Gecəni rahat yatmasam da, dünən ruh yüksəkliyi ilə oyandım, yuyundum, idmanımı etdim, yeməyimi yedim.

Qarşıda Sumqayıt səfərim vardı. Axı böyük şəhərin tək komandası doğma publika önündə elitanın qələbələr sıralayan "Araz-Naxçıvan"ını qəbul edirdi. Bakıdan, daha dəqiqə desək, Yeni Yasamaldan “gənclik şəhəri”nə təxminən 90 dəqiqəlik vaxt sərf edib yetişdim. Əvvəlcə media nümayəndələrinin otağına daxil olub televizorda göstərilən "Qarabağ" -"Kəpəz" oyununu 10-15 dəqiqə izlədim. Hesab 7:1 idi. "Kapital Bank Arena"dakı matçın startına təxminən 17-18 dəqiqə qalırdı. Otağı tərk edərək tribunaya yollandım. Jurnalistlər üçün ayrılan lojaya yaxınlaşarkən 60+ yaşında bir dayı "burda oturmayın, yiyəsi var", - deyə xəbərdar etdi. Ona jurnalist olduğumu bildirərək xəbərdarlığına məhəl qoymadım. Adamın yaxından-uzaqda media nümayəndəsi və ya bu sektorla əlaqəli biri olmadığını anladım. Sorğu-suala başladı. Könülsüz, amma sərt cavablar verirdim. "Ağsaqqal" hələ də beynimi dəng edirdi. Bir az sola nəzər yetirərkən lojada jurnalistlərdən çox sıravi adamların əyləşdiyini gördüm. Demək olar ki, boş yer qalmamışdı.

Yanımda əyləşən harın dayıya “bura media sektorudu, ancaq akkreditasiyası olan jurnalistlər yer ala bilər” dedim.
Həmin "azarkeş" sözümə məhəl qoymadı. Bir qədər sonra özünü ARB-nin əməkdaşı kimi təqdim edən, boynunda akkreditə vərəqi olmayan iki nəfər də özünü yetirərək dayının saxladığı iki yerdə əyləşdi. Onlardan kim olduğunu soruşdum. Cavabında "qardaş, həmkarıq, narahat olma" eşitdim. Təxminən 5 dəqiqə sonra sport24.az saytının əməkdaşı Rəşad Qasımov gəlib yerini almaq istəsə də, gözünə boşluq dəymədi. Çətinliklə ortalarda bir yer tapıldı. Ardınca "apasport"un baş redaktoru Rasim Sultanzadə gəldi. Artıq lojada yer qalmamışdı. "Ağsaqqal"ın və özünü ARB əməkdaşı kimi sırıyanların qalxmaq fikri yox idi...

Yenidən üz tutdum "ağsaqqal"a ki, bəlkə jurnalistin yerindən qalxasız. Qayıt ki, məgər oralarda yer yoxdu? Artıq əsəbim tarıma çəkilmişdi, digər həmkarların da əsəbi son həddə idi. İşin dolaşıq olduğunu uzaqdan görən "kimyaçılar"ın sözçüsü Zaur Xudiyev özünü yetirdi. Təxminən 5-7 dəqiqə “ağsaqqal”a və özünü jurnalist kimi sırıyanlara nəyisə izah edib lojadan qaldırmağa çalışdı. Mətbuat katibinə və bizə dirəşənlər “əşşi, yer söhbəti edirsiz, gələn olsa, durarıq da", - deyə müqavimət göstərirdi.

Zaur Xudiyev qarşısındakıların sözeşitməz olduğunu anladıqdan sonra "səssiz-səmirsiz jurnalistlərin yerini tərk etmək niyyətiniz yoxdusa, polisin gücü ilə burdan qaldıracağıq" dedi. Bundan sonra jurnalistlərin yerini işğal edənlər miskin şəkildə çıxıb getdilər. Görüş maraqlı keçdi, sumqayıtlılar üstün oyunla Muxtar Respublika təmsilçisini məğlub etdi. Amma qarşıda daha bir tragikomediya ilə qarşılaşacaqdıq. 90 dəqiqə sonra mətbuat konfransı üçün otağa tələsərkən gördüyümüz mənzərəyə mat qaldıq.

Konfrans otağının stolunun üstünü şirniyyat qalıqları və içiboş su butulkaları "bəzəyirdi”. Bunu bizlər görüb etiraz etməsəydik, bir neçə dəqiqə sonra "Araz-Naxçıvan"ın baş məşqçisi Azər Bağırov bu rəzilliyi görəcəkdi. Qısa zaman ərzində Zaur Xudiyev özünün yetirməklə natəmizliyi aradan qaldırdı. Təbii ki, bu xoşagəlməz duruma görə həmkarımız Zauru zərrəcə qınamıram. Əksinə, hansısa məsuliyyətsiz şəxslərə görə 10 ilin jurnalisti durub stol təmizləməli deyil.

Görünür, yalnız futbolumuzda yox, həm də ona baxışımızda tənəzzül var. Yaşıl meydanda klubların, yığmanın inkişafını istəyiriksə, öncəliklə futbola düzgün baxışımız formalaşmalıdı. İnsanlara tribuna mədəniyyəti aşılanmalıdı.

ABDULLA İSMAYILOĞLU