“Neftçi” “Sabah”a məğlub olmaqla avrokuboklara qatılmaq şansını itirdi. Belədə 2016/17 mövsümündən bəri, yəni düz 7 il sonra yenidən eyni uğursuzluq təkrarlandı.

Bilindiyi kimi, 2020/21 “futbol ili”ndə çempionluğun dadına baxan komanda 3 ildi “Qarabağ”a yaxın dura bilmir. Baxmayaraq ki, “ağ-qaralar” ağdamlılarla, demək olar ki, eyni maliyyə gücünə sahibdi. Bəs “Neftçi”də nə baş verir? Daim tarixiylə öyünən klubun ən yeni tarixinin səhifələri niyə ən azı iki yox, yalnız bir rəngdən ibarətdi?

Problemin əsas səbəbi kimi rəhbərlikdən bəhs etsək, yəqin ki, heç kimin etirazı olmaz. Hətta “Neftçi” azarkeşləri birağızdan mənimlə razılaşar. Mövsüm ərzində klub haqda cürbəcür iddialar ortaya atıldı. İstər büdcənin talanması, istər bəzi kadrların özbaşınalığı, istərsə də komanda daxilində yaranan çatlarla bağlı. Belədə heyətdəki dəyişikliklərlə bağlı bir neçə dəfə bəyanat yayaraq yazılanları dezinformasiya adlandıran klubdan reaksiya gözlədik. Lakin daşdan səs çıxdı, “Neftçi”dən səs çıxmadı”. Qısası, onlar hamıya turnir cədvəlinin yuxarısından baxmaq istəyən azarkeşlərinin nigaranlığına son qoymaq istəmədi.

Digər tərəfdən, “ağ-qaralar” futbolçuların iştirakıyla ənənəvi mətbuat konfransları keçirirdi. Maraqlıdı ki, jurnalistlərə ən çox gözlənilən qonağı, yəni kapitan Emin Mahmudovu sual atəşinə tutmaq şansı verilmədi. Ya klub futbolçunu yola gətirə bilmədi, ya da Emin özü ictimaiyyət önünə çıxmaqdan utandı. Əlbəttə, komandanı idarə etməkdə çətinlik çəkən, oyunçularla dil tapa bilməyən, ən əsası, performans baxımından özünü sübut edə bilməyən adama xəcalət çəkməkdən başqa heç nə qalmır. Hətta son oyunlarda kapitan sarğısını daşıyan Eddinin belə sırf bu yöndə Emini üstələməsi gözdən qaçmadı. İsrafilov həm vurulan, həm də buraxılan qollardan, həm qələbə, həm də məğlubiyyətdən sonra komanda yoldaşlarını başına toplayaraq müəyyən keyfiyyətlərini ortaya qoydu. Ümumiyyətlə, komandanın indiki heyətindən hansısa futbolçunu fərqləndirmək çətindi. Ona görə ki, geridə qalan mövsümdə, demək olar, heç biri sabit çıxışla azarkeşlərin rəğbətini qazana bilmədi. Durum belədisə, azarkeşlərin, xüsusilə “Forza Neftçi”nin baş icraçı direktor Fərrux Mahmudov başda olmaqla, idman direktoru Yens Andersson və heyətin əksəriyyətinin klubdan uzaqlaşdırılmasını tələb etməsinin səbəbi elə də uzaqda deyil. Hər halda, tərəfdarların tələbləri anlaşılandı. Uğursuz nəticələrə görə komandanın həm ev, həm də səfər oyunlarını boykot edən azarkeş qrupunu geri çağırmaqla həlledici məqamda hər kəsi məyus etmək uzlaşmır. Hələ 2023/24 “futbol ili”ndə iki baş məşqçi dəyişən, ən bahalı transferlərlə güclənən yeganə komanda olmağı demirik. Daha çətini isə bu qədər geniş imkanlarla ilk “dördlüy”ə belə düşməməkdi. “Neftçi”nin problemi yalnız radikal qərarlardan sonra çözülə bilər. Görünür, klubda ciddi islahatlara ehtiyac var.

Bəs bu addımlar atılmasa, nə olacaq? İndiyəqədərki fəsadlara nəzər salsaq görərik ki, sonrası fəlakətdi. 2023/24 “futbol ili”nə baxaq: “Qarabağ” – “Neftçi” derbisi nüfuzdan düşdü, azarkeşlər uzun müddət və inadla komandadan üz döndərdi, klubla bağlı müxtəlif iddialar yayıldı, ev oyunlarına gələn azarkeş sayında ciddi azalma müşahidə olundu. Hazırda narazılığın son həddə çatmasından xəbərdarıq. İndi vədlərə yox, konkret addımlara ehtiyac var. Bu gün “Neftçi”nin heyətində çempion və 77 qolla bombardir olan Aysun Seydiyeva “Sabah”ın formasıyla fotosunu yayınlayırsa, sabah olacaqları siz düşünün. Həmçinin “Neftçi” azarkeşlərinin 2021/22 mövsümündə Qəbələ” ilə matçda açdığı pankartı xatırlayın. Üzərində “böyük oyun getdi, “böyük oyun” gəldi” sözləri yazılan pankartda “Xəzər Lənkəran”ın məzarı və onu ziyarət edən atlı təsvir edilmişdi. Şənbə günü “Neftçi”nin avrokubok ümidləri də məhz o cür “dəfn edildi”. Nə istəyirsiz “Neftçi”dən? Bundan da “böyük oyun”?

KƏNAN BAHADIR