Düzünü deyim ki, “Lex”lə oyunun nəticəsi məni sarsıtdı.

Özümü yazıçılığa vurub “niqtim qurudu”, “boğazımdan su da keçmədi”, “qəzəbdən özümə yer tapa bilmədim” kimi bədii-obrazlı ifadələrdən də yararlanardım. Əlbəttə, bütün bu ifadələrin iyulun 12-də Bakıda əvəz çıxmaqdan başqa çıxış yolu olmayan “Qarabağ”a hansısa faydası dəysəydi...

Statistikanın hökmü keçərlidisə, onda ağdamlılar evdə polşalıları məğlub etməyi, deməli, həm də turu adlamağı bacaracaq. Vaxtilə “Şerif”lə “Göteborq” da Bakıya 1:0 ilə gəlmişdi, ancaq əlləri ətəklərindən uzun qayıtdılar. Artıq statistika həvəskarlarının da könlünü bir qədər toxdadandan sonra gerçəklərdən danışmaq istəyirəm.

Qurban Qurbanovun Patrik Andreyə laqiyli əvəzedici tapa bilməməsi məni qorxutdu. Axı “Qarabağ” maliyyə durumuna görə, məsələn, “Səbail”lə eyni səviyyədə deyil. Bu üzdən gedən oyunçuya ən azı bərabər səviyyədə əvəzedici tapmağa borcludu. Və bu prosesin gedişində komandada əməkhaqqı balansı azacıq pozulacaqsa, kimlərsə narazı qalacaqsa da, qoy olsun! ÇL kimi nüfuzlu turnirdən gələn bonuslar həm daha baha futbolçunun xərclərini qapatmağa, həm də bütün narazıları sakitləşdirməyə bəs edir. Yaxşı, Allah eləməmiş, Azərbaycan çempionu elə ilk mərhələdə mübarizəni dayandırsa, nə olacaq? Onda məgər Patrikin maaşı, komandadakı əməkhaqqı balansı yada düşəcək?

Qurban Qurbanovun komandasının oyun üslubu və ayrı-ayrı futbolçuların idman forması məni qorxutdu. Kim nə deyir-desin, artıq “Qarabağ”ın oyun üslubu asanca oxunur. Zubirin ayağını bağladınsa, Kadinin gözünün odunu aldınsa, iş bitir. Belədə futbol avantürasına, uzaqdan zərbələrə, qeyri-standart gedişlərə ehtiyac yaranır ki, srağagün bunların birini də görmədim. Dəfələrlə demişəm, bir daha deməyi özümə borc bilirəm: futbolda topu məhz qapıçı meydançasına qədər daşıyıb, ordan tora salmaq kimi bir ehkam yoxdu! Bu saxta ehkamdan nə qədər tez əl götürsək, o qədər yaxşı olar. Və daha bir məqam: futbolda topa nəzarət, ərazi üstünlüyünü ələ keçirmək hələ qələbəyə təminat vermir. Bir komandanın başqasınndan üstünlüyü ilk növbədə qol vəziyyətlərinin sayı ilə ölçülür. “Qarabağ”ın ifasında bir real qol vəziyyətini görən varsa, desin ki, mən də oyunun videoyazısına yenidən baxım.
Qurban Qurbanovun sonradan meydana buraxdığı futbolçuların zərrəcə oyunu gücləndirməməsi məni qorxutdu. “Qarabağ”ın baş məşqçisi əvəzetmələr baxımından mühafizəkar olduğunu, bunun oyunun axarını yaxşı yox, pis mənada dəyişdiyinə daha çox inandığını dəfələrlə vurğulayıb və etiraf edib. Məhz bu oyunda bütün əvəzetmələrdən yararlanmasını “Qarabağ”ın meydanda sərgilədiyi oyundan tam narazı qalması (hərçənd oyunsonrası mətbuat konfransında razılıq edib; bunun cavab görüşünə hesablandığı heç kimə sirr deyil) və yenilərin oyunu gücləndirə biləcəyinə inamı ilə izah etmək olar. Təəssüf ki, alınmadı. Oyunçular arasında anlaşma səviyyəsinin yetərincə aşağı olması məni təəccübləndirdi, daha yaradıcı Toral Bayramovla müqayisədə üstün keyfiyyəti sprinterlik olan Elvin Cəfərquliyevə güvənməyin nəyə hesablandığını anlamadım.

0:1 məğlubiyyətdi, amma dünyanın sonu deyil. Sadəcə, bir neçə ənənəvi dəlilə söykənməklə azarkeşləri cavab görüşündə tribunaları doldurmağa ruhlandırmalıyıq. Qitə kuboklarının reqlamentindəki dəyişiklikdən sonra 0:1 o qədər əzəmətli görünmür; 2:1 qazan, 3:2 qazan, amma bütün hallarda qazan ki, oyun ən azı əlavə vaxta getsin. “Qarabağ” üçün ev-səfər amili olmasa da, hər halda, evdə divarlar da kömək edir. Nəhayət, “Qarabağ”ın oyundan-oyuna “artırmaq” kimi keyfiyyəti də var. Sözümü ona gətirirəm ki, “Qarabağ”ın “Lex”i adlaması çətin, amma mümkün hədəfdi. Polşa çempionu evdə o qədər möhtəşəm oyun göstərmədi ki, ondan çəkinək, qorxaq, indidən məğlubiyyətlə barışaq. Bu başqa məsələ ki, “Qarabağ” Poznandakından daha yaxşı oyun göstərməli, qolları sıralamalıdı. Bacararmı? Bacarmalıdı! Bacarmalıyıq!

HUŞƏNG