“Müharibə başlayandan bir gün sonra hərbi komissarlıqdan zəng gəldi. Və Bakı ətrafında yerləşən hərbi hissələrin birində 10 günə yaxın təlimdə iştirak etdim. Oktyabrın 8-də cəbhəyə yollandıq. Əvvəlcə Füzuli istiqamətinə getdik. Orda bir müddət mövqe tutandan sonra yollandıq dayaq nöqtəsi olan Cəbrayıla. Orda ilk döyüş tapşırığını aldıq və Aybasanlı tərəfdə bizim tabor döyüşə qoşuldu. Xocavənddə Yuxarı Yağlıvənd kəndindəki döyüşdə də iştirak etdik. Orda çox ciddi atışma oldu. Düşmənin mərmiləri altında irəliləmək məcburiyyətindəydik. Həqiqətən də tapşırılan əraziyə çatana kimi çox əziyət çəkdik. Bir də heç kimə belə bir şey arzulamıram. Müharibə böyük insan faciəsidi. Müharibələrdən maksimum dərəcədə uzaq qalmaq lazımdı. Ümid edirəm ki, belə hallar bir də yaşanmayacaq. Adi insan üçün müharibənin törətdiyini çətinlikləri düşünək. Cəbhə dostlarımdan bəziləri ilə əlaqəm var. İkisi ilə imkan tapan kimi görüşürəm. Bunlar Hacı Quliyev və Rahib Mirzəməmədlii. Döyüşlərdə onlarla birlikdə olmuşam. Çətin anlarda sənə yaxın biri ilə olmaq çox vacibdi. Bir də döyüş zamanı insanı başqa tərəfdən tanımaq lazım olduğunu da öyrəndim. Komandirlərin, döyüş yoldaşlarının birdən-birə fərqli tərəflərini tanıyırsan. Səhhətimdə heç bir problem yoxdu. Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi Nazirliyi də diqqət göstərir. Aylıq veteran müavinəti alıram. Əsas arzum budu ki, müharibə olmasın. Allah şəhidlərimizə də rəhmət eləsin, onların hər birinə borcluyuq”.