UEFA-nın sentyabrın 26-da verdiyi gözlənilməz və anlaşılmaz qərara “Futbol+” səhifələrində dəfələrlə toxunmuşuq. Bu mövzuya həssas yanaşmağımızı şərtlərindən daha bir səbəb var idi. İş ondadı ki, qitə futbol qurumunun qərarından dərhal sonra rusiyalı həmkarlarımız bu ölkənin U-17 yığmasının məhz Azərbaycanın da yer aldığı, oyunları oktyabrın 21-27-si aralığında Serbiyada keçiriləcək seçmə qrupda mübarizə aparmasının vacibliyini vurğulayırdılar.

Bir daha xatırladaq ki, UEFA-nın sentyabrın 26-da verdiyi qərarda Rusiyanın oğlanlardan və qızlardan ibarət U-17 yığmalarının bu qurumun bayrağı altında keçirilən yarışlara buraxıldığı bildirilirdi. Onda UEFA prezidenti Aleksander Çeferin qərarı belə əsaslandırmışdı: “Uşaqların bizim turnirlərdə iştirakına icazə verməməklə yalnız onların tamhüquqlu inkişafını əngəlləmir, həm də birbaşa diskriminasiya edirik. Bu üzdən rusiyalı yeniyetmələrə bütün Avropadan olan yaşıdları ilə oynamaq və mübarizə aparmaq imkanı vermək niyyətindəyik. Belədə daha parlaq və bacarıqlı gələcək nəslə yatırım edirik”.
Bu qərarın ardından oktyabrın 4-də FİFA da Rusiyanın U-17 yığmalarının öz yarışlarında iştirakına rəsmi şəkildə icazə verdi. Yəni rusiyalı futbolçular, təbii ki, öz yaş qrupunda Avropa təsnifat mərhələsini adlayacaqları təqdirdə dünya çempionatında çıxış etmək hüququ qazandılar. UEFA-nın qərarında olduğu kimi, söhbət yenə də yığmaların “Rusiya Futbol İttifaqı” adı altında, bayraqsız və himnsiz mübarizə aparmasından, eləcə də ev oyunlarını neytral meydanda keçirməsindən gedirdi.

Nüfuzlu təşkilatlar, ciddi qərarlar, rəhbərin rəsmi səviyyədə dediyi sözlər... Ruslar düşünürdü ki, ən azı bir yaş qrupu yığmaları ilə bağlı bütün suallar aradan qalxdı. Amma yox, belə deyilmiş. Srağagün, oktyabrın 10-da UEFA rusiyalı yeniyetmələrin yarışlara buraxılmasıyla bağlı qərarını geri götürdü. Qitə futbol qurumu bu qərarı belə izah etdi: “Bu məsələ gündəlikdən çıxdı. Ona görə ki, Rusiya komandalarının oynamasına imkan verən texniki həll yolu tapılmadı”.

Görəsən, iki həftə ərzində nə baş verdi? Bildiyiniz kimi, İngiltərə, Ukrayna, Polşa, Latviya, Litva, Norveç, Danimarka, İsveç, Finlandiya və Rumıniya dərhal Rusiya komandalarına qarşı oynamaqdan imtina etdi. Təbii ki, eyni qərarı elan etməsələr də, bu fikri bölüşən federasiyaların sayı daha çox idi.
Belə düşünənlər də var ki, qitə futbol qurumu rusların iştirakına qarşı çıxanları cəzalandırmaqla gücünü göstərməliydi. Əlbəttə, bu, utopiyadan başqa bir şey deyil. Rusiyanın işğalçı müharibəni davam etdirdiyi indiki mürəkkəb hərbi-siyasi durumda bir ölkəyə görə 10-20 yığmanı yarış iştirakçıları sırasından uzaqlaşdırmaq ağlasığmaz variant olardı. Ancaq UEFA da hadisələrin mümkün axarı ilə bağlı bütün versiyaları zamanında götür-qoy etməliydi ki, sonradan belə biabırçılıq yaşanmasın, yəni qərarını geri çevirmək məcburiyyətində qalmasın. Faktiki ruslar boş-boşuna ümidləndi. Halbuki qitə futbol qurumunun real durumu öyrənmək, təhlil etmək üçün ilyarımdan artıq vaxtı olub. Belə önəmli məsələni səsverməyə çıxarmamış bütün məqamları məsləhətləşmək, qərarın fəsadlarını hesablamaq lazım idi. Kəsəsi, bu qərar ətrafında yaşananlar əməlli-başlı məzhəkədi. Necə deyərlər, eşşəyə minmək bir ayıb, düşmək iki ayıb...

ORXAN