Bəlkə də xoşbəxt insanlarıq.

Tarixdə ilk dəfə dünya çempionatının oyunları payız-qış aylarında keçirilir. Biz də bu mundialı izləyə bilirik. Hələ cəmi 4 oyuna baxsaq da, Qətərdəki turnir bütün trendləri alt-üst edib. Dünya mediası Asiya qitəsində keçirilən çempionatın ağına da yazır, qarasına da. Amma fikrimcə, məkanından asılı olmayaraq, DÇ bütün turnirlərin ən maraqlısıdı. İnsan bu yarışı izləyəndə düşünür ki, görəsən, biz nə vaxt mundiallarda iştirak edəcəyik? Heç olmasa, həyatımızda dəfə millimizin Avropa və ya dünya çempionatında oynadığını görə biləcəyik?

Azərbaycan futbolu üçün də tarixi anlar yaşayırıq. Yığmamız ardıcıl 5 oyundu qələbə qazanır. Canni de Byazinin komandası Millətlər Liqasının son üç görüşündə Belarusu, Slovakiyanı, Qazaxıstanı, yoldaşlıq matçlarında isə Moldova və Şimali Makedoniyanı məğlub etdi. Sonuncu AÇ-2020-nin iştirakçısı, DÇ-2022-in pley-offçusudu. Nəticələrə baxıb, nələrəsə ümid etmək olur. Adam düşünür ki, deyəsən, De Byazi nəsə edir. Amma bəzi nüansları da nəzərə almaq lazımdı. Millətlər Liqasında, demək olar ki, 3-cü turdan sonra hər şey böyük ölçüdə bəlli olmuşdu. Rəqiblər bizimlə görüşlərə həvəssiz yanaşırdı. Yoldaşlıq görüşləri isə yoxlama xarakterlidi. Burdakı nəticələrə görə inkişaf barədə nəsə söyləmək olmaz. Amma yığmanın oyun tərzinə baxanda irəliləyişin şahidi oluruq. Futbolçular əvvəlki kimi topu hara gəldi vurmur. Oyun ərzində düşünülmüş hücumlar qura bilirlər. Standart vəziyyətlərdən fərqlənməyi bacarırıq. Cərimə və künc zərbələri zamanı rəqib bizdən ehtiyatlanır. Qısaca, Canni de Byazinin kollektivinin oyununa baxanda meydandakıların komanda şəklində mübarizə apardığını görürsən. Bəs bu məqam gələcəyə ümidlə baxmağa əsas verir? Yox! Çünki bu yığma maksimum iki seçmə mərhələdə mübarizə apara bilər. AÇ-2024-ün seçim oyunlarında rəqiblərimiz Belçika, Avstriya, İsveç və Estoniya yığmalarıdı. Bu millinin üzvləri ancaq estonlardan 6 xal almaq potensialındadı. Digərləri ilə işimiz çox çətindi. İki gün öncə İtaliyanı 2:0 hesabı ilə məğlub edən Avstriya yığmasından xal alacağımıza ümid etmək sadəlövhlük olar. Belçika dünya çempionatının favoritlərindəndi. İsveçdə isə yeni futbolçu nəsli formalaşır. Belə olan halda da bizdən güclüdülər. Ən yaxşı halda bu komandanı qabaqlayıb, qrup üçüncüsü ola bilərik. Bunu bacaracağımız da böyük işdi. Bəs ümid nəyədi? Gələcək nəslə yatırım etməliyik. U-19 və U-21 komandalarından ən yaxşılarını seçib yeni heyət formalaşdırmaq olar. Amma...
İki-üç ay öncə Miloş Velebetin rəhbərlik etdiyi 19 yaşadək futbolçulardan ibarət yığma qitə birincilyinin seçmə mərhələsində Türkiyə, Bolqarıstan və Lüksemburqa uduzaraq qrup sonuncusu oldu. Onların böyük qardaşları, U-21 millimiz də Misli premyer-liqasında yaranan fasilədən istifadə edərək Antalyaya toplanışa yollandı ki, gücünü yoxlasın. Amma gənclər də üzümüzü qara etdi. Macarlardan 3, isveçlilərdən 8 top buraxdılar. Özlərinin isə cəmi 1 dəfə fərqlənməyə gücləri çatdı. Onu da türkəsilli Mustafa Yıldırım vurdu. Yəni bizim gənclər avropalıların qarşısında futbol oynaya bilmir. Düzdü, qarşılaşmaları izləmək imkanımız olmayıb. Bu üzdən çox söz deyə bilmirik. Komandanın nə üçün bu durumda olduğu haqda konkret fikrimiz yoxdu. Amma nəticə hər şeydən xəbər verir. 5 oyundu qələbə qazanan əsas millinin qarşıdakı matçlarda heç nə edə bilməyəcəyini düşünürüksə, gənclər haqda deməyə söz tapmırıq.

Yazıya DÇ ilə bağlı xəyallarla başlamışdım. Deyəsən, bu arzum elə xəyal olaraq da qalacaq. Tarixin ən yaxşı yığması ilə bacarmayacağıqsa, öz yaşıdlarından ümumilikdə iki qarşılaşmada 11 top buraxanlardan nə gözləyək? Heç nə! “Coğrafiya qədərimizdi” deyib, azərbaycanlı olmağımızla fəxr edək!

İLKİN SULTANLI