Xırdalan qəribə şəhərdi.

Həm insanları, həm də yolları ilə rekordlar kitabına düşə bilər. Bakıya bu qədər yaxın olub, yolda çox vaxt keçirmək insana əzab verir. Bir ildən artıqdı bu şəhərdə yaşayıram. Evimizin yerləşdiyi ünvan da qəribə yerdədi. Bəhruz Mansurov küçəsi ərazi olaraq Xırdalan sayılır. Lakin bura getmək üçün Hökməli dairəsini keçib, 1 km sonra “Kazbek” restoranının yanından sağa dönmək lazımdı. Hər dəfə taksi sürücüləri sifarişin Xırdalana olduğunu görəndə sevinirlər. Lakin ünvana çatanda peşman olurlar. Çünki Bəhruz Mansurov küçəsindən Xırdalanın mərkəzinə piyada 3 dəqiqəlik yol olsa da, maşınla getmək olmur. Şəhərlə bizim evimizi Bakı-Moskva dəmir yolu ayırır.

Səhərlər işə gəlmək də əziyyətlidi. Saat 8.30-da yuxudan ayılsam, Sumqayıt-Xırdalan-Bakı qatarı ilə dəmiryolu vağzalına gələ bilirəm. Geciksəm, məcburam taksi ilə gəlim. Onda da “Allah, Allah” deyərək tıxacda çox qalmamaq üçün dua edirəm.

Bizim evdən Xırdalan stansiyasına getmək də o qədər asan deyil. Ya piyada 2 km məsafə qət edərək “Grand” marketin yanındakı dayanacaqdan avtobusa minməliyəm. Ya da dəmir yolunun arxasına – Mehdi Hüseyn, 24 küçəsinə taksi çağırmalıyam. Yeni qanunlara görə də, taksi şirkətləri qısa məsafə üçün 2 manat 50 qəpik təyin edib. Həmişə də sürücülərdə xırda olmur.

Bir sözlə, “Futbol+”in redaksiyasına gəlmək üçün keçməkeşli yollar qət edirəm. Məni bu qədər əziyyət çəkməyə sövq edən üç amil var: pul qazanmaq, işimə və jurnalistkiya olan sevgim.

Bu gün səhər yuxudan oyanıb piyada 2 km məsafə qət edərək “Grand” marketin yanındakı dayanacağa yollandım ki, Xırdalan stansiyasına gedim. Qəribə bir hadisə ilə rastlaşdım. Onsuz da Xırdalan elə şəhərdi ki, burda qeyri-adi nəsə olmayanda təəccüblənirsən. Nə isə! Dayanacaqda iki dayı dayanmışdı - biri içkili, o biri ayıq idi. Sərxoş olan digərinə şeir deyirdi:

“Göz tikmədim dünyanın malına
Pis olmadım dostuma, qardaşıma
Ay Allah, niyə ancaq pulu verdin zalıma?
Tüpürüm bu dünyanın etibarına!”

Sərxoş olmayana bu misralar ləzzət elədi. “Halaldı, sənə” deyərək cibindən 5 manat çıxarıb içkili olana verdi. Avtobus gəldi. Stansiyaya yollandım. Qatar gecikdi. Deməli, həm də işə vaxtında çata bilmədim və danlaq eşitdim.

Yolda olanda saytlarda, sosial şəbəkələrdə yazılan xəbərlərlə tanış olmaq adətimdi. İşləmək üçün mövzu lazımdı. Bunun üçün də məlumat toplamalısan. “Report.az” saytında yer alan bir xəbər diqqətimi çəkdi:

“Gənclər və İdman Nazirliyi və Azərbaycan Dövlət Bədən Tərbiyəsi və İdman Akademiyasının (ASAPES) təşkilatçılığı ilə idman jurnalistləri üçün keçirilən 3 günlük təlimlərə yekun vurulub. Quba Olimpiya İdman Kompleksində təşkil olunan treninqin mentoru "High Park Communications” şirkətinin təsisçisi və direktoru, dünyanın tanınmış və ən təcrübəli media təlimçilərindən Kolin Gibson olub. Təlimlər müddətində media nümayəndələri arasında müxtəlif idman növləri (voleybol, badminton, stolüstü tennis, basketbol, futbol, üzgüçülük) üzrə yarışlar keçirilib, viktorinalar təşkil olunub. Təlimlərin sonuncu günündə Gənclər və İdman Nazirliyinin İdman şöbəsinin müdiri Elnur Məmmədov təqdimatla çıxış edib. Şöbə müdiri bu təlimlərin ölkə idman mediasının inkişafı baxımından əhəmiyyətli olduğunu bildirib və treninq iştirakçılarına uğurlar arzulayıb. Ardınca "Əhali arasında sağlam həyat tərzinin təbliği", "Azərbaycanda idmanın təbliği və inkişafına dəstək" və digər mövzular haqqında məlumat verib”.

Yəni Gənclər və İdman Nazirliyi jurnalistlər üçün təlim keçib, amma “Futbol+” ora dəvət olunmayıb. Niyə? Mənə də çox maraqlıdı. Sualıma cavab tapmaq üçün nazirliyin mətbuat katibi Qabil Mehdiyevlə “vatsap” vasitəsi ilə əlaqə qurdım. Qurum rəsmisindən həm səmimi, həm də rəsmi cavab istədim. Düzdü, “Futbol+” üçün əsas pioritet Azərbaycan futbolunda olan problemləri, xoş hadisələri işıqlandırmaqdı. Amma digər idman növlərini də diqqətdə saxlayırıq. Qəzetimizin 2-ci səhifəsində ancaq futboldan kənar xəbərlər dərc olunur. Etiraf edirəm ki, son vaxtlar kadr çatmışmazlığı səbəbindən başqa idman növlərinə o qədər də diqqət ayıra bilmirdik. Lakin son 3 ayda, 2-ci səhifəmizdə, adətən, özəl yazılar yer alır. Həmkarım Cavid Əliyevin voleybol üzrə yığmanın baş məşqçisi Ataman Güneyligillə müsahibəsi ölkə mediasında gündəm oldu. Yığmamızın əsas siması Polina Rəhimova ilə söhbəti də olduqca maraqlı alınmışdı. Sərbəst güləş üzrə yığmamızın Belqraddakı uğursuzluğunun səbəbini müxtəlif mütəxəssislərdən soruşub. Basketbol üzrə ölkə çempionatında iştirak edən həm köhnə, həm də yeni komandalara aid xəbərlər hər gün saytımızda və qəzetimizdə dərc olunur. Bir sözlə, son vaxtlar idmanda başverənlər “Futbol+”in diqqətindən qaçmır, amma nazirliyin tədbirlərinə dəvət olunmuruq. Məhz bunun səbəbini Qabil bəydən soruşmalıydım. Həmkarımızın cavabı belə oldu:

Cavab məni şoka saldı. Necə yəni 26 ildi fəaliyyət göstərən qəzetin əməkdaşı üçün yer tapılmır? Müntəzəm Azərbaycan idmanında başverənləri işıqlandırırıq. Misli premyer-liqasının bütün oyunlarına gedirik. 1-ci liqadakı görüşlərə diqqət ayırırıq. Ölkənin idman həyatında baş verən bütün informasiyaları oxucularımıza çatdırırıq. Hətta Gənclər və İdman Nazirliyinin rəsmi saytındakı bütün xəbərləri ictimaiyyətə təqdim edirik. Amma bizə tədbirlərdə yer olmur?

Gün ərzində bu cavabının təsiri altında qalaraq düşünmək məcburiyyətində oldum. Nə etməliyik ki, diqqətdən kənar qalmayaq? Sonra Xırdalan – Bakı yolunda yaşadıqlarımı xatırladım. Öz-özümə düşündüm. Bəlkə mən də bir şeir yazım? Bəlkə nəzirə deyim? Çox düşündüm, axırda 5 misralıq bir cıza-qara etdim:

“Yayda, qışda, yağışda, boranda
Gedirik stadionlara, arenalara.
Dəyər verilmir işimizə, yazılarımıza.
Qalırıq siyahıdan kənarda.
Necə tüpürməyəsən bu dünyanın etibarına?!”

İLKİN SULTANLI