Bu görüşü çoxdan gözləyirdik. Hamıya bəllidi ki, azərbaycanlılar türkiyəliləri çox sevir. Bu qarşılaşma da səsləndirdiyimiz fikri tam təsdiqlədi. Oyunla bağlı hər şey mükəmməl təşkil olunmuşdu. Yoldaşlıq matçı olsa da, Ağdam təmsilçisi qarşılaşmaya ciddi yanaşmışdı. Azarkeşlər üçün xüsusi avtobuslar ayrılmışdı. Polis nəzarəti olduqca güclü idi. Belə də olmalıydı. Çünki oyunu ölkə başçısı İlham Əliyev, vitse-prezident Mehriban Əliyeva və Türkiyədən gələn xüsusi qonaqlar izləyirdi. Bundan başqa, 60 mindən çox biletin satılması da qarşılaşmaya marağın nə qədər böyük olmasının xəbərçisi idi.

Oyunda başverənlər hamıya bəllidi. Lakin bəzi məqamlar var idi ki, onları diqqətinizə çatdırmaq istəyirəm. Əsas məsələ azarkeşlərlə bağlı idi. Demək olar ki, görüşü izləməyə gələnlərin çoxu “Qalatasaray” fanatı idi. Həm arenada, həm də kənarda insanların əllərində Türkiyə təmsilçisinin bayraqları, əyinlərində formaları var idi. Nə qədər qardaş olsaq da, bu məqam adamda qısqanclıq doğurur. Görünür, “Qarabağ”ın son illərdə əldə etdiyi uğurlar belə böyük kütlə toplamasına səbəb olmayıb.

Diqqətimi çəkən ikinci məqam da azarkeşlərlə bağlı idi. “UltrAslan”ın Azərbaycan filialı oyuna xüsusi hazırlaşmışdı. Onlar tribunaların önünə şəhidlərin şəkillərini asmışdılar. Bundan başqa, matç başlamamış Türkiyə və Azərbaycan bayraqlarının arasından “Qalatasaray”ın rənglərini özündə birləşdirən xoreoqrafiya hazırlamışdılar. Elektron tabloda 04:17 göstərən zaman azarkeşlər buna uyğun işlərini nümayiş etdirdilər. Bu da Türkiyənin Hatay bölgəsində zəlzələnin baş vermə saatı idi ki, azarkeşlər həmin anı unutmadılar. “İmarət Tayfa” da oyuna xüsusi rəng qatırdı. Bu qrup “Qarabağ”a mükəmməl dəstək verdi. Lakin hazırladıqları pankartlar “UltrAslan”dan az da olsa, geri qalırdı. Biz “Qarabağ”ın əsas azarkeş qrupunun daha möhtəşəm işlərinin şahidi olmuşuq.

Xoşuma gəlməyən ən əsas məqam yenə azarkeşlərlə bağlı oldu. “Qarabağ” hücum edərkən zaman-zaman futbolçular fitə basılırdı. Bu heç də düzgün olmayan addım idi. “Qalatasaray”, ümumiyyətlə, Türkiyə və türkiyəlilər canımız, qardaşlarımızdı. Lakin onlara dəstək fonunda öz komandamıza münasibətdə belə hərəkət qəbulolunmazdı. Əminəm ki, heç türkiyəlilər də bunu doğru qarşılamadı.

Matçdan sonra yaşananlara da toxunmaq istəyirəm. Həm klub, həm də stadion rəhbərliyi əvvəlcədən bildirmişdi ki, azarkeşləri stadiondan avtobuslar olan dayanacaqlara, həm də metronun “Koroğlu” stansiyasına hissə-hissə buraxacağıq. Lakin adamlar bunu qəbul etmək istəmirdi. Azərbaycan xalqının gözləməklə arası yoxdu. Buna bir daha əmin oldum. Azarkeşlər təhlükəsiz amilini nəzərə almadan çatmalı olduqları ünvana tələsirdilər. Buna görə onlara xidmət edən polislərə, asayiş keşikçilərinə belə təzyiq göstərmək, mübahisə etmək ixtiyarını özlərində hiss edirdilər... Hə, bir də həm klub, həm də stadion rəhbərliyi Ramazan ayını nəzərə alaraq azarkeşlərin stadiona plastik qablarda su, yemək gətirməsinə icazə vermişdi. Arenada kifayət qədər zibilqabı olsa da, azarkeşlər stadionun ətrafını çirkləndirməyi “özünə borc bilmişdi”.

Elə bilməyin ki, görüşdə ancaq neqativ məqamlar oldu. Yenə deyirəm, təşkilatçılıq yüksək səviyyə idi. Mahnı seçimindən tutmuş media üçün görülən işlərə qədər çox şey ideal idi. Bəlkə də görüş İstanbulda olsaydı, “Qalatasaray” rəhbərliyi oyuna bu qədər ciddi yanaşmayacaqdı. Lakin “Qarabağ” göstərdi ki, böyük qardaşa hörmət etmək bizim mental dəyərimizdi. Çünki biz bir millət, iki dövlətik. Buna da həmişə sadiq qalırıq. Deyəsən, hesab da elə buna uyğun oldu – 1:2.

İLKİN SULTANLI