Rusiyanın Ukraynanı işğal etməklə bağlı planları təkcə yüzminlərlə insanın faciəsinə səbəb olmadı, həm də separatçı Dnestryanı Respublikanın vizit vərəqinə çevrilən “Şerif”i maliyyə baxımından çökürtdü.

Moldova ilə Ukrayna arasında sıxılıb qalan separatçılar indi başının hayındadı, onlar “Şerif”i Moldova səviyyəsindən çox-çox yüksəkdə dayanan büdcə ilə təmin etməyin hayında deyil. Viktor Quşanın ərköyün övladı birtəhər başını girələyir, Misli premyer-liqasının “Səbail”i və “Araz-Naxçıvan”ı səviyyəsinə enib. Bu da Tanrının bir lütfüdü ki, “Şerif” Azərbaycanın ən iddialı məşqçilərindən birinin çalışdırdığı “Zirə”nin bəxtinə düşdü. “Qartallar” Tiraspolda elə bir qeyri-adi oyun göstərməsələr də, hər halda, vətənə elə hesabla dönüblər ki, burda artıq “al və vur” məsələsidi. Təsəvvür edin ki, ən bacarıqlı hücumçulardan biri boş qapı önündə topa yiyələnib və onu bədəninin istənilən hissəsi ilə qapıdan keçirə bilər.

Hə, mən Rəşad Sadıqovun, Aleksey Savinovun, Maksim Medvedevin, Yuri Quranın, ilk oyundan sonra açıqlamasında heç nəyin bitmədiyini deyən onlarla başqa mütəxəssisin fikirləri ilə razıyam. Sadəcə, bütün bunlara inanmağım gəlmir. Sadıqov da məhz Moldova publikasına xoş gəlmək üçün “bu “Şerif”in əvvəlkindən zəif olduğunu düşünmürəm” dedi. Gerçəyə qalsa, əlbəttə, bu “Şerif” əvvəlindən nəinki zəifdi, hətta dəfələrlə zəifdi, 2021-ci il sentyabrın 28-də səfərdə “Real”a qalib gələn komandanın miskin kölgəsini xatırladır. Belə rəqibi udmaq yox, darmadağın etmək lazımdı ki, “Qarabağ”ın ardından Azərbaycanın daha bir təmsilçisinin adını yaddaşına yaxşı yazsın.

Rəşad Sadıqov onu doğru deyir ki, komandası bundan daha yaxşısını etməlidi, yəni növbəti mərhələlərdə daha səviyyəli oyun göstərməlidi. Yoxsa nəyəsə, məsələn, Konfrans Liqasının qrupuna düşməyə ümid etməyə dəyməz. “Zirə”nin heyətində bir neçə parlaq sima var ki, onların önündə Tyaqo Silva qərarlaşıb. Portuqaliyalı özünə “Azərbaycan çempionatının ən yaxşı qapıçısı” deməkdə tam haqlıdı. Doğrudan da, o, bir etibarlılıq etalonudu, az qala qapıya uçan hər topun qarşısını alır. Müdafiə xətti etibarlıdı, qollar isə yoxdu. Ədalət naminə deyək ki, Volkovun vurduğu o qol da düşünülmüş kombinasiyanın yox, müdafiədəki ani diqqətsizliyin nəticəsi idi. “Çərçivə”yə cəmi bir zərbə vurasan, o da qol olsun?! – mən şəxsən ölkəmizin hansısa klubunun indiyə qədər avrokubok oyununda belə həzz dəqiqələri yaşadığını xatırlamıram.

“Zirə” – “Şerif” oyunu ilə bağlı ən uğursuz ssenari qonaqların elə ilk dəqiqələrlə qol vurub psixoloji üstünlük qazanmasıdı. Sadıqov da məhz bundan çəkindiyi görə futbolçularının arxayınlaşmasını istəmir. Ona da əminəm ki, oyun başlayarkən yetirmələrinə “elə düşünün ki, hesab 0:0-dı, heç bir üstünlüyümüz yoxdu” deyəcək. Məncə, “qartallar” bu rəqibi oynaya-gülə keçəcək. Sadəcə, onlar öz cəsarətindən qorxmamalıdı. Bakıda “Zirə” üçün “Şerif”ə Tiraspolda dəstək verən azarkeşlərlə müqayisədə daha böyük auditoriya toplaşacaq. Evdə “doğma divarlar” da kömək edir. Nəhayət, ona da əminəm ki, bu Rəşad Sadıqov avrokuboklardakı debüt oyununda evdə “Makkabi”yə 0:3 uduzan baş məşqçi deyil, yaşı, təcrübəsi, biliyi artıb.

Və “Şerif” də “Makkabi” deyil, bu komandanın əvvəlki atamanlığından əsər-əlamət qalmayıb. “Şerif” indiki nəinki şerif, heç sahə inspektoru da deyil...

ORXAN