Kim nə deyir-desin, Qurban Qurbanov məhz aprelin 11-də - “Şamaxı” ilə oyundan sonra çempionluğun əldən getdiyini anladı, mətbuat konfransında ətrafa ümidsizlik saçdı.

İki tur əvvəl “Kəpəz”dən alınan sensasiyalı məğlubiyyət də kral hocanı sarsıtmamışdı, sona qədər “Sabah”a müqavimət göstərə biləcəyinə, ən azı çempionluq intriqasını yaşadacağına əmin idi. Ardıcıl uğursuzluqlar onda istər-istəməz günahkarı tapmaq həvəsi yaratdı. Tahir Gözəlin də qatıldığı iclas rəhbərlik səviyyəsində problemlərin öhdəsindən gəlmək cəhdi idi, amma Qurban bəyin növbəti addımı komandadaxili mənzərəyə aydınlıq gətirdi. O, iki oyunçunu – Abbas Hüseynovla Elvin Cəfərquliyevi qurban verdi.

Abbasla bağlı məsələ aydındı, açığı, bu müdafiəçi bəzi hallarda mənə heç “Qarabağ” səviyyəsinə uyğun futbolçu kimi görünmürdü. Amma Elvin... Bir müddət əvvəl bütün Azərbaycanın az qala başına and içdiyi, cəmi 4 ay əvvəl “Futbol+”in ümummilli sorğusunda futbol ictimaiyyətinin səsini almaqla ilin ən yaxşı futbolçusu seçilən birisi...

Təəssüf ki, Elvinin ümumi intellektual səviyyəsi şöhrətin parıltısından, cazibəsindən çıxmağa imkan vermir. Stadionda, Toral Bayramovun qızının doğum günü məclisində, ən müxtəlif yerlərdə etdiyi düşük zarafatlar, vacib oyunlar ərəfəsində intizamın pozulması, əyləncə məkanlarına səfərlər – bir sözlə, Elvin indiki aqibətinə doğru addım-addım gəlirdi. Özü də bütün bunları daim sərt nizam-intizam qaydaları ilə seçilən, futbolçularının gec saatlarda harda olduğunu müəyyənləşdirmək üçün onların üzərinə az qala “çip” yerləşdirən Qurban Qurbanovun yanında, komandasında edir. Çoxdankı dostu Abbas Hüseynovla birgə.

Əslində Elvin bu potensialla nəinki “Qarabağ”da, qitənin istənilən futbol ölkəsində, bəlkə də istənilən komandada özünə yer edə bilərdi. Amma ustalığını artırmaq əvəzinə “Başuaa...” qışqırmaq yolunu tutdu. O yolu tutanın yeri isə “Qarabağ”ın əvəzedici heyətidi. Ondan sonra da ya kafe, ya da restoran. Daha hansı sifətdə və statusda – özün bilərsən. Başuaa...

ORXAN