“Neftçi”nin builki taleyi uzaq 1966-nı xatırlatdı. Həmin il “ağ-qaralar” SSRİ çempionatının bürünc medalını qazanmışdı. Moskva “Spartak”ı ilə həlledici oyunda tribunalardan çəkilən bir şəkil tez-tez rastımıza çıxır. Həmin şəkildə “Neftçi”nin bir azarkeşi əlində rus dilində yazılan pankart tutur: “Bürünc bizim, qalanı sizin”.

Eyni ssenari bu il də təkrarlandı. “Neftçi” sanki bürünc medalları özü üçün təmin edəndən sonra əli-ayağı mübarizədən soyudu, taleyi ilə barışdı. Elə bil kimsə həmin o məşhur fotonu “Neftçi”nin bazasından asıb, hər gün futbolçuların telefonuna eyni mesajı göndərirmiş. Futbolçuların da beyninə həmin şüar həkk olunub, deyiblər ki, “bürünc” bəsimizdi, qalan mükafatlar başqalarına nəsib olsun.

“Neftçi”nin uduzmasını da görmüşük, xal itirdiyi oyunları da. Amma çoxdan kubokun finalında olduğu qədər aciz görməmişdik. Rumıniyalı Laurentsiu Regekampf meydana 11 istəksiz adam buraxmışdı. Bəzi epizodlarda onların peşəkar futbolçu olmasına, xüsusi istedad daşımasına şübhə yaranırdı. Adət etmişik ki, kapitan Emin Mahmudov çətin məqamlarda sinəsini irəli verir, liderlik qabiliyyətini nümayiş etdirir. Ondan sonra da komanda yoldaşları onun arxasınca gedib, rəqibə çətin anlar yaşadıb. Amma bu dəfə elə deyildi. “Neftçi” o qədər zəif görünürdü ki, kapitan da bu bataqlıqda itib-batmışdı, meydanda varlığı ilə yoxluğu hiss olunmurdu. Ölkənin ən qocaman komandasının mövsümün ən vacib oyununda belə çarəsiz görünməsi komandanın daxilində ciddi problemlərin olmasının xəbərçisidi. 90 dəqiqənin sonuna qədər “Neftçi”nin oyunundakı bu lənglik, sistemsizlik, istəksizlik dəyişmədi. Futbolçular necə çarəsiz idisə, elə onlara yol göstərməli olan rumıniyalı mütəxəssis də çarəsiz idi.

Oyunu izləyən azyaşlı azarkeş də başa düşürdü ki, “Neftçi”nin oyununda sürət, rəngarənglik çatmır. Amma Regekampf bunu görmürdü. Görsəydi, yanında əyləşdirdiyi cinah oyunçusu Azər Salahlını “döyüşə atardı”. Bəli, bir güllə bahar olmadığı kimi, Salahlı da təkbaşına xilaskar rolunu oynaya bilməyəcəkdi. Lakin onun sürətindən cinahlarda yararlanmaqla “Neftçi”nin oyununu canlandırmaq mümkün idi. Hamımız Azərin sürətinə, cinahda oynamaq qabiliyyətinə bələdik. Ən azı matçın sonlarına doğru onu oyuna qoşmaqla yorğun “Qəbələ” müdafiəsini təzyiq altına salıb, səhvə yola verməyə məcbur etmək mümkün idi. Xaotik şəkildə rəqibin üzərinə getməyə çalışan “Neftçi”nin oyununda sürətli cinah keçidləri çatışmırdı. Fransalı yarımmüdafiəçi Kilan Lebon az-çox bunu bacarırdı, elə “Neftçi” meydanda az-çox nəsə göstərə bilirdisə, onun sayəsində edirdi. Cinah keçidlərinin sayını və sürətini artırmaqla “Qəbələ”nin müdafiəsini yarmaq, Kristof Atanqananın qoruduğu qapıya yol tapmaq mümkün olacaqdı. Ölkə kubokunun finalını izləyənlər sözlərimi təsdiqləyər ki, 120 dəqiqəlik mübarizə zamanı “Neftçi” rəqibin “çərçivə”sinə düz-əməlli zərbə vurmağı bacarmadı. Yalnız bir epizodda dirək “Qəbələ”ni qoldan xilas etdi, vəssalam.

Əldən düşən, nə etdiyini bilməyən rəqibin üzərinə gedən “Qəbələ” kuboku başı üzərinə qaldırmağa layiq idi. Sonda belə də oldu. “Qırmızı-qaralar” faktiki səfərdə oynadıqları oyunu qalib bitirməyi bacardı. Bu işdə onlara Regekampf və onun cəsarətsiz futbolçuları da yardımçı oldu. “Neftçi” mövsümü major notda başa vurmaq üçün yaxaladığı son şansı da biabırçı şəkildə əldən verdi. Heç şübhə etmirəm ki, bu nəticə klubun prezidenti Kamran Quliyevi də çox utandırdı. Elə buna görə də AFFA prezidenti Rövnəq Abdullayevlə PFL prezidenti Elxan Səmədovun əlini sıxmaq, onların verdiyi medalı boynundan asmaq üçün mükafatlandırma mərasiminə qatılmadı, fəxri kürsüyə çıxmadı. Bəlkə də azarkeşlərin final fitindən sonra səsləndirdiyi “istefa” şüarları onun əhvalını korladı, özünə qapanmağa məcbur etdi. Elə Regekampf da danışmağa söz tapmadı. Heç təsadüfi deyil ki, “Neftçi”nin baş məşqçisinin oyunla bağlı fikirlərinə, kuboku əldən vermələri barədə mülahizələrinə rast gəlmədik. Çünki “aşığın” (Regekampfın) sözü qurtarıb. Bundan sonra heç “dalay-dalay” etməyin də mənası yoxdu.

Samir Abasovu səhnədə dekor qurmağa layiq bilən “Neftçi”nin Müşahidə Şurasının üzvü Zaur Qəhrəmanovdan yeni bənzətmə gözləməyə dəyər. Birini mən demişəm, Regekampfı “dalay-dalay” edən aşığa bənzətmişəm, indi söz Zaur bəydədi.

AMAL