“Çox təəssüflə deməliyəm ki, “Kəpəz” o deyil, yenə sürünməyə məhkumdu! Bəh-bəhlə gələn, böyük ümidlər bəslənən yeni rəhbərliyin diletant yığını olduğu onsuz da mövsüm başlamamış ortaya çıxmışdı. Futboldan uzaq olduqları qədər, Gəncədən də uzaq duran bu adamlarla ən yaxşı halda liqada qalmaq mümkündü. O da ki, debütant “İmişli” və “Karvan-Yevlax”ın daha bərbad komanda olacağına inansaq. Bunların lap başdan hər qərarı fiasko idi: baş məşqçini dəyişmək, heyəti ağına-bozuna baxmadan silib-süpürmək, ancaq öz futbolçuları ilə tam yeniləmək, akademiyaya yad münasibət, azarkeşlərlə kommunikasiyanı itirmək, İlqar Nadirini saxlayıb, klubun əsas yükünü çəkən Azad Mustafayev kimi simvol kadrla vidalaşmaq, özlərini “Neftçi”nin farm-klubu kimi, şəhərə, klubun tarixinə tam ögey aparmaları… Hansı zəkanın sahibi olasan ki, belə qısa müddətdə bu qədər səhvə yol verəsən? Bismillah deməmiş, neçə qalmaqalla üzləşməlisən? İdarə heyətinin yeni sədrinin gəlməmiş ətrafı ilə dalaşıb getməsi, forma məsələsi - hansını deyəsən? Vaxtilə bəyənmədiyimiz baxça müdiri Elmir Əliyev də bunlara baxanda toya gedəsiymiş. Bəxtləri bircə onda gətirib ki, komanda Gəncədə oynamır. Bakıya, Qəbələyə aparıb bir müddət dəvəquşu kimi başlarını yerdə gizlədə biləcəklər. Uzaqı mövsümün sonunda isə yüklərini götürüb, qaçacaqlar. Görünür, “Kəpəz” özümüz ona yiyə durmayınca heç vaxt düzəlməyəcək”.