“Rusiyada yarım il keçirdim və həyatımın ən çətin anlarından birini, bəlkə də birincisini yaşadım. Vəziyyət o qədər ciddi idi ki, bir daha oynayıb-oynamayacağımı bilmirdim. “Dinamo” ilə mövsümöncəsi toplanışda birdən-birə özümü pis hiss etməyə başladım. Bir neçə analizdən keçməli oldum. Məndə vərəm xəstəliyinin ən çətin forması aşkarlandı. Klubun həkimlərinin məsləhəti ilə müalicəmi xəstəxanada davam etdirdim. Rusiyadakı həkimlər ağ ciyərimdə əməliyyat etmək istəyirdilər.

Bilirdim ki, bu baş versə, artıq heç vaxt yaşıl meydanlara qayıtmayacam. Sözlə deyilməyəcək qədər çətin aylar idi. Ətrafımdakı ən yaxın insanların – anamın, sevdiyim xanımın və menecerimin sözlərinə riayət etmək qərarına gəldim. Onları çox diqqətlə dinləyirdim və başa düşürdüm ki, hər dediklərini nəzərə almalıyam. Çünki bilirdim ki, mənim qeydimə qalırlar və tezliklə sağalmağımı istəyirlər. Sonra qərara gəldik ki, müalicəmi davam etdirmək üçün Rusiyadan ayrılıb Portuqaliyaya qayıtmalıyam. Bu, mənim üçün yaxşı addım oldu. Portuqaliyadakı xəstəxanada daha 3 ay keçirdim. Hər gün həkimlərin yazdığı dərmanları atıb xəstəxananın həyətində gəzməyə çıxırdım. Uzun müddət gözləməli oldum. Səbrim tükənirdi. Sonda baş həkimin yanına gedəndə o mənə “bir qədər səbirli və sakit olmalısan” dedi. Amma mən sakit ola bilmirdim. Bu vəziyyətdə necə sakit olmaq mümkündü?! Nəhayət, bir müddət sonra səbirsizliklə gözlədiyim xəbəri həkimin dilindən eşitdim. Futbola qayıtmaq və arzumu reallaşdırmaq fürsəti əldə etdim. Belə çətinliyin öhdəsindən gələndən sonra başa düşürsən ki, irəlidə artıq hər şey asan olacaq”.