Bərabər səviyyəli komandaların duelində detallar həlledici rol oynayır. Söhbət finallardan gedəndə həmin xırda detalların tarixdə qoyduğu izlərin ölçüsü adamı dəhşətə gətirir. İlyarım əvvəl Qətərdə Argentinanın 3-cü qolundan əvvəl Lautaro Martinesin ofsayda düşməsinə imkan verməyən Varanın 5-ci nöqtəsi belə xırda detal rolunu oynadı. 2008-ci ilin mayında isə “Lujniki” elə yağışa qərq oldu ki, Con Terri məhz bu səbəbdən “Çelsi”yə tarixindəki ilk Çempionlar Liqasının kubokunu qazandıra bilmədi.

"Football-plus.az"ın məlumatına görə, AÇ-2024-ün həlledici oyunu bu siyahını Stounzun dizi və Olmonun başı ilə zənginləşdirdi. Qələbə topunu vuran Mikel Oyarsabal qapıya cəmi bir-iki santimetr yaxın olsaydı, bayraq qalxacaq, fit səslənəcək, overtaym lazım olacaq və istənilən başqa nəticə də qeydə alınacaqdı. Cəmi bir neçə dəqiqə sonra Mark Qehi az qala qapıçı meyançasının xətti üzərindən zərbə ilə hesabı bərabərləşdirəcəkdi. Bu cümləyə “az qala” ifadəsinin düşməsinin səbəbkarı topu qapı xəttinin üzərindən çıxaran Dani Olmodu.

Bu kimi halları dərk etmək üçün vaxt lazımdı. Nə qədər kiçik nüanslar olsa da, məhz onların hesabına səlnamələrə əbədi düşən futbol gerçəkliklərinin mənzərəsi yaranır. Və nədəndə həmişə qələbə ispanların tərəfində olur! Ən azı son bir neçə onillikdə belədi. Vacib deyil ki, klublar və ya yığma olun – həlledici məqamda hər dəfə onlar uğur qazanırlar.

Hari Lineker bir dəfə belə demişdi: “Futbolu hamı oynayır, ancaq almanlar qalib gəlir”. Belə görünür ki, yeni yüzillikdə bu aforizmin sonuncu cümləsini dəyişmək lazımdı.

21-ci əsrdə ispanlardan daha uğurlu futbol milləti yoxdu. Üçüncü minillikdə İspaniyanın artıq 23 avrokubok qələbəsi, üç Avropa və bir dünya çempionluğu var. Bu ölkənin təmsilçisi finaldadısa, mütləq titul qazanır – bu qayda artıq 23 ildə geridönməz şəkildə işləyir. Bütün 2010-cu illər boyunca La Liqa aparıcı çempionat sayılırdı, müasir dövrün bütün əsas oyunçuları – Zidanla Ronaldinyodan Messi ilə Ronaldoya qədər – orda çıxış edirdi. 22 “Qızıl top”dan 15-i yerli nəhənglərin əlində gəzdi. Qitənin 5 ən böyük stadionu sırasında İspaniyanın iki təmsilçisi var, “Kamp Nou” isə 1-ci yerdədi.
Xavi, İnyesta, Ramos və Fabreqas nəslinin əvəzinə Qavi, Pedri, Lamin Yamal və Niko Uilyams gəldi. Ulduz nəsil gedəndən nə nəticələr pisləşəndən sonra Luis de la Fuente gəldi və hər şeyi düzəltdi. Kriştiano Ronaldo ilə Lionel Messi bir-birinin ardınca İspaniyadan gedəndən sonra Kərim Benzema, Cud Bellingem və Vinisius parlamağa başladı. Busketsin yoxluğunda Rodri üzə çıxdı. Vilya ilə Torresin əvəzində AÇ tarixinin 3-cü bombardiri Morata peyda oldu.

İspaniyanın son uğuru “xeyir şərə qalib gəldi” ruhunda çoxlu sərlövhələr və paylaşımlar doğurdu. Guya İngiltərə yığması futbolu öldürən demondu. Gerçəkdən nə vaxtsa hansısa komandaya münasibətdə bu qədər nifrət görübsüzmü? Ancaq dərindən düşünsək, bu tezislə bağlı suallar yaranır. Sautqeytin və futbolçularının bizim qarşımızda günahı nədi? Ümidləri doğrultmadılar? Pis oynadılar? Pis oyunla finala çıxmaq çətindi.

Hətta Bellingemlə Uotkinsin qeyri-adi dərəcədə dramatik qollarından, yarımfinalın qaynar ilk yarısından sonra da ətalət əsasında ingilisləri parlaq oyun göstərməməkdə suçlayırdılar. Və onlar Berlində qalib gəlsəydilər, hədəfə çatacaqdılar, belədə vasitələr də əsaslandırılacaqdı.

Bir halda ki, bu İngiltərə yığması belə pis, darıxdırıcı və gülüncdü, çıxın meydana və onu susdurun, heç bir problem yoxdu. Ancaq heç kim bacarmadı. Bütün Avropanın, hətta bəlkə də dünyanın simpatiya bəslədiyi İspaniyadan başqa. Xeyir yox, sevgi qalib gəldi. Sadəcə, sevgi nifrətdən yaxşıdı, güclüdü. Qoy belə olsun, ancaq qitə çempionatında ardıcıl ikinci dəfə gümüş medal qazanan komandaya münasibətdə qəzəbə çevrilməsin.