“Sentyabrın 27-də müharibə başladı. Ertəsi gün dövlət başçısı qismən səfərbərlik haqda Sərəncam verdi. Artıq təxmin elədim ki, mən də çağrılacam. Çünki bu hadisədən bir həftə əvvəl orduya çağrılacağımız haqda siqnallar alırdım. Sentyabrın 20-si və 23-də hərbi komissarlıqdan zəng gəlmişdi. Demişdilər ki, məlumatları dəqiqləşdiririk. Ola bilər sizi də hərbi təlimlərə çağıraq. Sərəncam səhər saat 11-də çıxdı, təxminən yarımssat sonra mənə zəng gəldi ki, 5.20-də komissarlıqda olun, avtobus 5.30-da təyin olunmuş əraziyə yola düşəcək. İl səfərimiz də Goranboydakı Ballıqaya istiqamətinə oldu. Orda 1-ci ordu korpusunun cəmləşmə məntəqəsi yaradılmışdı. Üç gün orda qaldıq. Bizi hərbi forma ilə təmin elədilər. Qeyd edim ki, 2003-cü ildə leytenant kimi ordu sıralarından tərxis olunmuşdum. 17 il sonra yenidən hərbi formanı geymək adama qəribə gəlirdi. Çünki insan nizam-intizamlı, rahatlığı əlindən alınmış və gündəlik həyat yaşayışını təyin edəcək bir dövrə qayıdırdı. Ön cəbhəyə təyinatımız oktyabrın 9-da Ağdamda yerləşən N saylı hərbi hisssəyə oldu. Bundan əvvəl Bərdədəki Olimpiya Kompleksində məskunlaşmışdıq. Bərdəyə ilk raket atılan ərəfədə biz də ordayıq. O hadisə bizdən 1 km aralıda baş verdi. Ehtimal da var idi ki, düşmənin məqsədi həmin kompleksi vurmaq idi. Çünki orda 1000-ə yaxın səfərbərliklə çağrılan insan var idi. Hər gün hərbi hissələrdən bölük, taqım komandiri, əsgər, snayperçi və tuşlayıcı vəzifələrinın siyahısı gəlirdi. Bilirsiz ki, ordumuz şimal və cənub zonasından hücum edirdi. Ağdam isə mərkəz olaraq müdafiədə dayanmışdı. Bir çoxları deyir ki, Ağdamda döyüş getmədi, lakin ən çətin yerlərdən biri bura idi. Çünki düşmən digər ərazilərdə itki verdikcə biz olduğumuz istiqamətə gəlib orda yerləşən iki müdafiə xəttini yarmaq istəyirdi. Bunu edəcəkləri halda Füzuliyə gedən yol bağlanacaq, Tərtər mühasirəyə düşəcəkdi. Həm də Ağdamda olan qüvvəmiz o qədər də çox deyildi. Qüvvələrimizin bir qismi Füzuli, bir qismi də Tərtər istiqamətinə gedirdi. Bura texnika da aiddi. Cəbhə dostlarımla hələ də çox yaxşı münasibətim var. İndi onlarla görüşürəm. Adətən deyirlər ki, tələbəçilikdə və əsgərlikdə qazandığın dostlar etibarlı olur. Nəzərə alaq ki, biz döyüşlər zamanı hər saniyəsində ölüm gözlənilən bir ab-havada olmuşuq. Şükürlər olsun, sağlamlığım yerindədi. Diqqət və qayğıdan da razıyam. Sadacə, hazırda əmək qabiliyyətimi itirməmişəmsə, işlərimi rahat görə bilirəmsə, kimdənsə nəsə ummaq da düz çıxmaz. Həmkarlarımın da diqqətindən çox razıyam. Onlar hər məclisdə, xüsusi tədbirlərdə məni yaddan çıxarmırlar”.