Vətənin ağır günləridi. 2020-nin noyabrında Cənubi Qafqazda erməni məsələsinin birdəfəlik həllinə imkan verməyən qüvvələr, dövlətlər yenə bu maşanı ortaya atıblar.

Son günlərdə 77 şəhid vermişək, gözüyaşlı Azərbaycan övladlarına yas tutur, duyğularımıza nifrət və qəzəb qarışıb, hər gün sərhədlərimizin keşiyində dayanan oğlanlarımıza dua etməklə yatıb-dururuq. Belə vəziyyətdə “Nant”la oyun təkcə “Qarabağ” yox, bütövlükdə Azərbaycan futbolu üçün bir sınaq idi. Söhbət artıq hansısa turnir vəzifəsinin həlli ilə bağlı planlardan, hesablamalardan getmirdi. Bakıya tarixən ermənipərəst mövqeyi ilə tanınan, torpaqlarımızın 30 ilə yaxın müddətdə işğal altında qalmasında müstəsna rol oynayan, son günlərdə də BMT Təhlükəsizlik Şurasının iclasında məhz Azərbaycanın qınanması üçün xüsusi canfəşanlıq göstərən Fransanın təmsilçisi gəlmişdi. O da sirr deyil ki, “böyük beşlik” klubları ilə mübarizədə ciddi çətinliklə üzləşirik, belələri üzərindəki hər qələbə qızıla bərabər tutulur. Bu mənada bütün ətrafda yaşananları ürəyinə salmamaq, anın fövqünə qalxıb turnir vəzifələrinə köklənmək üçün dəmir əsəblərə və iradəyə malik olmaq lazım idi. Qurban Qurbanov və “Qarabağ” bunu bacardı, özü də parlaq şəkildə. Əlbəttə, illər sonra nə mən, nə də bu yazını oxuyanlar həyatda olacaq, amma bu möhtəşəm qələbənin sözü-söhbəti nəsildən-nəslə keçəcək, Bakının erməni-rus işğalından azad olunmasının 104-cü ildönümündə, vətənin şəhidlər üçün göz yaşına boğulduğu günlərdə yazılan belə qəhrəmanlıq səhifəsi tarixdə böyük və əlahiddə yerini alacaq!

Gizlətməyə dəyməz, çoxları kimi mən də ilk yarının gedişini böyük təşviş içində izləyir, “Qarabağ”ın oyununun heç cür alınmaması, adi xətlərarası əlaqədəki bərbad durum ilə bağlı suallara qəlbimin dərinliyində cavab axtarırdım. O anlarda nəinki böyükhesablı qələbə, hətta 1 xal haqda düşünmək belə günah olardı. Faktiki oyun getmirdi, sanki meydana “Frayburq”la oyunun ilk 15-20 dəqiqəsində gördüyümüz “Qarabağ”ın surəti atılmışdı. İndi, yəni artıq möhtəşəm qələbənin emosiyalarını yaşayandan sonra mən ancaq güman edə bilərəm ki, futbolçular həmin gün alınan şəhid xəbərlərinin təsirindən bir qədər gec çıxıb, ya da Qurban bəy bilərəkdən belə taktika seçib ki, əvvəlcə rəqibin gücünə bələd olaq, nəyə qadir olduğunu bilək, bir qədər yoraq, 2-ci hissədə də həlledici zərbəni endirərik. Səbəblər və şərtlər hər nə olur-olsun, srağagünkü qələbəyə “adi” təyinini yapışdıra bilmərəm. Bu o qədər qeyri-adi qələbədi ki, hətta Səmərqənddə yetərincə vacib məsələlərin həlli ilə məşğul olan İlham Əliyev də biganə qalmadı. Bu darmadağın ermənilərə və onların əsas havadarlarından biri Fransaya ünvanlanan tərs şapalaq idi. Mən hətta məhlə uşağı səviyyəsinə enib, aşağılayıcı ifadələr də işlədə bilərəm. Yox, qoy qalsın, inşallah, “Qarabağ” turnir vəzifəsinin öhdəsindən gələndən sonra ona da növbə çatacaq.

Turnir vəzifəsi deyəndə ki... Hər şey çox sadədi, mənzərə ortadadı və aydındı. “Qarabağ” son qələbə ilə həm də üzərindəki məsuliyyət yükünü artırdı. Fikrimcə, indi əsas hədəf qarşıdakı iki oyunda “Olimpiakos”dan 4 xal qoparmaq olmalıdı. Belədə xalımızı 7-yə çatdırır, Yunanıstan nəhəngini isə faktiki qrupda saxlayırıq. Məhz həmin o 4 xalı qazanandan sonra mübarizəni Avropa, yoxsa Konfrans Liqasında davam etdirməyin məqsədəuyğunluğu ilə bağlı düşünə, incə turnir hesabları cıza bilərik.

“Qarabağ”ın təcrübəsi öz yerində, “Nant” üzərindəki parlaq qələbə komandada özünəinam hissini də artırmalıdı. Biz bu qrupda istənilən rəqibdən nəinki 1, hətta 3 xal da ala bilərik. Çox təəssüf ki, “Frayburq”la oyunda gözəl imkanı əldən verdik. O qorxunc 15-20 dəqiqə olmasaydı, indi “Qarabağ”ın ən azı 4 xalı var idi. Yenə də gec deyil. İlk hədəf “Olimpiakos”dan 4 xal almaq, sonrakı hədəf “Nant”la “Frayburq”un “kefinə soğan doğramaqdı”. Haydı, irəli! Getdik!

HUŞƏNG