Müharibəni çıxsaq, məni bu ölkədə milli komandanın oyunu qədər həyəcanlandıran heç bir başqa hadisə yoxdu.

Yeniyetməlik-gənclik çağlarımda bu həyəcan, ehtiras az qala məni affekt vəziyyətinə salırdı; günboyu əlim-işə gücə yatmırdı, hey vurnuxurdum, o dərəcədə düşüncələrin əsiri olurdum ki, yuxuma da yığmanın oyunları girirdi, qınamasaydız, oyun epizodunun təsiri altında ayağımı zərblə çarpayıya vurduğumu da etiraf edərdim. Amma indi... Heç nə, mən də yığmaya çağrılan 26 nəfərə dozasını artırıb-azaltmaqla lənət oxuyan 10 milyondan biriyəm!

Dünənki oyunu da dərin təəssüf hissi ilə izlədim. Bilirsiz, yığma ilə bağlı düşüncələrin axarı necə olur? Hər dəfə uduzacağını bilə-bilə, yenə də “bəlkə bu dəfə...” prinsipi ilə ekran önünə keçirsən, sadəcə, komandanın qazanmasını və ölkəni sevincə boğmasını istəyirsən. Və hər dəfə də heç nə alınmır. Futbolçuyabənzər varlıqlar çıxırlar meydana, sağa-sola, irəli-geri qaçırlar, heç bir müqavimət və varlıq göstərmədən uduzurlar, gedib oteldə dincəlirlər, biz bədbəxtlər isə səhərə qədər yuxuya gedə bilmirik. Azərbaycanın futbol yığması qədər bu xalqın qələbə duyğularını təhqir edən, özünəvurğunluq hissinə zərbə vuran, hətta deyərdim ki, milli natamamlıq kompleksi yaradan heç bir başqa komanda yoxdu! Heç bir başqa idman növündə də, heç bir yaş qrupunda da! Ən pisi odu ki, artıq futbolçular hadisələrin belə axarına öyrəşib, nədənsə onlara elə gəlir ki, həmişə elə belə də oynamalıdılar, heç kim onlara güldən ağır söz deyə bilməz, bütün xalq milli forma geyirlər deyə, az qala onların önündə təzim etməlidi. Niyə, hansı xidmətlərinizə görə? Niyə heç biriniz uğursuz oyundan sonra camaat önünə çıxıb üzr istəmirsiz, niyə “daha bir qələtdi eləmişik, keçin günahımızdan” demirsiz?



Tam 30 ildi bu yığma millətə gözdağıdı, daha doğrusu, 30 illik sentyabrın 17-də tamam olacaq. Bu müddətdə ləyaqətsiz ermənilər torpaqlarımızın 20 faizini işğal etdi, başlarına döyə-döyə, təpikləyə-təpikləyə, Şuşanın sıldırımlarına qanı ilə adını yazan oğlanların ləyaqəti, millət-vətən sevgisi, boyundan yuxarı tullanmaq bacarığı sayəsində yurd yerlərimizi qaytardıq. Bir gün də olsun, torpaqları qaytaracağımıza inamı itirmədik. Amma dünən meydana çıxan komanda bu 30 ildə bir gün də millətə sabahkı günlə bağlı ümid verməyib. Başqaları öz uğurlarından danışanda sifətimizi gizlətməyə çalışmışıq, baxışlarımızı yana çəkmişik, utanc hissindən əriyib yerə girmişik. Dünyanın dörd bir tərəfindən məşqçilər gəlib-gedib, “peraşki” ilə böyüyən futbolçular uduzduqları oyunlardan sonra da mükafat alıblar, xalqın bütün başqa təbəqələrinin bir ay içində qazana bilmədiyini “sutoçnı” kimi alıb həzm-rabedən keçiriblər (haram xoşları olsun!). Və bizim küçəmizdə heç vaxt bayram olmayıb, heç vaxt yığmaya görə gözümüz gülməyib. Ölkənin əsas komandası qrupda sonuncu yeri tutmayanda “buna da şükür” deyib, bığaltı qımışmışıq.



Azərbaycanın futbol yığması artıq o nöqtəyə gəlib çatıb ki, bura sözün bitdiyi, düşüncənin, fikrin emosiyaların altında qaldığı yerdi. Odu ki, qısa kəsəcəm, yığma üzvlərinin hamısına, amma ümumiləşmiş formada yalnız bir sözüm var: çıxar o formanı əynindən, utanmaz!

HUŞƏNG