Bəli, HİK-lə səfər oyununda Şahruddini sonuncu dəfə avrokuboklarda “Qarabağ” formasında gördük.

Daha doğrusu, bu, dünən adı çəkilən qapıçının “Adana Dəmirspor”a keçəcəyi ilə bağlı xəbər yayılandan sonra dəqiqləşdi. Sosial şəbəkələrə baxıram, az qala bayram ab-havasına bürünüb, gizlətməyə dəyməz, adamlar Məhəmmədəliyevin superliqa klubuna keçmək perspektivinə görə sevinirlər. Keçidin texniki tərəflərinə toxunmaq istəmirəm, ona görə ki, başqa bir xəbərin mövzusudu. Amma bəzi ümumi fikirləri bölüşməyə ehtiyac var.

Mənə elə gəlir ki, Şahruddinin illərdi davam edən “Qarabağ” macərası üçün bundan gözəl sonluğu nə mərhum Aqata Kristi düşünə bilərdi, nə də bizim həmişəcavan Çingiz Abdullayev. Belə xoşbəxt sonluq ancaq yuxularda olur. İndi Şahın son illərdəki hoqqalarından cana doyan hər kəs məhz belə sonluğun ləzzətini yaşamaqda azaddı. Bu başqa məsələ ki, arada “Adana Dəmirspor”, hətta əfsanəvi Patrik Klyuvert də məsxərəyə qoyulur və belə mənzərə qətiyyən xoş deyil.

Şah hədsiz çox oyunda, xüsusən də avrokuboklarda “Qarabağ”ın evini yıxıb, ötən mövsüm komandanı Çempionlar Liqasının qrupunun astanasından Konfrans Liqasının qrupuna yuvarlayıb, elə bu mövsüm “Rakuv”la səfər oyununda azərbaycanlı azarkeşlərin ürəyini ağzına gətirib. Qurban Qurbanov ən kobud səhvlərdən sonra da qapıçının başını sığallayıb, medianın aramsız sualları ilə qarşılaşanda ilk növbədə Şahın yaxşı keyfiyyətlərini önə çəkməyə çalışıb, onu jurnalistlərin ayağına verməyib. Heç şübhəsiz, baş məşqçi azarkeşlərin və futbol ictimaiyyətinin dağıstanlı qapıçı ilə yanaşı, ondan da narazı qalmasının fərqindəydi, adamlar bu bağlılığı əsaslandırmaq üçün ən müxtəlif fantaziyalar, versiyalar irəli sürürdülər. Və Qurban bəy az qala ümummilli xarakter alan təzyiq dalğasına dözmədi. Andrey Lunyovu gətirməsi Şah üçün birinci, “Olimpiya” ilə oyunlarda “çərçivə”ni Luka Quqeşaşviliyə tapşırması isə ikinci ölüm hökmü idi. Baş məşqçi yetirməsinə “Qarabağ”dakı missiyasının bitdiyini anlatmaq istəyirdi. Hətta “Səbail”ə məğlubiyyətdən sonra dediyi “Şahruddin Məhəmmədəliyevə şans verməyimə gəlincə, limit və meydança amili var idi, Şahruddinin oynamasına ehtiyac var, qərar bel oldu” kimi sözlər də “növbətçi” ifadələr idi.

Və yaşıl meydandan fərqli real həyatda Şah düz qərar verdi. Belə güclü psixoloji təzyiqin altından çıxmaq mənasında bir başqa ölkənin çempionatına yollanmaq, orda özünü növbəti dəfə sübut etməyə çalışmaq ideal qərardı. Şah həm də bütün olanlara rəğmən, özünə, qapıçı kimliyinə hörmət edən şəxs olduğunu göstərdi. Əlbəttə, Lunyovla Quqeşaşvilinin kölgəsində qala, havayı, yəni oynamadan pul da ala bilərdi. Amma dağıstanlı qapıçı belə etmədi, asan yox, çətin yolu seçdi. Mənə elə gəlir ki, Şah ən azı məhz buna görə alqışlanmağa, legioner həyatı boyunca dəstəklənməyə qadirdi.

Digər tərəfdən, şəxsən mən Şahruddinin Azərbaycan futbolundakı missiyasının bitdiyini qətiyyən düşünmürəm. Ən azı hələ də yığmamızın üzvüdü, azərbaycanlı azarkeşlər hələ də ona ümid yeri kimi baxır. Və gələcəkdə yenə də bu ölkənin futbolunda olacaq. Harda, necə, hansı statusda – bütün bunlar artıq gələcək zamana aid suallardı. Hələlik isə ona yalnız Türkiyədə uğur arzulamaq qalır. Təəssüf ki, indiyə qədər qonşu ölkəyə yolu düşən futbolçular elə də parlaq karyera qura bilməyib, həmvətənləri üçün cığıraçan rolunu oynaya bilməyiblər. Bəlkə Şah? Bəlkə bu dəfə? Uğurlar, Şah!

HUŞƏNG