2017-ci ilin dekabrı həyatımın ən unudulmaz aylarından biridi.

Daha doğrusu, həmin ayın ilk günləri. Uşaqlıq arzum gerçəkləşmişdi, İtaliyanın paytaxtı Romaya yollanmışdım. Rənglərini sevdiyim, əfsanəvi Totti ilə birlikdə qəlbimizə yol tapan “Roma”nın oyununu tarixi Olimpiya stadionunda canlı izləmək mənə nəsib oldu. Taleyimiz elə gətirib ki, belə səfərlərə istədiyimiz vaxt yollanmağa, dünyanı gəzməyə maddi imkanımız çatmır. Unudulmaz səfərimin gerçəkləşməsinin səbəbi isə “Qarabağ”ın Çempionlar Liqasının qrupuna vəsiqə qazanması və “Roma”ya rəqib olması idi. “Roma”nın oyununa stadionda canlı baxmaq, özü də Çempionar Liqasının qrupunda! Eyni hissləri yaşayanlar, belə arzularına çatanlar məni yaxşı başa düşər. Həmin axşam “Roma”nın rəqibi “Qarabağ” olduğundan azarkeşlik hisslərini bir kənara buraxmışdım. Sadəcə, möhtəşəm futboldan zövq almaqdaydım...

Əsas komandaların oyunundan əvvəl meydan gənclərə verilmişdi. Gənc “canavarlar”la bizim “köhlən atlar” şəhər kənarındakı əla örtüklü meydanda güclərini sınayırdı. Düzdü, qarşılaşma Rəşad Sadıqovun komandasının 0:3 hesablı məğlubiyyəti ilə yekunlaşdı. Amma bizimkilər heç də italiyalı həmyaşıdlarından geri qalmadılar, onlarla “Qarabağ”ın adına layiq mübarizə aparmağa çalışdılar. Sözsüz, həm təcrübə, həm də ustalıq səviyyəsi yekun nəticədə özünü göstərdi. Sadıqov meydana buraxdığı heyəti qısa müddətdə toplayıb, cəmi bir neçə aya komanda yaratmışdı. Rəqibin durumu isə fərqli idi. Hər halda, siz də razılaşarsız ki, “Roma”nın uşaq komandaları, akademiyası ilə hansısa formada müqayisə aparmağımız düzgün olmaz. Həmin o səviyyə fərqi də özünü meydanda göstərdi. “Qarabağ”ın gənclərinin əzmkarlıq, istək sayəsində nəsə əldə etməsinə illərlə bir yerdə oynayan, yaxşı məktəb görən, əsl akademiya səviyyəsində futbolun incəliklərini öyrənən romalı gənclər imkan vermədi.

Oyundan sonra Rəşad Sadıqov Bakıdan gələn jurnalistlərin əhatəsinə düşdü. Ayaqüstü brifinqdə həm də “Qarabağ”ın gənclərinin yüksək səviyyəli yarışdakı çıxışına yekun vurdu. Gənc çalışdırıcı bizimlə xeyli açıq və səmimi danışdı. İllərlə ürəyində yığılıb qalan problemləri dilə gətirdi. Həyəcan siqnalı çalmağa, Romadan Bakıya mesaj göndərməyə çalışdı. Bildirdi ki, bu gedişlə Azərbaycan futbolunu gələcəkdə yaxşı heç də gözləmir. Belə davam etsə, nə milli komandalarda, nə də klublarımızda meydana buraxmağa yerli futbolçu tapacağıq. Üzdə olan 3-5 futbolçu da itib-batacaq, onların da yerini doldurmaq mümkün olmayacaq. Bu qədər boşluğu “milliləşdirmə” ilə doldurmaq, yığmaların və klubların heyətində ordan-burdan “tapılan” aşağı səviyyəli futbolçuları oynatmaqla uğur qazanmaq mümkün olan iş deyil. Şəxsən mənim üçün Rəşad bəyin dedikləri yenilik deyildi. Biz onsuz da bütün başverənləri görə-görə, faciələrimizə şahidlik edə-edə gəlirdik. Tək ümidimiz o idi ki, Sadıqovun Romadan yolladığı mesajları Bakıda eşidərlər, eşitməyənlərə də çatdırarlar. Ondan sonra Azərbaycan futbolunda, nəhayət, dəyişikliklər başlayar, doğru yola yönələrik.

Təəssüf ki, bütün bunlar olmadı. Təxminən beş il keçib, dostlar. Bu müddət ərzində biz nə etmişik? Qurban Qurbanovla Rəşad Sadıqovu hər vasitə ilə milli komandalardan uzaqlaşdırmağa çalışıblar. Əvvəlcə başımızda dəlləklik öyrənən Nikola Yurçeviçə qucaq açmışıq, sonra da təqaüd yaşına çatan Canni de Byaziyə. “Qızıl orta”nı tapmaq, milli komandaları etibarlı əllərə vermək mümkün olmayıb. Çünki futbolumuzun başında oturanların siyasəti səhv olub. Ona görə də futbolumuz 90-cı illərin ortalarına qayıdıb, millimiz yenə də qrupda son pilləyə abunəçi olmağa başlayıb. Özü də cəmi 1 xalla. Bütün bunlara sakitcə tamaşa etmək, uçurumun kənarına necə sürətlə yaxınlaşdığını görüb dillənməmək isə hər adamın işi deyil. O cümlədən də bizim, qələm əhlinin vicdanlı kəsiminin.

Tək təsəllim odu ki, Qurban Qurbanov da başverənlərə seyrçi mövqe tutmaq, gördüklərinə susmaq istəmir. Yenidən danışmağa, “yatanları” oyatmağa çalışır. Qurban bəy Azərbaycan futbolunda böyük nüfuz sahibi, inanılmaz şəxsiyyətdi. O danışmağa başlayırsa, sözünün eşidiləcəyinə inamım böyükdü. “Azərbaycan futbolunu yaxşı heç nə gözləmir” – bu gözləri Qurbanov deyib. Özü də ictimaiyyət nümayəndələri ilə görüşdə. Onun bu açıqlamasını oxudum, xəyalən Romaya qayıtdım. Rəşad Sadıqovun az əvvəl bəhs etdiyim brifinqini xatırladım. Həmin vaxt gənc çalışdırıcının sözləri ciddiyə alınmadı, lazımi ünvanlara çatmadı. Ümid edək ki, bu dəfə belə olmayacaq. Azərbaycan futbolu, daha doğrusu, onun idarəçiləri və idarəetmə forması dəyişməlidi. Başqa yolumuz yoxdu. Əks halda Qurban bəyin dediyi kimi, bizi yaxşı heç nə gözləmir....

AMAL