İndi az qala hər kəs “feysbuk” hesabında Qurban Qurbanovun iki əlini qaldırdığı, təəccüblə ovurdlarını şişirtdiyi şəkli paylaşır və özünəməxsus tərzdə bu jesti izah etməyə çalışır; əcəba, istənilən qələbə və məğlubiyyət anında soyuqqanlı, təmkinli adam təsiri bağışlayan birinə nə oldu ki, emosiyalarını belə çılpaq şəkildə göstərdi?

Məmləkətin həyatından yetərincə məlumatlı olan birinin məhz həmin gün Prezident İlham Əliyevin Praqada önəmli ikitərəfli və dördtərəfli görüşlər keçirməsindən xəbərsizliyi mümkün deyil. Yəni Qurban bəyin günün emosional fonunun təsiri altında belə davranması ilə bağlı versiyanın yaşamaq hüququ var. Ancaq mənə elə gəlir ki, bu, məşqçi Qurbanovun yox, sabiq hücumçu Qurbanovun möhtəşəm qola reaksiyası idi. Sanki o da “Qarabağ”ın hücumçusu idi və oyundaşı Ramil Şeydayevin qoluna heyrətini gizlədə bilmirdi.

Təbii, “Qarabağ”ın parlaq qələbələrinin sayı çoxdu – səfərdə oynamaq artıq ağdamlılar üçün psixoloji buxov deyil. SSRİ dövrünün “Neftçi”sindən qalan səfərdə sürünmək sindromuna, şükür Allaha, müstəqillik dönəmində əlac tapıldı. İndi Azərbaycan komandaları səfərdə də evdəki qədər inamlı oynamağı bacarır. Amma bugünkü yazının mövzusu başqadı...

Bəzən öz-özümə düşünürəm ki, görəsən, Yunanıstan və Cənubi Kipr təmsilçiləri ilə duellərimiz niyə bunca prinsipiallaşdı? Belə nifrət, qisas ab-havasının səbəbi nədi, kökündə nə dayanır? Təəssüf ki, ermənilərlə münasibətlərdə olduğu kimi, yunanlarla münasibətlərdə də ilk daşı biz atmamışıq. Onlar başlayıb, biz isə uzaqbaşı cavab verməyə çalışmışıq. Son illər bu cavab ölümcül, amansız dozadadı deyə, sevinmək üçün hər cür əsasımız var.
Yunanların türklə düşmənçilik niyyətində olduğunu mən ilk dəfə 95-in avqustunda gördüm. Həmin il avqustun 24-də Sumqayıtda keçirilən “Neftçi” – APOEL oyununda tribunada Türkiyə bayrağı açılanda əvvəl təəəccüblənsəm də, sonradan bunun yalnız ilk oyundakı qalmaqala cavab xarakteri daşıdığını bildim. İllər sonra indi artıq haqq dünyasında olan həmkarım Elnur Əşrəfoğlunun bu komandalar arasında Nikosiyada keçirilən ilk oyunu ilə bağlı geniş reportajına baxdım. Onda Kipr yunanları tribunada Ermənistan bayrağı açmaqla yanaşı, Türkiyənin bayrağını da nümayişkaranə şəkildə - polisin gözün önündə yandırmışdılar. Deməyim odu ki, məhz Yunanıstan və Kipr yunanları Azərbaycan klublarını düşmən görməyə başlayıb, bu yolda ilk addımı atıblar. Sonrakı illərdə nələrin baş verdiyini bilirsiz və indi bunları bir-bir xatırlamağa dəyməz. Srağagün yenə Ermənistan bayrağını açmışdılar.

Yunanın, erməninin, hətta bəzən gürcünün də bayrağımıza, ərazi bütövlüyümüzə qənim kəsildiyi vaxtlar artıq arxada qaldı. “Yan, yunan, qan, yunan” deyib, son qələbənin turnir əhəmiyyətinə toxunmaq istəyirəm. “Futbol+” oxucusu xatırlayar ki, ötən saylarımızın birində “Olimpiakos”dan alınacaq 4 xalın “Qarabağ”ı qrupdan çıxmaq hədəfinə yetərincə yaxınlaşdıracağını yazmışdıq. Azərbaycan çempionu bu yolda ilk addımı atdı. Amma mən də Qurban Qurbanovun o fikri ilə razıyam ki, bu qələbə hələ heç nə demək deyil. Bir qədər cəsarətlənib proqnoz da söyləyə bilərəm. Nədənsə mənə elə gəlir ki, “Olimpiakos”la ev oyunu ağdamlılar üçün daha çətin olacaq. Dolu tribunalar, çılğın azarkeş dəstəyi, yunanın dizini yerə qoymaq istəyinin doğuracağı gərginlik-pressinq... Belə vəziyyətdə ən vacib məqam budu ki, komanda psixoloji cəhətdən hazırlıqlı olsun, “yanmasın”. Çox ümid edirəm ki, “Qarabağ” evdə də istədiyi nəticəyə nail olacaq. Ən azı bir ümidverici məqam var: Qurban Qurbanov məşqçi, “Qarabağ” isə komanda kimi gözümüzün önündə böyüyür. Ağdamlıların heç kimdən çəkinmədiyi açıq-aşkar görünür, ideal hazırlığın üzərinə illərin də təcrübəsi gəlincə qələbəyə inam artır. Bu başqa məsələ ki, çempion zaman-zaman oyundan qopur, hissənin, oyunun bəzi bölümlərində təşəbbüsü özündən heç də güclü olmayan rəqibə verir. Bax, bunlar mənim üçün düşündücü, Qurbanov üçün narahatlıq doğuran məqamlardı. Ardıcıl iki parlaq qələbə bu qrupda nəinki 2-ci, hətta 1-ci yeri tutmaqla bağlı da ümidlərimizi artırdı. Təbii ki, Avroliqanın qrupunda 1-ci və 2-ci olmaq arasında fərq böyükdü. Yəqin Qurban bəy və yetirmələri də bu fərqin fərqindədilər. Odu ki, ancaq irəli! Yunan Bakıda da yanmalıdı!

HUŞƏNG