“Geridə qalan 2,5 ay ərzində məni ən çox çətinə salan şey ”necəsən” sualıdı. Çünki insanlara necə cavab verməli olduğumu bilmirəm. “Yaxşıyam” deyə bilmirəm. “Pisəm” deməkdən isə utanıram. Əslində mətbuatdan mümkün qədər uzaq durmağa çalışıram. Çox danışmaq, göz önündə olmaq istəmirəm. İnsanların hansı acılar çəkdiyini, nələr hiss etdiyini bilirəm. Mən də onlarla birlikdə bu acıları çəkdim və çəkməyə də davam edirəm. Nə qədər çətin olsa da, həmin bölgələrdə həyat davam edir. Mən də həyatın davam etməsinə yardım göstərmək üçün tez-tez həmin bölgələrə gedirəm. Həftədə ən azı iki dəfə Hataya yollanıram. Yerli əhalinin ehtiyaclarının ödənməsinə dəstək verirəm. Burdakı insanlar sanki bizi gördükdə simaları dəyişir. Xoşbəxt olurlar. Onlar üçün kiçik bir ümid mənbəyi olmağa çalışıram və hamı ilə birlikdə əlimdən gələni edirəm. Qızlarım Hataya gəlməyimi istəmir. Amma hər dəfə bura gələndə onlara başqa yerə getdiyimi deyərək evdən çıxıram. Yeni mövsümün planlarını indidən qurmağa başlamışıq. Ev oyunlarımızı iki şəhərdən birində - ya Mersində, ya da Akhisarda keçirəcəyik. Meydan məsələsini həll edə bilsək, “Hatayspor”u yavaş-yavaş ayağa qaldıracağıq. İlk gündən bəri idman nazirimiz, federasiya prezidenti bizə dəstəyini nümayiş etdirdi. Eləcə də “Akhisarspor”un prezidentinə və Mersinin bələdiyyə sədrinə təşəkkür edirəm. Onların dəstəyi məni çox sevindirdi. Biz daha çox Mersində oynamaqda maraqlıyıq. Çünki zəlzələdən sonra 400 minə yaxın hataylı Mersinə köçdü. Həm orda hataylıların çoxluğu, həm də Mersinlə Hatay arasında cəmi 2,5 saatlıq məsafənin olması üzündən o şəhərdə oynamaq istəyirik. Amma “Akhisarspor” rəhbərliyi də sağ olsun, bizə stadionlarının qapısını açıblar. Heç kim narahat olmasın. Bu qədər sevgi və dəstəyin qarşılığında “Hatayspor”un ayağa qalxmaması mümkün deyil. Bu klub mütləq yaşayacaq və fanatlarını sevindirməkdə davam edəcək. Təkliflər aldımmı? Əlbəttə. Bu dönəmdə bir çox yerdən zəng vuranlar, maraqlananlar oldu. Amma “Hatayspor”u buraxmaq istəmədim. Özümə qarşı belə sevginin olduğu bir yeri yarımçıq qoyub ayrılmaq istəmədim. Ümid edirəm ki, heç olmasa, bu zəlzələdən sonra hamımız bu bayrağın altında birləşəcəyik. Hamımız birik. Bir-birimizi üzmədən, incitmədən, yanbayan əyləşərək oyunları izləməyi bacarmalıyıq. İnsanlar məhz bu mənzərəni görmək istəyir. Futbol ictimaiyyətindən yeganə tələbim məhz budu”.