Allah eləməmiş, “Qarabağ” məhz qol çatışmazlığına görə 1/8 finala adlaya bilməsə, mən nə Morten Kroqun iki qolu VAR-la təsdiqlətməsini, nə Mateus Silvanın mənasız penaltisini, nə də bu duellə bağlı hansısa başqa məqamı xatırlayacam.

Yada düşən yalnız Nəriman Axundzadənin 90+7-ci dəqiqədə ideal şansı naşıcasına qaçırması olacaq. Axı Juninyo 65-ci dəqiqədə gənc azərbaycanlı həmkarına belə epizodlarda necə davranmağın lazım gəldiyini göstərmişdi. Nəriman böyük səhvə yol verdiyini anladı, ağladı, Qurban Qurbanovun üzünə baxmamaq üçün gizləndi və “Qarabağ” səfərdən 5:2 ilə dönməli olduğu halda, 4:2 ilə kifayətləndi.

Amma nə yaxşı ki, fevralın 15-nin yeganə qanqaraldıcı məqamı budu. Yoxsa o geçə çox parlaq, çox möhtəşəm, çəkinmədən deyirəm ki, cahanşümul alındı. Azərbaycan çempionu Portuqaliyanın 4-cü nəhənginə dağ çəkdi, oyundan əvvəl imkanlarını çox aşağı qiymətləndirən dünya idman mediasının yanağına da yüngülcə sillə vurdu.

Əlbəttə, 4:2 ilə 4:1 və 5:2 arasında fərq böyükdü. Bu işi məhz Braqada bitirmək, 1/8 finala vəsiqəni faktiki rəsmiləşdirmək olardı. Ancaq mən oyunla bağlı danışanda yalnız bu məqamın, yəni nəticənin üzərində dayanmağın da əleyhinəyəm. Əsas odu ki, indi biz növbəti mərhələyə vəsiqəyə daha yaxınıq, ən azı 55-in 45-ə nisbətində. Niyə belə düşünürəm?

“Qarabağ” və Qurban Qurbanov “Braqa” mifini dağıtdı. Burda ən müxtəlif amillərin rolu var: ağdamlıların rəqibi çox yaxşı incələməsindən tutmuş portuqaliyalıların bizimkiləri yetərincə dəyərləndirməməsinə, danimarkalı referinin gerçəkdən ədalət nümunəsi olmasına qədər. Futbolun yazılmamış qanunlarından daha biri növbəti dəfə yaşıl meydanda əksini tapdı. Oyunu pulu və baha oyunçuları çox olan yox, qələbəni daha çox arzulayan, meydanda hər cür fədakarlığa hazır olan komanda qazanır. Srağagün o komanda “Qarabağ” idi, “Braqa”nı silib-süpürən, Misli premyer-liqasının ortababı səviyyəsinə endirən, 54-69-cu dəqiqələr aralığındakı oyunu ilə özünü yox, “Real”ı xatırladan “Qarabağ”!

Azərbaycan klub futbolunda, çempionatımızda gerçək rəqabətin olmadığı bu gün hər kəsə bəlli həqiqətdi. “Qarabağ” ən yaxın rəqibi “Sumqayıt”ı 16, əzəli rəqibi “Neftçi”ni 19 xal qabaqlayır, necə deyərlər, oynaya-gülə çempionluğa doğru addımlayır. Başqa klubların xətrinə dəyməsin, ağdamlılar bəzən rəqibləri ilə sanki “siçan-pişik” oynayır, Qurbanov çempionat oyunlarını eksperiment və rotasiya meydanına çevirir, həmkarlarını bir-birinin arxasınca istefaya göndərir, Şahin Diniyev yarızarafat-yarıgerçək oyundan əvvəl ona deyir ki, məni də göndərəcəksənmi... Bir sözlə, ölkədaxili yarışlarla bağlı hər şey aydındı.

Amma indi oxucunu maraqlandıran ən önəmli sual ölkə daxilində titulların kimə qismət olacağı deyil. Bir sabiq azarkeş kimi onların hər birinin yalnız və yalnız “Braqa” ilə cavab görüşününün həyəcanını yaşadığı, gündə ən azı 10 dəfə “bu iş bitdimi” sualını qəlbinin dərinliklərində çək-çevir etdiyi mənə gün kimi aydındı. Mənə elə gəlir ki, bitməyib və hər şey Bakıda bəlli olacaq. “Braqa” artıq meydana arxayın çıxmayacaq, rəqibin gücünün fərqindədi, üstəlik zədəli Orta ilə Brumadan birinin də meydana çıxmaq ehtimalı var. Sadəcə, ən önəmli məqam odu ki, biz artıq “Qarabağ”ın bu rəqibdən zəif olmadığına, əksinə, ilk oyundakı nəticə ilə bir addım önə çıxdığına əminik. Azarkeş – futbolçu – baş məşqçi birgəliyi ilə bu işi bitirmək, “Braqa”nı Avropa Liqasından kənara atmaq olar. Mənə elə gəlir ki, cavab görüşü həm Azərbaycan futbolu üçün hansısa mənada özünütəsdiq, özünüsübut imkanıdı. Bu şansı qaçırmaq olmaz. Qaçırsaq, mənim yadıma hər şeydən və hər kəsdən əvvəl Nəriman Axundzadə düşəcək.

HUŞƏNG