Bir vaxtlar Peşəkar Futbol Liqasının prezidenti Ramin Musayevi “topa tuturdular”.

Onun dediyi hər kəlmə gündəmə çevrilir, xeyli müzakirə olunurdu. Yaxşı yadımdadı, futbol proqramlarınının birində çempionatımızdakı azarkeş problemindən danışılırdı. Həmin müzakirə zamanı Musayev paytaxtda tribunaların boş qalmasının, əvəzində rayonlarda anşlaq yaşanmasının səbəbini özünəməxsus izah etmişdi. Demişdi ki, rayonlarda əhalinin məşğulluq səviyyəsi aşağıdı, işsiz adam çoxdu, ona görə də həmin şəxslər rahatlıqla futbola gəlir, paytaxtda isə hamının işi-gücü olduğu üçün tribunalar boş qalır. Gündəmi uzun müddət Ramin bəyin bu sözləri məşğul etdi. Hətta onu təxribat törətməkdə, ictimai fikiri azdırmağa cəhd etməkdə, bölgələrin sosial-iqtisadi inkişafını görmək istəməməkdə günahlandırdılar...

Ramin bəyin bu sözlərini boş yerə xatırlamadım. Bazar ertəsi ölkə çempionatının prinsipial qarşılaşmalarından biri keçirilirdi. Avropa Liqasının qrup mərhələsini uğurla adlayan, ölkə futbolunun tarixində yeni səhifə yazan “Qarabağ” “Neftçi” ilə qarşılaşırdı. Özü də Suraxanıda, yaxud da Bakıxanov qəsəbəsindəki stadionda yox, şəhərin mərkəzində, ünlü referi Tofiq Bəhramovun adını daşıyan Respublika stadionunda. Amma möhtəşəm stadionun tribunaları boş idi. Təkəm-seyrək futbolsevərdən, bir də “Qarabağ”la “Neftçi”nin fanklublarından başqa Respublika stadionuna üz tutan olmamışdı. Halbuki meydanda Azərbaycanının tarixi uğurları ilə öyünən iki klubu üz-üzə gəlirdi. Rəsmi protokola əsasən “Qarabağ”ın “Neftçi”ni 2:0 hesabıyla məğlub etdiyi qarşılaşmanı tribunalardan 2867 nəfər canlı izləyib. Üç aşağı, beş yuxarı, elə təxmini görüntü də bundan xəbər verirdi.

“Qarabağ” ötən həftə Avropa Liqasında oyun keçirdiyindən “Neftçi” ilə görüşün tarixi bir qədər də geri sürüşdülürmüşdü. İş gününə təsadüf edən mərkəzi qarşılaşmanı Peşəkar Futbol Liqası azarkeşləri düşünərək saat 20.00-a təyin etmişdi. Deməli, ən geci saat 18-00-da işdən, yaxud da dərsdən çıxan futbolsevərlər özlərini “Gənclik” metrosunun yaxınlığında yerləşən Respublika stadiona çatdıra bilərdilər. Qarşılaşmanın axşam saatlarında keçirilməsi iş və dərs kimi zəruri bəhanələri avtomatik aradan qaldırırdı. Mən xatırlayıram, tələbə vaxtı yağış-palçıq demədən, yarıqarnı ac, yarıqarnı da tox həmişə futbola tələsirdik. “Neftçi”nin “izi ilə” Sumqayıta, Buzovnaya qədər gedib çıxırdıq. Daha uzaqlara getməyə isə imkansızlıq mane olurdu. İndi həm insanların güzəranı, həm də nəqliyyat şəraiti o dövrdəkindən daha yaxşıdı. Deməli, “Qarabağ”la “Neftçi”nin azarkeşlərinin bu cür məsələlərlə bağlı problemi yoxdu.
Həftənin günlərinin də azarkeşlərin önünü kəsən ciddi problem olduğunu düşünmürəm. Avrokubok oyunları bu müzakirəni avtomatik qüvvədən salır. Elə “Neftçi”ylə görüşdən 4 gün əvvəl “Qarabağ” eyni məkanda “Həkken”i qəbul etmişdi. “Neftçi” ilə oyundan daha gec başlayan bu qarşılaşmada tribunalarda xeyli qələbəlik idi. Nəzərə alaq ki, “Qarabağ”ın rəqibi İsveçdən gəlmişdi, faktiki tribunalarda rəqibin azarkeşlərinin toplaşmasından söhbət gedə bilməz. “Qarabağ” – “Neftçi” görüşündə isə durum fərqlidi. Tribunalara həm “Qarabağ”ın, həm də ölkənin ən qocaman klubunun azarkeşləri təşrif buyurmuşdu. Belədə sayın hazırkı rəqəmdən xeyli çox olmasını gözləməyə dəyərdi. Təəssüf ki, acı reallıq bizi özünün sərt tərəfi ilə üz-üzə qoyur. Azərbaycanlı futbolsevərlər yerli çempionata da, “Qarabağ”la “Neftçi”nin rəqabətinə də laqeyddi. Onlar özlərinə əziyyət vermək, stadionun yolunu tutmaq, soyuq havada tribunada əyləşmək həvəsində deyillər.

“Neftçi”yə könül verənlərin dəlili o ola bilər ki, nəticələr ürəkaçan deyil. “Ağ-qaralar” “Qarabağ”a rəqabətdə uduzur, özü də turnir cədvəlinin ortalarında yer aldığından çempionluq mübarizəsinin içində yer almır. Atalarımız demişkən, əsl dost da dar gündə tanınar. Məhz belə çətin məqamlarda komandaya dəstək vermək, ona sahib çıxmaq lazımdı. Bununla da elə “Neftçi”nin futbolçuları oyuna daha məsuliyyətlə yanaşar, hansı komandanın formasını geydiklərini bir daha başa düşərlər. İndiki durumda elə futbolçulara da, klub rəhbərliyinə də, Mutunun başçılıq etdiyi məşqçilər korpusuna da sərf edən budu. Onlar azarkeş dəstəyinin, özlərinə münasibətdə isə həm də təzyiqin və tələbkarlığın azalmasını arzulayırlar. Turlar keçir, komanda uğursuz nəticələri sıralayır, müqavilə isə davam edir. Yəni pullar Mutunun hesabına yatır. Məşhur bir rus məsəlində deyildiyi kimi: əsgər yatır, xidmət isə öz axarıyla gedir.

İstənilən halda, həm “Qarabağ”, həm də “Neftçi” adına azarkeş laqeydliyi yaxşı hal deyil. Könül istərdi ki, Ramin Musayevin təbirincə desək, Bakının o işdən başı ayılmayan adamları tribunalara gəlsinlər. Qoy paytaxtda oynayan klublar dolu tribunaların həm təzyiqini, həm də dəstəyini hiss etsinlər.

AMAL ABUŞOV