Mövsümlərarası dövr sona çatır, artıq komandaların “sifət cizgilərinin” nə dərəcədə dəyişməsi ilə bağlı müəyyən ilkin informasiya var deyə, bəzi mütəxəssislər, eləcə də həmkarlarım qarşıdakı mövsümdə müstəqillik tarixinin ən maraqlı çempionatını izləyə biləcəyimizlə bağlı nikbin fikirlər səsləndirir.

Deyəsən, ölkə çempionatının bir neçə gün əvvəl keçirilən püşkatma mərasimində də bu məqam müzakirə mövzusu olmuşdu. Təbii ki, hər kəs fikir söyləməkdə sərbəstdi, xüsusən də futbol mövzusunda. Bildiyimə görə, bu ölkədə belə fikirlərə görə indiyə qədər nə məhkəməyə çəkilən olub, nə də cərimələnən.

Amma ölkədə illərdi formalaşan belə qənaət də var ki, klubların real gücünü göstərən “lakmus kağızı” avrokuboklardakı nəticələrdi. Nə gizlədim, hətta bəndəniz mövsüm sona yaxınlaşanda komandaların avrokuboklara vəsiqə qazanmaq perspektivinə də daha çox “Avropadan nə ilə dönəcəklər” müstəvisində baxır. Axı söhbət ümumi əmsal daxılına atılan qəpiklərdən gedir və bir klub (oxu: “Qarabağ”) hər nə qədər güclü olur-olsun, ölkə futbolunun bütün yükünü çiyinlərində daşıya bilməz.

O başqa məsələ ki, “Qarabağ” özü belə əvvəlki qədər nəhəng görünmür. İnanmırsızsa, məhlə turnirlərindən kənara çıxmayan məndən fərqli daha üst səviyyələrdə futbol oynayan Yakub Jezniçakın fikirlərinə baxaq:

“Qarabağ”ın yaxşıya, yoxsa pisə doğru dəyişdiyini çərşənbə günü – “Rakuv”la oyunda gördük. Bir məqamı özümüz üçün aydınlaşdıraq: epizodlarla və ya müəyyən zaman kəsiyində güclü oynamaqla Çempionlar Liqasının qrupuna düşmək çox çətin olacaq! Əslində klub rəhbərliyinin Qurban Qurbanovun və yetirmələrinin qarşısına belə bir hədəf qoyduğuna şübhə edirəm. Çünki gerçəkləşən transferlər, bura gələn oyunçuların səviyyəsi göstərilən hədəfə boylanmaq üçün əlyeri qoymur. Hələ mən onu demirəm ki, qapıda Şahruddin Məhəmmədəliyev kimi hər an partlaya biləcək bomba var. Son iki gündə bütün ölkə ondan danışır, mən nə əlavə edə bilərəm ki... Sadəcə, Şahruddin mövzusunun üstündən bircə kəlmə ilə keçəcəm: Qurban bəy, mən sizi bu məsələdə anlaya bilmirəm!

Hə, harda qalmışdıq?.. Orda qalmışdıq ki, yığması da bədbəxt gündə olan Azərbaycanın futbolunun indikatoru avrokubok oyunlarıdı. Nə gördük? Yalnız və yalnız “Sabah”ın faktiki növbəti mərhələyə vəsiqə qazanmasını. Oyunun axarına uyğun olmasa da (bunu səmimi şəkildə etiraf etmək lazımdı!), 2:0 çox rahat hesabdı, indi, sadəcə, cavab görüşündə sensasiyaya imkan vermirsən və gəl, “Partizan”ım, gəl!

“Qarabağ”la bağlı az əvvəl danışdıq, 2:2 yaxşı idi, 2:3 pisdi, indi evdə mütləq qələbə qazanmaq lazımdı, özü də mümkünsə, iki top fərqi ilə, çünki bir top fərqli qələbə Şahruddinin qoruyacağı qapıya penaltilərin vurulması deməkdi. Belə perspektivi qətiyyən təsəvvür etmək istəmirəm.
“Neftçi” sərfəli hesabla qayıdır. Hərçənd oyunu heç də ümid vermədi. Müdafiə xətti əvvəlkindən bir qədər güclü görünür, amma yenə də rəqibə yetərincə qol imkanı qazandırırlar. Ekran arxasından gördüyüm ümumi mənzərə belə oldu: Adrian Mutu “Neftçi”nin ənənəvi, qısa ötürmələrə əsaslanan, kombinasiyalı oyun üslubunu qaytarmağa çalışır, amma əlinin altındakı futbolçular onun təklif etdiyi sürətə uyğunlaşa bilmirlər, ötürmə anında driblinqə meyillənirlər, uzaqdan zərbə vurmaq əvəzinə az qala topla qapıya girməyə çalışırlar və s. və i.a. İstənilən halda bu rəqibi keçmək “Neftçi”nin boynunun borcudu, keçməmək, sadəcə, faciə olacaq. “Jelezniçar”ı keçək, ondan sonra “Beşiktaş” – “Tirana” cütünün qalibi ilə maraqlanarıq.

Və “Qəbələ”... Kuboku qazanandan sonra az qala tam yenilənən bir komandanın “Omoniya” kimi zəngin ənənələrə malik rəqibi sıradan çıxarması möcüzə olardı. Amma ilk oyunun nəticəsi də göstərdi ki, biz tərəflərdə belə möcüzələr tez-tez yaşanmır. Məncə, “Qəbələ”nin yeganə şansı elə bu oyun idi. Evdə qələbə qazanmaq mümkün olsaydı, bunun hesabına səfərdə daha inamlı görünmək, bəxtin də sayəsində tur adlamaqla bağlı düşünmək olardı. Qapını Atanqana qoruyursa, Murad Musayev uşaq səhvinə yol verirsə, bundan artığına ümid edə bilməzsən. Yeri gəlmişkən, bizimkilərin qapıçı seçimi ayrıca bir yazı da yox, elmi iş mövzusudu. Şahruddinin açdığı cığırla Atanqana və Brkiç də “irəlilədi”. Avropada uğur qazanmaq istəyən hər detalı yüz ölçməli, bir biçməlidi. Elə qapıçının kimliyi üzərində də çox düşünmək lazımdı. Hansısa müdrik deyib ki, qapıçı komandanın yarısıdı. Bizim o üç qapıçı isə komandanın yarısı yox, üz qarası oldu!

HUŞƏNG