Azərbaycan futbolunda daim aktual olan problemlərdən biri də səviyyəli legionerlərin transferi ilə bağlıdı.

Bizim azarkeşlər daim klublarımızı, xüsusən də “Qarabağ”ı tənqid edirlər. Onlar düşünürlər ki, ölkə klublarına lap elə Ronaldo ilə Messini gətirib, avrokuboklarda bütün rəqibləri məğlub etmək mümkündü. Yetər ki, misal üçün “Qarabağ”ın prezidenti Tahir Gözəl indikindən daha artıq səxavətli olsun, əcnəbilərin gəlişi üçün milyonlar xərcləməyə razılıq versin. Həm Tahir bəy, həm də Qurban Qurbanov hər dəfə daş atıb, başını tutur ki, məsələ pulda deyil, indikilərdən daha səviyyəli futbolçular özləri Azərbaycana gəlməkdə maraqlı deyillər. Lap istəyirsən onlara qızıldan heykəl də qoy. Nədənsə azərbaycanlı azarkeşlər buna inanmaq istəmirlər.

İndi diqqətinizi bir məsələyə çəkəcəm, ondan sonra bir daha görəcəyik ki, Azərbaycandan kənarda bizim şanlı-şöhrətli premyer-liqamıza necə baxırlar. Mən heç uzağa gedib, Avropanın qərbinə boylanmayacam. Heç uzaq Braziliyadan, yaxud da Argentinadan da bəhs etməyəcəm. Bizim qardaş gözü ilə baxdığımız, özümüzə bir köynək yaxın bildiyimiz qonşu ölkələrdən danışmaq istəyirəm. Yox, ağlınıza Türkiyə gəlməsin. “Arkadaşların” bizə necə yuxarıdan aşağı baxdıqları hər kəsə məlumdu. Həmin o münasibəti Sərgən Yalçının “Azərbaycan-məzərbaycan” sözlərindən üzübəri görə-görə gəlmişik. Bu dəfə uzun illər eyni ittifaqda yer alıb, eyni dövlətin pasportunu daşıdığımız Qazaxıstanla Özbəkistandan danışacam. Daha doğrusu, onların bizim çempionatı bəyənməməsindən.

Amerika qitəsində start götürən dünya çempionatını hamı səbirsizliklə gözləyirdi. İştirakçı 48 ölkənin sırasında Özbəkistanın da adının olması bizim üçün sevindirici məqamdı. Özbəkistan yığmasının heyətində mundialda iştirak edəcək namizəd futbolçular sırasında “Sabah”ın yarımmüdafiəçisi Umarali Raxmonaliyev də yer alırdı. Azərbaycan çempionu olan Umarali mövsüm ərzində sabit çıxış etmiş, komandasına fayda verməyi bacarmışdı. Özbəkistanın italiyalı çalışdırıcısı Kannavaro onu genişləndirilmiş heyətə çağıranda ümidimiz birəbeş artdı. Amma çox keçmədən bu ümidlər yerini təəssüfə verdi. Çünki Raxmonaliyev yekun siyahıda yer almadı, dünya çempionatında meydana çıxmaq, vətəni ilə yanaşı, “Sabah”ı da təmsil etmək şansı qazanmadı.

Deyək ki, Özbəkistan yığmasında rəqabət yüksəkdi, məsul yarışa hazırlaşan Kannavaro riskə getmək istəmədi. Onun üçün “Sabah”ın heyətində “qızıl dubl” etmək ciddi göstərici sayılmadı. Bununla hardasa razılaşmaq olar. Bəs Talqat Baysufinova nə olub? Onun çalışdırdığı Qazaxıstan yığması da bizim kimi dünya çempionatından kənar qalıb. Məsələ ondadı ki, Baysufinovun dəvət göndərdiyi üç qapıçının arasında “Sabah”ın əvəzolunmaz “çərçivə” qoruyucusu Stas Pokatilov yer almadı. Adam “Sabah”da sabit çıxış edib, həm Azərbaycan kubokunun qalibi olub, həm də ölkə çempionatında qızıl medallar qazanıb. Di gəl ki, Qazaxıstan yığmasına dəvətə layiq görülməyib.

Səbəblər müxtəlif ola bilər. Amma ilkin təəssürat ondan ibarətdi ki, nə Özbəkistanda, nə də Qazaxıstanda Azərbaycan premyer-liqası ciddi turnir kimi qəbul olunur. Bizim premyer-liqada “qızıl dubl” edənlər orda milli komandaya layiq görülmür. Biz özümüzü burdan-bura qazaxlara, özbəklərə bəyəndirə bilmiriksə, “Qarabağ”ı səviyyəli futbolçuları razı sala bilməməsinə görə qınamağa dəyərmi?!

AMAL