Ötən həftə Konfrans Liqasının 2-ci təsnifat mərhələsinin cavab görüşləri keçirildi.

"Neftçi" ilə "Sabah" qələbə qazanmaqla sınaqdan üzüağ çıxsa da, "Qəbələ" vətənə böyükhesablı məğlubiyyətlə döndü. Çoxları hələ püşkatmadan sonra "qırmızı-qaralar"ın bəxtinin gətirmədiyini vurğulayırdı. Həm “Omoniya”nın zəngin avrokubok təcrübəsi, maliyyə çatışmazlığından əziyyət çəkən “Qəbələ”nin isə əsas heyət oyunçularını qoruya bilməməsi bu mərhələni keçmək şansımızı olduqca azaldırdı. Əksəriyyət pul üzərində çox dayanır. Mən də bu nüansla razıyam. Amma sponsor baxımından kasadlıq heç də komandanın dərhal təslim olmasına və yaşıl meydanda – Kipr yunanlarının gözü önündə kötəklənməsinə haqq qazandırmır.

Məsələyə başqa pəncərədən baxaq. Hazırda ölkə futbolunun ən güclüsü olan "Qarabağ" 2009-da avrokuboklarda zəfər yürüşünə başlayanda guya qeyri-adi maliyyə gücünə malik idi. Yoxsa "köhlən atlar"ın heyətində daim səviyyəli legionerlər olub?! Onda Qurban Qurbanov yerli futbolçularla azsaylı legionerlərin vəhdətindən döyüşkən komanda formalaşdıra bildi. Bunun nəticəsiydi ki, "Rusenborq", "Visla" kimi avrokubok təcrübəsi olan komandalar bir-bir sıradan çıxarıldı, "Tvente", Dortmund "Borussiya”sı kimi adlı-sanlı rəqiblərlə pley-off oyunları baş tutdu. Bir daha vurğulayıram ki, Ağdam təmsilçisi bu uğurları qazananda nə əlahiddə maliyyə imkanlarına sahib idi, nə də Azərbaycanda təkbaşına dominantlıq edən klub idi. "İnter"dən "Keşlə"yə, sonra “Şamaxı”ya çevrilən komandanın uğurlarını da unutmayaq. Zaur Svanadzenin rəhbərlik etdiyi, heç də yaxşı gündə olmayan "Keşlə" belə Avropa Liqasında iki mərhələ keçdi, "Atletik”i Bakıya gətirdi. Üstəlik doğma publika önündə La Liqa təmsilçisiylə heç-heçə etməklə həm nüfuzunu qorudu, həm də ölkə futbolunun reytinqinə əmsal qazandırdı. Sözüm budu ki, indiki "Qəbələ" o vaxtın "Qarabağ"ından və ya "Keşlə"sindən zəif deyil. Bölgə təmsilçisinin "Omoniya"ya uduzmasını anlamaq olar. Amma "qırmızı-qaralar"a “diş göstərmədən”, döyüşmədən təslim olmağı, darmadağınla üzləşməyi bağışlamaq çətindi. Qəbələdəki ilk oyunda qapıçı ilə müdafiəçilərin səhvləri açıq-aşkar göründü. Müdafiədəki sıxıntıları başa düşmək olar. Renatonun yoxluğu özünün göstərir və onun yerini dolduracaq stopper hələ ki yoxdu. Bəs “çərçivə”də müqəvva kimi dayanıb hər cür qol buraxan Atanqana ilə bağlı niyə ölçü götürülmədi? Nədən olduqca zəif təsir bağışlayan nigeriyalının əvəzinə Rəşad Əzizliyə şans tanınmadı? Elə "Sabah"ın rəqibi RFŞ-dən nümunə götürək. Latviya təmsilçisi evdə "bayquşlar"a 2 top fərqiylə yenilsə də, qapıçı hansısa kobud səhvlə yadda qalmadı. Buna rəğmən, rəqibin baş məşqçisi Viktor Moroz Masazırdakı cavab görüşündə başqa qapıçıya şans verdi.

Nəhayət, "Omoniya" ilə iki oyunun ardından startda “Sabah”dan alınan darmadağın da göstərdi ki, nəinki nigeriyalı, heç "Qəbələ" də çempionata hazır deyil. Elmar Baxşıyev qapıçı məsələsini ciddiyə almalıdı. Əks təqdirdə "qırmızı-qaralar" öz qapısından hələ çoxlu yersiz top buraxacaq. Həmçinin komandaya daha üç mövqeyə yeni nəfəs lazımdı. Bunlar stopper, dayaq yarımmüdafiəçisi və taran tipli forvarddı. Xülasə "Qəbələ" Konfrans Liqasında yalnız pulsuzluğun qurbanı olmadı, həmçinin iradəsizliyini, xaraktersizliyini də göstərdi. Bunun da mənqiti nəticəsi kimi Nikosiyada yaxşıca kötəkləndi. Klub rəhbərliyi ilə məşqçilər korpusu vaxtında ciddi tədbirlər görməsə, cari mövsümdə "Qəbələ"ni hələ çox kötəkləyəcəklər…

ABDULLA İSMAYILOĞLU