“Üzləri ağ olsun”, ölkənin müxtəlif yaş qrupu üzrə yığma komandaları yaşıl meydanlarda elə nəticələr göstərirlər ki, bizim klubların avrokubok oyunlarının işığına yığışmaqdan başqa əyləncəmiz qalmayıb, məhz belə oyunlarda özümüzü avropalılarla müqayisə etmək imkanı qazanır, əyər-əskiklərimizi, təbii, həm də üstünlüklərimizi görürük.

Çox güman, biz indi Cəbəllütariq təmsilçilərinə necə baxırıqsa, avropalılar da illər öncə - qitə arenasında ən müxtəlif hesablı darmadağınlar sıralananda bizə məhz elə baxırmışlar. Şükür Allaha, futbol inqilabından sonra fələyin çərxi döndü, biz də şəhərimizin və ölkəmizin qonağı olan avropalıları təpə-qapaz etməyə, suyu süzülə-süzülə evlərinə yola salmağa başlamışıq. Hətta deyərdim ki, bir qədər cəsarətlilərimiz səfərdə də rəqibə “həyatı başa salır”. Srağagün avrokuboklarda 159-cu oyuna çıxan və 58-ci qələbəsini qazanan “Qarabağ” məhz belə etdi. Amma biz bu oyundan ləzzət aldıqmı?

Oyunətrafı məqamlara keçməmiş etiraf edim ki, teleeffekt möhtəşəm idi. Nəhəng dağla əhatə olunan yaşıl meydanda, günün altında futbolçular hədəfə çatmaq üçün qaçırdılar. Qaçırdılar demək bir qədər mübaliğədi, əslində qaçmağa çalışırdılar. Cəbəllütariqin bütün klublarının oyunlarını keçirdiyi bu stadionun süni örtüklü qazonunun hansı səviyyədə olduğuna və “Qarabağ”ın ənənəvi oyun üslubuna hansı dərəcədə əngəl yaratdığına dair müəyyən mülahizələr irəli sürə bilərik. Çox istərdim ki, bu məqam həqiqətən əlimizdə elə tutarlı dəlil olsun. Yoxsa “Qarabağ”ın çox bərbad oyununa izah tapmaq, növbəti və daha çətin mərhələlər ərəfəsində azərbaycanlı azarkeşə ümid vermək çətindi. Əlbəttə, komandadan Ramil Şeydayev və Musa Qurbanlı kimi bacarıqlı futbolçular gedib, bu oyun uzunmüddətli toplanışın son nöqtəsi idi, oyun erkən saatda və isti havada başlamışdı. Amma gedənlərin əvəzinə gələnlər də var, üç yoxlama oyunu məhz yenilərin oyun sisteminə uyğunlaşması, xətlərarası əlaqəni yaxşılaşdırmaq üçün keçirilib. Bəs nə gördük? Uca dağın əhatəsində nə çox təriflənən Juninyo var idi, nə də “Qarabağ”ın ənənəvi oyun üslubundan əsər-əlamət. Hətta deyərdim ki, “Qarabağ”ın heyətində müsbət mənada kimisə fərqləndirmək çətindi. Futbolçular meydana sanki candərdi çıxmışdılar, əvəzində yarımpeşəkar rəqib futbolçuların az qala hər əks-hücumu nəinki Şahruddin Məhəmmədəliyevi, oyunu ekran arxasından izləyən milyonlarla azərbaycanlını da həyəcanlandırır, təlaşa salırdı.

Futbolçuların ideal formadan uzaq olmasını mən mövsümlərarası toplanışın çətinliyi, futbolçuların uzun müddət vətəndən uzaq düşməsi ilə bağlayıram, daha doğrusu, bağlamaq istəyirəm. Amma yenə də ürəyimdəki nisgili götürə bilmirəm. Bu “Qarabağ” o “Qarabağ” deyildi, “Lex”, “Sürix” və “Ferentsvaroş”u yanı üstə qoyan, “Viktoriya” ilə oyunu yalnız Şahın “məharəti” üzündən əldən verən komanda deyildi.

Bizim ölkədə çox geniş yayılmış daha bir inanc var ki, “Qarabağ”, adətən, mövsümə zəif başlayır, turnir məsafəsi boyunca “artırır” və müəyyən mərhələdən sonra formasının zirvəsinə qalxır. Öz aramızdı, rəqib elə yuxarıda adını çəkdiyim komandalardan biri olsaydı, bəlkə də belə inancla razılaşardım. Axı rəqib Cəbəllütariqin çempionu, həvəskarlarla peşəkarların qarışığı olan “Linkoln” idi. Və biz bu komandanı yalnız 4-cü uzatma dəqiqəsində gələn qolla vurduq. Hələ yaxşı ki sonradan meydana çıxan futbolçular – Qara Qarayevlə Yassin Benzya “ev tapşırığı”na bənzəyən o son hücumu təşkil edə bildi. Yoxsa vətənə əlimiz ətəyimizdən uzun qayıdacaq, cütün taleyini Bakıdakı oyuna saxlayacaqdıq.

Sözümün canı budu ki, ardıcıl 9 il avrokubokların qrupunda oynayan komanda “Linkoln” kimi rəqibləri oynaya-gülə keçməlidi, meydanda əcəl təri axıtmamalıdı, azarkeşlərini bu qədər həyəcanlandırmamalıdı. Qurban Qurbanov hədsiz yorğun görünən, motivasiya çatışmazlığı yaşayan və meydanda kreativlikdən çox-çox uzaq görünən yetirmələrini silkələməli, ayıltmalı, kəsəsi, nəsə etməlidi. Allah eləsin ki, “Linkoln” səddini qadasız-balasız keçək. Amma növbəti mərhələdə artıq “Linkoln”-filan olmayacaq, qurdlar süfrəsinə qədəm qoymaqdayıq, qurdlar...

HUŞƏNG