“Həmin o son saniyələrdə gələn qol bizi hədsiz dərəcədə sevindirmişdi. Tək qalib gəldiyimizə görə yox, həm də Atsunun klubda qalmaq ehtimalının artmasına görə. Başqa sözlə desək, həm oyunu, həm də Atsunu qazanmışdıq. Həmin gün stadiona gələn minlərlə fanatımızın yaşadığı sevinc əslində ekranlarda tam əksini tapmadı. Amma biz burda sözlə ifadə edilməyəcək dərəcədə böyük xoşbəxtlik yaşadıq. Sonra sevincimiz paltardəyişmə otağında davam etdi. Amma sevincimiz və ümidlərimiz yarımçıq qaldı. Zəlzələdən sonra baş məşqçimiz Volkan Dəmirəl bazaya gəldi. Hər yer qaranlıq və darmadağın idi. Bir-bir futbolçularımıza zəng vurub onları bazada toplamağa başladıq. Futbolçularımızın bəziləri dağıntılar altından öz imkanları ilə çıxmışdı. Bəziləri bazaya şortla, bəziləri də ayaqyalın gəldi. Hamıyla əlaqə saxlamaq mümkün oldu. Yalnız Atsu ilə Tanər Savutu tapa bilmədik. İkisi də eyni binada yaşayırdı. Onları və bir neçə başqa işçimizi itirdik. Həmin gecə bəzi uçuşlar təxirə salınmışdı. Çünki İstanbulda güclü qar yağması gözlənilirdi. Əslində hadisələrin belə axarı o gecə Hataydan İstanbula uçmalı olanlar üçün əsl faciə, İstanbuldan Hataya uçmalı olanlar üçün isə xoş bir təsadüf oldu. Zəlzələdən sonra ilk dəfə stadionu ziyarət etməyə gəldim. Əslində gəlmək istəmirdim. Atsunun qol vurduğu nöqtəyə sarı bir məşq ləvazimatı qoyulub. Onu görəndə ürəyim ağrıdı. Acımız çox böyük olsa da, ümidimiz tükənməyib. Mustafa Kamal Atatürkün “Hatay mənim şəxsi məsələmdi” sözü kimi Hatay bundan sonra hər birimizin şəxsi məsələsi oldu və belə də qalacaq”.