“Ümid edirəm ki, məni əlindən gələni etməyə çalışan yaxşı bir insan kimi xatırlayacaqsız”
“Latsio”nun, İngiltərə yığmasının və “Mançester Siti”nin sabiq baş məşqçisi Sven-Yoran Eriksson ömrünün 77-ci ilində dünyadan köçdü.
İsveçli mütəxəssis “xərçəng”in terminal mərhələsində idi – həkimlər ona sağalmasının mümkünsüz olduğunu demişdilər. Erikssonun onkoloji xəstə olduğunu dünya bu ilin yanvarında bildi. Publikadan gizlənməməyə qərar verən mütəxəssis durumunu özü açıqladı. Yanvarda P1 radiostansiyasının efirində ona mədəaltı vəzin xərçəngi diaqnozunun qoyulduğunu etiraf etdi:
“Hər kəs ağır xəstə olduğumu görür və güman edir ki, bu, “xərçəng”di. Bəli, belədi. Ancaq xəstəliklə mümkün qədər uzun müddət mübarizə aparmalıyam. Ən yaxşı halda bir ilimin qaldığını bilirəm. Ancaq bacardığım qədər mübarizə aparacağımı vəd edirəm. Həkimlər nə vaxtdan bəri xəstə olduğumu bilmir, bəlkə bir aydı, bəlkə də bir ildi”.
Sven-Yoran kişi kimi hərəkət etdi – təkcə xəstəliyi haqda danışmadı, həm də ömrünün son aylarını maksimal dərəcədə hər kəs üçün açıq şəraitdə yaşadı. Bu işdə ona futbol dünyası da yardım etdi.
Əvvəlcə “Liverpul” prosesə qoşuldu. Eriksson müsahibələrinin birində təəssüf hissi ilə etiraf etdi ki, həmişə bu klubu çalışdırmaq istəyib:
“Həmişə “Liverpul”u çalışdırmağı arzulamışam. Atam hələ də “qırmızılar”a azarkeşlik edir, mən də həmişə onları dəstəkləmişəm... Odu ki, bəli, “Liverpul”u çalışdırmaq arzum olub, ancaq bu daha heç vaxt baş verməyəcək. Kədərlidi, ancaq nə etmək olar”.
“Liverpul” müsahibədən xəbər tutan kimi Erikssonu “Ayaks” ilə əfsanələrin oyununda komandanın “sükanı arxasında” olmağa dəvət etdi. Onda hələ “Liverpul”u çalışdıran Yürgen Klopp belə demişdi:
“Mənim üçün çox duyğulandırıcı xəbər oldu. Onun “Liverpul”a heyranlıq duymasından, sevgisindən, həmişə bu komandanı dəstəkləməsindən ilk dəfə xəbər tutdum. Deyə biləcəyim yeganə söz budu ki, onun bura gəlməsindən çox məmnun olarıq. İstəsə, gəlib bu ofisdə - mənim yerimdə günboyu əyləşə, işimi görə bilər. Bu heç də problem deyil”.
Gerçəkdən Eriksson arzuladığı kimi bir oyunda “Liverpul”a rəhbərlik etdi. Özü də hər şey ciddi şəkildə oldu. Oyun “Enfild”də keçirildi, dolu tribunalar “You'll Never Walk Alone” oxudu, isveçlinin komandası isə “Ayaks”a 4:2 hesabıyla qalib gəldi. Sven-Yoran oyundan sonra göz yaşını saxlaya bilmədi. Ardından əsl turne başladı – ünlü mütəxəssis, demək olar ki, çalışdırdığı bütün klublara baş çəkdi. “Benfika”nın (1980-ci illərdə bu komanda ilə Portuqaliyada və Avropada dominantlıq edib) qonağı oldu, UEFA kubokunu qazandırdığı “Göteborq”un “sükanı arxasına” keçdi (orada onu “bunun harda bitəcəyini bilmirəm, amma hər şeyin hardan başladığını bilirəm” pankartı ilə qarşıladılar), İtaliya kubokunu qazandırdığı “Sampdoriya”nın düşərgəsində oldu. Sonuncu dayanacaq, təbii ki, “Latsio” – yəqin ki, Erikssonun karyerasındakı əsas komanda oldu. O, romalılarla skudetto və bəzi başqa titullar (ümumilikdə 7) qazanıb. Klub bunların hamısını meydanda qoymuşdu, isveçli mütəxəssis tribunaların alqışları altında həmin qənimətlərə heyranlığını gizlətmədi.
Təəssüf ki, get-gedə Erikssonun halı pisləşirdi – xəstəlik özünü göstərirdi. “Latsio” ziyarətinin ardından ünlü məşqçi, demək olar ki, publikanın gözü önündən çəkildi, yalnız AÇ-2024-də İngiltərə yığmasına azarkeşlik edəcəyini dedi.
Favoritinin qitə çempionatının finalındakı məğlubiyyətindən təxminən bir ay sonra – avqustun 21-də Eriksson avtobioqrafik filmdə dünya ilə vidalaşdı: “Həyatım yaxşı keçdi. Düşünürəm ki, hamımız öləcəyimiz gündən qorxuruq, amma həyat həm də ölümdü. Onu olduğu kimi qəbul etməyi öyrənmək lazımdı. Ümid edirəm ki, məni əlindən gələni etməyə çalışan yaxşı bir insan kimi xatırlayacaqsız. Kədərlənməyin, gülümsəyin. Hər şeyə görə təşəkkür edirəm, məşqçilər, oyunçular, tamaşaçılar! Əla idi! Özünüzün və həyatınızın qayğısına qalın. Onu yaşayın. Hələlik”.
Cəmi 5 gün sonra Eriksson dünyadan köçdü – evində, ailəsinin və yaxınlarının əhatəsində. Həkimlər yanvarda ona maksimum bir il vaxt qoymuşdu – təəssüf ki, cəmi 7 ay davam gətirdi.
...Eriksson 50 illik karyerası boyunca “Latsio”, “Mançester Siti”, “Benfika”, “Roma”, “Fiorentina” və daha onlarla klubu, yığmanı çalışdırdı. İsveçli üç ölkədə çempion oldu, bir dəfə A seriyasında ilin ən yaxşı məşqçisi sayıldı. İngiltərə yığması ilə üç böyük turnirə (DÇ-2002, AÇ-2004, DÇ-2006) qatıldı və bunların hər birində 1/4 finala qədər irəlilədi.
Digər xəbərlər
