Hələ ötən yazımda bildirmişdim ki, millimiz Latviya üzərində qələbə qazansa da, mahiyyət dəyişməyəcək.

Epizodik uğurları, təsadüfi qələbələri çox görmüşük. Qazananlar qazanclarını götürüb, biz isə özümüz deyib, özümüz də eşitmişik. Açığı, mən həmin sətirləri yazarkən millinin Latviyanı məğlub edəcəyini düşünürdüm. Qazaxıstanla oyundan sonra belə olmuşdu. Qazaxlar millimizi asanlıqla yenmişdi. Sözsüz ki, bu məğlubiyyət özüylə birlikdə böyük tənqid dalğası gətirmişdi. Futbolçular da toparlanmış, məğlubiyyətin əvəzini Latviya ilə oyunda çıxmış, azarkeşlərin könlünü almışdılar. Düşünürdüm ki, bu dəfə də belə olacaq. Malta önündə çarəsiz görünən millinin “quru” hesabla yenilməsi tənqidləri də özü ilə gətirmişdi. Tənqiddən nəticə çıxarmaq əvəzinə şikayətləndilər, təzyiqdən əziyyət çəkdiklərini dedilər. Nəticəsi də o oldu ki, Latviya da Maltanın qəhrəmanlığını təkrarladı. Görünür, bir neçə il əvvəl milli üzvlərinin xarakteri daha güclü imiş, onlar tənqiddən sonra toparlanmağı bacarırmışlar. Haqlı tənqidlər onlar üçün şikayət mənbəyi, təzyiq dalğası yox, motivasiya imiş. Yavaş-yavaş olan-qalan müsbət keyfiyyətləri də itiririk.

Təsadüfi qələbələrin ciddi mənada heç nəyi dəyişmədiyini Milan Obradoviçin çalışdırdığı U-21 də isbatladı. Gənclər Estoniya ilə oyunda qazandıqları 3:0 hesablı qələbədən sonra xeyli təriflənmişdilər. İddia edənlər var idi ki, işlərimiz düzəlir, futbolumuzun gələcəyi parlaqdı, serbiyalı mütəxəssis komandaya qalib ruhunu aşılayıb. Nə oldu bu söhbətlərin sonu? Belarus gəldi və bizi göydən yerə endirdi. Adamlar göstərdilər ki, Estoniya ilə oyundakı nəticə bizim gücümüzün yox, rəqibin gücsüzlüyünün göstəricisi imiş. Bir qurd çıxdı qarşımıza, çoban açınca gözün, qaldı iki buynuzumuz. Yəni qarşımıza düz-əməlli rəqib çıxan kimi alın yazımıza çevrilən məğlubiyyətlə barışmaqdan başqa əlacımız qalmadı. Hələ Belarus qitənin güclülərindən deyil, heç ortabab da sayılmır. Amma bizim futbolçular o qədər zəifdilər ki, onların qarşısında Belarus da qorxulu divə, əjdahaya çevrilir. Utanmaqdan başqa əlimizdən nə gəlir ki?!

Milan Obradoviç də Canni de Byazinin yoluyla gedir, məğlubiyyətin məsuliyyətini futbolçuların üzərinə atır. Serbiyalı çalışdırıcının Belarusa uduzduğumuz oyundan sonra dediklərini xatırlayaq: “Bəzi futbolçuların yanaşması, oyunları heç xoşuma gəlmədi. Millidə oynayırsansa, istəkli olmalısan”. Cənab Obradiç, necə deyərlər, futbolçular bizimdi, kəramətlərinə bələdik. Bu sözləri deməklə bizim üçün Amerika kəşf etmirsən. Amma səni də bura elə ona görə gətiriblər ki, bu futbolçulardan komanda yaradıb, qələbə qazanasan da. Yoxsa zibildən konfet düzəltməyin mümkün olmadığını hələ illər əvvəl Şakir Qəribov açıq dillə demişdi. Belə bəhanələr, şikayətlər indi bizim üçün keçərli deyil, hörmətli məşqçi. Mən yaxşı bilirəm ki, Obradoviçin məşqçi keyfiyyətləri heç də Şakir Qəribovdan bir neçə baş üstün deyil. Amma görünür, futbol başbilənləri ya bunu bilmir, ya da bilmək istəmir. Belə olmasaydı, inadla əcnəbilərin ətəyindən yapışmazdılar.

Bizim sayəmizdə kef çəkən əcnəbilərdən bir də Volkan Üstdü. Düzdü, Volkan bəy futbol məşqçisi deyil. Amma o da Obradoviçlə De Byazi kimi çörəyini futbolumuzdan çıxarır. Özü də yüksək səviyyədə. Latviyaya uduzduğumuz oyunu izləyəndə öyrəndim ki, Maltaya birhəftəlik səfərə (daha doğrusu, istirahətə) gedən nümayəndə heyətinin tərkibində Volkan Üst də var imiş. Adam nə az, nə çox - düz bir həftə işinin başında olmayıb, Maltada gəzib-dolaşıb. Çox maraqlıdı, bu bir həftədə onun rəhbərlik etdiyi telekanalda işlər necə yoluna qoyulub? Belə çıxır ki, “CBC Sport” əcnəbi baş direktorun yoxluğunda da normal fəaliyyət göstərir, hərə öz işini görür. Lap yaxşı. O zaman telekanala əcnəbi “patron” gətirməyin nə mənası var? Millimiz ardıcıl iki oyunda özündən zəif rəqibə uduzub, özü də qol vurmadan. Amma oyundan sonra telekanalın çox hörmətli şərhçiləri Bəhlul Mustafazadənin adını bir neçə dəfə çəkir, məğlubiyyətin günahkarı kimi onu hədəfə çevirirlər. Bəhlul Mustafazadə e, sonuncu müdafiəçi mövqeyində oynayan futbolçu. Gərək Bəhlul irəli gedib, Eddinin, Dimanın, Renatın əvəzinə qol vurarmış. Açığı, dostlarımızın əvəzinə mən çox utandım. Amma nə etmək olar?! Əcnəbilərin kef sürdüyü futbolumuzun dərdi-səri, ağır yükü bizimdi. Hərəmiz bir formada çəkməliyik. Yenə kefi onlar çəkdi, bizə qalan əsəb oldu. “Keçmiş olsun” deyəcəkdim, amma...

AMAL