Parisdə keçirilən Yay Olimpiya Oyunları tam sürətiylə davam etdi.

Təşkilatçılıqla bağlı müəyyən problemlər qabardılsa da, idman bayramının baş tutduğunu demək olar. Budəfəki Olimpiada Azərbaycan üçün də yaxşı keçir. Artıq cüdoçularımız Azərbaycan adına iki qızıl medal qazanıb, digər idmançılarla bağlı böyük gözləntilərimiz var. O cümlədən də güləşçilər əsas medal ümidimiz sayılır. Onların da medal kolleksiyamızı zənginləşdirəcəyinə şübhəmiz yoxdu. Bu medal ümidlərindən də biri xanım güləşçimiz Mariya Stadnik idi. O Stadnik ki, Azərbaycan idmanının tarixinə adını qızıl hərflərlə yazdırmağı bacarıb.

Stadnikin nəticələrinə baxanda onun güləş dünyasında böyük iz qoyduğunu qəbul etməmək mümkün deyil. İkiqat dünya və onqat Avropa çempionu olan xanım güləşçinin kolleksiyasında dörd olimpiya medalı da var. Bunlardan ikisi gümüş, ikisi isə bürüncdü. Çox ümid edirdik ki, Parisdə Stadnikin medal kolleksiyası daha da zənginləşəcək, medallarının sırasına Olimpiadanın “qızıl”ı sa əlavə olunacaq. Di gəl, bu ümidlərimiz doğrulmadı. 50 kiloqram çəki dərəcəsində mübarizə aparan Stadnik ilk qarşılaşmada almaniyalı Anastasiya Blavyasa qalib gəlsə də, ikinci görüşdən qalib ayrılmağı bacarmadı. 1/4 finalda monqolustanlı Otqonjarqal Dolqorjav Stadnikdən üstün oldu, təmsilçimizin qızıl arzusunun üzərindən qalın bir qara xətt çəkdi.

Bilmirəm, ya məğlubiyyətin təsirindəndi, ya da 36 yaşlı güləşçi həqiqətən yorulub. Hər halda, Stadnik artıq ayrılıq mesajını verib, karyerasını bitirə biləcəyinə işarə edib. Onun şəxsi “instaqram” hesabında yazdığı sözlərdən bunu hiss etmək çətin deyil:

Biz də öz adımızdan Mariyaya təşəkkür edirik. Sözün əsl mənasında Azərbaycanın idman tarixinə adını yazdırıb, bayrağımızın ucalması, himnimizin səslənməsi üçün böyük işlər görüb. Mən Stadnikin bu sözlərinin səmimiliyinə zərrəcə şübhə etmirəm. Hər halda, 17 il Azərbaycan güləşini beynəlxalq arenada uğurla təmsil etmək heç də az iş deyil. İnsafən, Azərbaycan da bu sevginin qarşılığını yetərincə verib, Stadnikin güləş döşəyində qazandığı uğurların, medalların qarşılığı yaxşı mükafatlar olub. Hamısı da halal xoşu olsun.

Zaman bir yerdə dayanmır. Hər kəs yaşlanır, yaşımızın üstünə yaş gəlir. O cümlədən də idmançılar. Bu səbəbdən də bir həddə çatanda onlar da yorğunluq hiss edir, rejimdən, daimi zədələlərdən təngə gəlirlər. Bütün bu məqamlar da nəticələrə təsir edir. Təhlükəni hiss edənlər zirvədə dayanmağı, azarkeşlərin yaddaşında məhz belə qalmağı üstün tuturlar. Belədə idmançı karyerası da sona çatır. Stadnik bütün bunları nəzərə alıb və artıq qərarını verib. Bizə qalan ona cansağlığı arzulayıb, bir eranın sonuna gəldiyimizlə barışmaqdı. Bundan sonra Stadniki zorla güləş döşəyinə çıxarmağın da mənası yoxdu. 10 dəfə Avropanın ən güclüsü olan bir güləşçinin elə bu yerdə buraxması yaxşıdı. Çünki azarkeşlər də onun qələbələrinə öyrəşib.

Bundan sonrasını da biz fikirləşməliyik. Daha doğrusu, Güləş Federasiyasının və bu sahəyə cavabdeh olan nazirliyin səlahiyyət sahibləri. Stadnik gedəndən sonra qəm dəryasına qərq olmayaq deyə öz idmançılarımızı yetişdirməliyik. Artıq bu cür ifadələr o qədər deyilib ki, lap şablona çevrilib. Bölgələrdə idmana diqqət artırılmalı, şərait yaxşılaşdırılmalıdı. Pulsuz idman zallarına və idman məşğələlərinə böyük ehtiyac var. Heç də hər valideyn aylıq büdcəsindən övladının idmanla məşğul olması üçün vəsait ayıracaq gücdə deyil. Orta məktəblərdəki idman müəllimləri də bu işə həvəsləndirilməli, həmin müəllimlərdən seleksiyaçı kimi istifadə edilməlidi. Bir sözlə, işləmək, idmançı yetişdimək istəsək, bunun yolu çoxdu. Düzgün istiqamət götürülsə, gələcəkdə milli stadniklərimiz də olacaq, kənarda kimisə axtarmağa ehtiyac qalmayacaq.

AMAL