxt öldürürdü” deyə, qonaqların çalışdırıcısı Artur Jorje çox tez özündən çıxdı. Artıq 20-ci dəqiqədə topdaşıyan uşağın üstünə çəmkirdi. Qurban bəy isə ilk yarıda hakimin texniki zona qaydasını pozmaqla bağlı iradıyla üzləşdi.

“Qarabağ” azarkeşlərinin ilk yarıdakı dəstəyi ziqzaqvari idi. Onlar gah şüarlar, səs-küy ilə meydanı rəqibə dar edir, gah da səssizliyə qərq olurdu. Mənə elə gəlir ki, bu çatışmazlığı aradan qaldırmaq lazımdı. Azarkeş kütləsini hərəkətə gətirmək, onları 90 dəqiqə ərzində “ayaqda saxlamaq” üçün amiqolar lazımdı.

Fasilədən sonra “Qarabağ”ın oyunçuları təxminən 2 dəqiqə qonaqları meydanda gözlədi. Və hər kəs böyük çətinlik çəkmədiyimiz, hətta real qol vəziyyətləri yaratdığımız ilk yarının ardından növbəti mərhələ ilə bağlı xəyallar qurarkən Elvin Cəfərquliyev özünü göstərdi. Cəmi 4 dəqiqə aralığında qazanılan iki sarı vərəqəyə izah tapmaq çətindi. Yüzdəyüz əminəm ki, “Qarabağ” növbəti mərhələyə adlamasaydı, məhz cinah müdafiəçisi “qurbanlıq qoyun” olacaqdı. İndi isə sadəcə, növbəti oyunu buraxacaq biridi. Yeri gəlmişkən. UEFA Elvinlə bağlı intizam işi açmasa yaxşıdı, axı o, meydanı tərk edərkən bolqarıstanlı referiyə tərəf tüpürməyi də unutmadı.

Elvinin “qırmızı”sına etiraz edən Qurban bəy də cəzalandı, baş məşqçinin Toral Bayramovla əvəzlədiyi Benzya da narazılığını gizlətmədi. Ümumiyyətlə, 57-ci dəqiqədən sonra tribunalara toplaşanların əhval-ruhiyyəsi, azarkeşliyin xarakteri dəyişdi.. Xorla “UEFA - mafiya” qışqıran publikadan indi daha çılğın dəstək, necə olur-olsun, rəqibin irəliləməsini əngəlləmək tələb olunurdu. Düzdü, “Braqa” kimi təcrübəli və güclü rəqiblə oyunda bunu bacarmaq çətindi. Hər halda, 120+2-ci dəqiqəyə qədər içimiz-içimizi yedi. Bir çox aparıcı oyunçunun meydanı tərk etdiyini nəzərə alsaq, şəxsən mən penalti seriyası barədə də bədbin düşünürdüm. Yaxşı ki Nəriman Axundzadə meydana çıxdı və Braqada qaçırdığı inanılmaz imkana görə onu həftəboyu qınayanların könlünü oxşadı. O da, sonradan oyuna qoşulan bir başqa futbolçu – Mateus Silva da günahını yudu. Məhz bu iki futbolçu “Qarabağ”ın Portuqaliyadan daha rahat hesabla dönməsinə mane olmuşdu. Tarixi qolu Nəriman vurdu, ancaq matçın adamı, qeyd-şərtsiz, Marko Yankoviç idi. Montenerqrolu yarımmüdafiəçi həm səfərdə, həm də evdə inanılmaz şeylər bacardı. Təsadüfi deyil ki, Qurban bəy də oyundan sonra məhz onu qucağına alıb havaya qaldırdı, təşəkkürünü belə ifadə etdi.

Təbii ki, atəşfəşanlıq da oldu, hər kəs meydana axışmağa, “Qarabağ” camiəsinin sevincinə qoşulmağa tələsdi. Futbolçular stadion boyunca dövrə vurdu. Oyundan 30-40 dəqiqə sonra da heç kim tribunaları tərk etmək istəmirdi. Hər kəs bu tarixi hadisənin şahidi və parçası olmaq niyyətindəydi. Və buna görə kimisə qınamaq da olmaz! Kim bilir, bir də nə vaxt belə böyük futbol sevinci yaşayacağıq?!

ORXAN