“Neftçi”nin doğma meydanda “Sabah”a məğlub olması, bununla da avrokuboklardan kənarda qalması ciddi hadisədi.

Halbuki cəmi 1 xal “Neftçi”nin ayıblarının üstünü örtəcək, tənqidləri azı ikiaylığa təxirə salacaqdı. Çünki klub rəhbərliyi avrokuboklara vəsiqənin kölgəsinə sığınacaq, qurduqları komandanın uğur qazanacağını iddia edəcək, qitə səhnəsində irəliləmək üçün büdcənin artırılmasına, bahalı transferlərin həyata keçirilməsinə çalışacaqdılar. Bu da müəyyən şəxslərin onsuz da dolu olan ciblərinin bir qədər də dolmasına gətirib çıxaracaqdı. Amma Namiq Ələsgərov buna imkan vermədi. Onun vurduğu öldürücü zərbə “Neftçi” və onun rəhbəriyi üçün hər şeyin sonu oldu. İndi nə arxasında gizlənməyə bəhanə var, nə də yeni transferlər üçün büdcə artımı tələb etməyə üz. 0:0 hesabını sona qədər qorumaq, hesabın üstünə hakimin final fitinə qədər yatmaq mümkün olmadı.

Samir Abasovun “Neftçi”ni çalışdırdığı dövrdə “Qarabağ” da oxşar vəziyyətə düşmüşdü. Mövsümün gedişində “Neftçi”ni böyük hesabla məğlub edən, uzun müddət turnir cədvəlinin zirvəsindəki yerini qoruyan “köhlən atlar” son oyunda bir xal qazanmaqla qızıl medalları futbolçularının boynundan asacaq, çempionluq kubokunu baş üzərinə qaldıracaqdı. Rəqib də elə “Neftçi” idi. Hər şey plan üzrə gedərkən “Neftçi”nin bolqar hücumçusu Əhməd Əhmədov meydana çıxdı. Həmin Əhməd ki, bu oyuna qədər qol vurmağı bacarmamışdı, komandaya bir qara qəpiklik xeyir verməmişdi. Amma Namiq kimi elə Əhmədin də son dəqiqələrdə vurduğu zərbə həlledici oldu, bərabərliyə oynayan “Qarabağ” məğlub duruma düşüncə bu qola cavab verməyə də imkan tapmadı. Düzdü, həmin qarşılaşmada FİFA referisi Elçin Məsiyevin şübhəli qərarları da 90 dəqiqənin “bəzəyi” idi. İstənilən halda tarixdə qalan nəticə oldu ki, indi də Samir Abasov “Neftçi”yə qazandırdığı həmin o çempionluqla öyünməkdədi. Adamın buna haqqı da var.

Sözümün canı odu ki, əksər hallarda bərabərliklə kifayətlənənlər, bir xal arzusuyla meydana çıxanlar sonda məğlub duruma düşür. İşi sona saxlamamaq, məsələni zamanında həll etmək lazımdı. Necə ki, bunu bacarmayan “Neftçi” mövsümün ən vacib oyununda meydandan xalsız ayrılmaqla “Sabah”ı, “Sumqayıt”ı özündən irəli buraxıb, avrokuboklara gedən yolda onların arxasınca baxmaqla kifayətləndi. “Neftçi” azarkeşləri məndən inciməsin, elə ilahi ədalət də bu idi. “Neftçi”nin mövsümboyu irəli-geri ləngər vurmasının nəticəsinin belə olacağı elə əvvəlcədən görünürdü. Az öncə qeyd etdiyim kimi, həmin o bir xal bərbad idarəçilərin əlində əməllərinə davam etmək üçün bəhanəyə çevriləcəkdi. İndi isə o bəhanə yoxdu, “Neftçi” dəyişməli, dirçəlməlidi. Başqa cür ola bilməz.

Artıq Miodraq Bojoviç vətəninə yola salınıb. Amma başqaları hələ də yerindədi. Biabırçılığa görə rəhbərlikdən heç kim postunu itirməyib. Kimsə azarkeşlərin qarşısına çıxıb, üzrxahlıq etməyi, azarkeşlərə və idman ictimaiyyətinə hesabat verməyi də vacib saymayıb. “Sabah”la oyundan sonra sosial şəbəkələrdə, azarkeş səhifələrində qeyd olunurdu ki, klubun avtobusu arenadan boş ayrılıb. Yəni futbolçular heç nə olmamış kimi şəxsi maşınlarına əyləşib, evlərinə, yaxud da əylənməyə yollanıblar. Bu isə o deməkdi ki, qarşılaşmadan sonra hansısa müzakirəyə, klubdaxili toplantıya da ehtiyac duyulmayıb. Sanki elə hər şey belə də olmalıymış.
Təkcə kapitan Emin Mahmudov azarkeşlərdən üzr istəmək üçün özündə cəsarət tapıb, klub rəhbərliyinin etməli olduğunu o edib. Mahmudov “Neftçi” ailəsinin kapitanı kimi sizə bunları yaşatdığımıza görə üzr istəyirəm” deyir. Kaş ki, bu cəsarəti Fərrux Mahmudov başda olmaqla digərləri də özündə tapaydı, əməllərinin hesabatını verəydi. Azarkeşlərin Emini bağışlayıb-bağışlamayacağı, ümumiyyətlə, kapitanın “Neftçi”dəki gələcəyinin necə olacağı gələcəyin işidi. İndilik isə ən azı Eminin mənəvi məsuliyyətdən qaçmadığı görünür. Sağ əli başqalarının da başına...