Mən bu yazıya başlayanda hələ “Neftçi” - “Qarabağ” oyunu başlamamışdı. Əlbəttə, bakılılar qələbə qazanacağı təqdirdə “Sabah”ın meydana çıxmadan çempion olacağını, ölkə futbol tarixinə 9-cu çempion kimi düşəcəyini bilirdim. Hətta bu uğur dünən gerçəkləşməsə də belə, zaman məsələsidi. “Qarabağ”ın ən nikbin azarkeşləri də qəlbinin dərinliyində bu il qızıl medalların əldən getməsi ilə barışıb, 13-cü (nəhs!) çempionluqla bağlı arzuların ən azı birilliyə təxirə salındığının fərqindədi.

“Qarabağ” əvvəlki mövsümlərdə sona 4-5 tur qalmış çempionluğu təmin edirdisə, bu dəfə eyni şəkildə titulu əldən verdi. Əlbəttə, əsas səbəb Çempionlar Liqasında pley-offa qədər irəliləməyin doğurduğu fiziki-psixoloji-mənəvi yorğunluqdusa, onlara əlava səbəb və uğursuzluğu (bəli-bəli, çempionun titulu ilə vidalaşması istənilən halda uğursuzluqdu!) şərtlərindirən dəlil də tapmaq olar. “Sabah” çempionluğu rəsmiləşdirəndən sonra bir daha bu mövzuya toxunmaq imkanımız olacaq, ancaq ilkin qənaət lazımdısa, deyərdim ki, nə Qurban Qurbanov baş məşqçi kimi, nə də “Qarabağ” rəhbərliyi idarəedici kimi ÇL-dəki uğura hazır deyildi, qışdan sonra düzgün strategiya qurmaqda çətinlik çəkdilər. Nəticə ortadadı: sözün bütün mənalarında gənc “Sabah” çempionluq kubokunu, demək olar ki, boş olan klub muzeyinə aparacaq.

Artıq müzakirələrin yeni dalğası başlayıb ki, bu da təbiidi. O mənada təbiidi ki, “Qarabağ”ın ölkənin daha köklü klubu “Neftçi” qala-qala, bu qədər çox sevilməsinin əsas səbəbi məhz avrokuboklardakı uğurlardı. Qurban bəy və “Qarabağ” Azərbaycan klub futbolunun Avropadakı yazıq, miskin, “qapazaltı” obrazını dəyişdi, stadionlara böyük həvəslə gedən, ancaq daim əli ətəyindən uzun, suyu süzülə-süzülə qayıdan, qəzəbdən cilov gəmirməyə hazır olan biz jurnalistlər və azarkeşlər də xoş gün görməyə, qələbə sevinci yaşamağa başladıq. “Qarabağ” klubunu, onun uğurlarını “siyasi layihə” sayan onlarla “təftişçi” həmvətənimin halına acıyıram; xeyr, belə deyildi! “Qarabağ” nə dərəcədə işğal altında olan torpaqlarımızın toponimik rəsmi sayılırdısa, ondan daha artıq dərəcədə daimi uğursuzluqlardan bezən azərbaycanlı azarkeşlərin həyat eşqini, sabaha inamını qaytaran alov, məşəl idi. Qurban Qurbanov bundan sonra hətta bir dəfə də çempion olmasa belə, bütün indiyəqədərki uğurlarına görə hər cür tərifi, komplimenti, sevgini haqq edir. Hər bir azərbaycanlı azarkeş onu əzizi, doğması, qardaşı kimi qucaqlasa, yeri var!

Sözüm yarımçıq qalmasın... Demək istədiyim odu ki, Azərbaycanda klubların uğurlarına daha çox avrokubok prizmasından baxırlar. Yəni “Sabah” sabah qitə kuboklarında total uğursuzluq (Allah eləməsin!) yaşasa, üç turnirdən heç birində qrupa düşə bilməsə, kimsə bu komandanın vaxtından əvvəl çempionluğu təmin etməsinə, Valdas Dambrauskasın mövsüm boyu “Qarabağ”ı dəfələrlə cəzalandırmasına, gözəl, güclü komanda qurmasına, turnir məsafəsini birnəfəsə keçməsinə baxmayacaq, dərhal Ağdam klubu və Qurban Qurbanov yada düşəcək.

Təbii, “Sabah” təsadüfi, hadisələrin xoş axarı nəticəsində çempionluğa bu qədər yaxın olan komanda deyil. Rəqabətədavamlı heyəti, güclü məşqçisi, klub infrastrukturu, pulu, az-çox azarkeşi var. Ona görə də biz “bayquşlar”ın Avropada çıxış perspektivinə bədbin yox, nikbin yöndən yanaşmalıyıq. “Qarabağ”ın ardından ölkənin daha bir klubu Avropada özünü göstərəcəksə, Azərbaycana reytinq xalı, əmsal qazandıracaqsa, buna yalnız sevinəcəyik. Sevinməliyik! Eyni ilə “Qarabağ”ın saysız-hesabsız uğurlarına sevindiyimiz kimi! Məncə, indiki məqamda “əşi, “Sabah”dı da, gücünü Avropada görəcəyik” kimi qıcıqlandırıcı-aşağılayıcı ritorika ilə “silahlanmaq” əvəzinə adamlara, “bayquşlar”a şans verməli, avrokuboklardakı çıxışını gözləməliyik. Mümkün uğursuzluq təqdirində isə danışmaq, yazmaq üçün vaxt da olacaq, imkan da, mövzu da... Azərbaycanın yeni çempionuna xeyirli-uğurlu olsun deyək...

HUŞƏNG