Aristotelin çox məşhur bir kəlamı var.

Deyib ki, Platon mənim dostumdu, ancaq həqiqət dostluqdan üstündü. Təəssüf ki, heç də hər kəs həyatda həqiqətin necə müqəddəs dəyər olduğunu başa düşmür. Bəzi məqamlarda hansısa hisslər, şəxsi maraqlar həqiqətin önünə keçir. Həqiqət nəyəsə qurban verilir. Şəxsi qənaətimdi ki, həqiqətin dəyərini anlamayan, onu qiymətləndirməyən, işini yalan-palanla aşırmağa çalışan insanlar bu həyatda uğur qazana bilməzlər.

Bu yaxınlarda “CBC Sport” telekanalı “feysbuk”dakı səhifəsində azarkeşlər arasında sorğu keçirirdi. Onlara belə bir sualla müraciət olunmuşdu ki, kim güclüdü: Emin Mahmudov, yoxsa Flaviniyo? Obyektivlik hissini itirməyən, futboldan az-çox baş çıxaran istənilən şəxs üçün bu suala cavab vermək çox asandı. Hətta bu sual ətrafında uzun-uzadı müzakirə açmağa ehtiyac da görmür. Bəli, Emin Mahmudov azərbaycanlı futbolçular arasında istedadı ilə seçilənlərdəndi. Qanacağı, tərbiyyəsi ilə də hörmət qazanıb. Yaxşı futbol məktəbi görüb, milli komandamızın aparıcı üzvlərindəndi. Amma hər nə qədər həmyerlimiz olsa da, millimizə fayda verməyə çalışsa da, onun Flavinyo ilə müqayisə olunacaq hansısa bacarığı, uğuru yoxdu. Mahmudovla Flavinyonu müqayisə etmək üçün Sadıq Sadıqovun prezident, rəhmətlik Böyükağa Hacıyevin baş məşqçi olduğu komandanı müqayisə etməyə çalışmaq lazımdı.
Mümkündümü? Bu sualın bir cavabı var: xeyr! Həmin “Neftçi”nin mübarizə apardığı Azərbaycan çempionatında daha böyük rəqabət yaşanırdı. “Xəzər Lənkəran” “Neftçi”yə xeyli çətinlik yaşadırdı. “İnter”, “Bakı”, “Qarabağ” da bu iki komanda ilə yanaşı, çempionluq uğrunda mübarizə aparırdı. “Qəbələ” kövrək addımlarla güclənməyə çalışırdı, Zaqatala təmsilçisi “Simurq” isə böyük qardaşı sayılan “İnter”ə kömək etmək üçün istənilən rəqibini büdrətməyə hazır idi. Mən hələ qısa müddətdə “bərk qoz”a çevrilən, Salyana böyük futbol həyəcanı yaşadan “Rəvan”ı demirəm. Bu boyda rəqabətin fonunda “Neftçi” ölkə daxilində rəqib tanımırdı, çempionluğun əsas favoriti idi. Eyni zamanda da uğurun davamı avrokuboklarda gətirilirdi. Avropa Liqasının qrupuna yüksələrək, ölkə futbolu tarixinə yeni səhifə yazan “Neftçi” sonradan bu uğuru təkrarlamağa yaxın oldu. Müəyyən qüvvələrin komandanın başına açdığı oyunların, tarixi təkararlamağın astanasında olan “ağ-qaralar”I doğma meydandan didərgin salmasının hamımız şahidiyik.

Bütün bunlar yaxın keçmişdə baş verib, olanları unutmamışıq. Flavinyo ilə yanaşı, “Neftçi”də neçə-neçə keyfiyyətli, xarakterli legioner var idi. Onlar geydikləri formanın məsuliyyətini başa düşürdülər. Eləcə də yerli futbolçular bu komandada müəyyən çəkiyə sahiblənməyi bacarmışdılar. Rəhmətlik Böyükağa Hacıyev yerli gənclərə motivasiya verməyin, onları şirə döndərməyin sirlərini bilirdi. Nəticədə də ortaya “Neftçi” boyda möhtəşəm bir əsər çıxmışdı. Flavinyo da bu heyətin həm lokomotivi, həm də dirijoru sayılırdı. Təəssüf ki, nə Emin Mahmudovun özü, nə də hazırda kapitan sarğısını daşıdığı komanda haqda bu sözləri söyləmək olar. Hazırkı “Neftçi” qış fasiləsinə 3-cü pillədə yollanmağı xoşbəxtlik sayır. Əcnəbi məşqçini mövsümün ortasında yola salıb, ona və köməkçilərinə təxminən bir milyon avro təzminat ödəyirlər. Yola salınan məşqçinin qarşısına da maksimal hədəf kimi ikinci pilləni tutmaq və avrokuboklara vəsiqə qalmaq tapşırığı qoyulur. Guya ki, bu idarəçilik sistemi, bu futbolçu seçimi ilə “Neftçi” avrokuboklara vəsiqə qazansa, dağı-daşı yerindən oynadacaq. Biz hazırkı “Neftçi”nin avrokuboklardakı kəramətinə yaxşı bələdik. Çətinliklə keçilən birinci mərhələdən sonra yaranan eyforiya, ondan sonra da xəyal qırıqlığı. Həmin bu “Neftçi”nin də kapitanı Emin Mahmudovdu, palazına bürünüb ellə sürünür.

Belə acı reallıqların həqiqət olduğunu qəbul etməliyik. Emin məqsədinə çatıb, yaşının bu vədəsində “Neftçi” ilə yaxşı müqavilə bağlayıb. Azarkeşlərin təzyiqindən qorxan rəhbərlik də onun nazıyla oynamağa məcburdu. Elə həmin azarkeş də bu Mahmudovu o Flavinyo ilə müqayisə edirdi. Ona görə də bütün bu başverənləri normal qəbul etmək lazımdı. Həqiqəti gizlədəndə olacaqlar da budu!

AMAL