Çətindi. Son günlər ölkə çətin günlər yaşayır.

Demək olar ki, heç kimin üzü gülmür. Azərbaycan - Ermənistan sərhədində baş verən qarşıdurmada 77 oğlumuz şəhid oldu. Üzülməmək, kövrəlməmək, kədərlənməmək əldə deyil. Qarabağ adı yenə azərbaycanlılar üçün ağır dərdə çevrildi. 2020-ci ildə erməniləri darmadağın etsək də, hələ də ağılları başlarına gəlməyib. Yenə “dəmir yumruğ”u hiss etmək istəyirlər. Səbr etmək gözəl şeydi. Amma 30 ildi xalq olaraq hər şeyə dözürük. Düzəlmir ki, düzəlmir. Hər dəfə havadarlarına güvənib hürürlər. Amma səbr edən dərviş muradına nə zamansa çatacaq...

Yuxarıda qeyd etdiyim kimi, Qarabağ adı Azərbaycan üçün dərdə çevrilib. Amma futbolumuzun “Qarabağ”ı üzümüzü güldürür. Son ölkə çempionu Avropa Liqasının G qrupunda ikinci oyuna çıxdı. Rəqib ermənilərin havadarları sayılan Fransanın “Nant” klubu idi. Hansı ki bu dövlətin rəhbərliyi oyundan 1 gün öncə sərhəddə başverənlərə görə Azərbaycanı təcavüzkar kimi təqdim etmək üçün BMT-nin Təhlükəsizlik Şurasında müzakirə açmışdı. Məhəllə jarqonunda belə bir ifadə var: 2 nəfərin söhbətinə qarışan 3-cü əxlaqsızdı. Mənim fransızlarla işim yoxdu. Bir həftə öncə 5-6 saatlıq olsa da, Strasburqda oldum. Gülərüz xalqdılar. Amma ölkə rəhbərliyi özünü sözün əsl mənasında əxlaqsız kimi aparır.

Qayıdaq əsas məsələyə. Oyundan 1 saat öncə stadiondaydıq. Yolboyu azarkeşlər elə də fəallıq göstərmirdilər. Bu da anlaşılandı. Üç gün ərzində canımızdan can olan 71 qardaşımız şəhid olmuşdu. Təm-tərağa, dəm-dəstgaha gərək yox idi. Sadəcə, diqqətimizi çəkən bir məqam oldu. “Nant”ın azarkeşləri oyunun başlamasına 5-6 dəqiqə qalsa da, tribunada yerlərini almamışdılar. Onlar stadiona daxil olarkən problemlə üzləşdilər. Asayiş keşişçiləri onları bir-bir xüsusi yoxlayırdı. Fransızlar qrup şəklində stadiona girmək istədikləri üçün girişdə öz yoldaşlarını gözləyirdilər.

Saat 20.44. Bütün azarkeşlər ayaqüstə durub, stadion sükuta qərq olub. “Qarabağ”ın üzvləri də sakitcə yerlərində dayanıblar. Hakimin start fiti sükutu pozdu. Bir anda alqış səsləri yüksəldi. Möhtəşəm dəstək altında Ağdam klubu oyuna başladı. Azarkeşlər tez-tez “Şəhidlər ölməz, vətən bölünməz” şüarını səsləndirirdi. İlk hissədə “Qarabağ” özünü yaxşı tərəfdən göstərə bilmirdi. Komanda bəzi hallarda müdafiədə səhvlərə yol verirdi. Bunun nəticəsi kimi 16-cı dəqiqədə Qurban Qurbanov Bəhlul Mustafazadəyə əsəbi şəkildə diqqətli oynamasını tapşırdı. Fasiləyə kimi komandalar başabaş mübarizə apardılar. Azarkeşlər dəstək olur, ilk 45 dəqiqədə 2-3 seyvlə diqqət çəkən Şahruddinin adını səsləndirirdilər. Bir də əsas məsələ... Stadionun ot örtüyü elə bərbad idi ki, adam deməyə söz tapa bilmir. İllərdi “Qarabağ”ın oyununda belə problem yaşanır. Hər dəfə də bəhanələrlə problem ört-basdır edilir.

“Qarabağ” ikinci hissəyə fırtına kimi başladı. Komandanın qaçırdığı qol imkanları saç-baş yoldururdu. 56-cı dəqiqədə arena süd yolu qalaktikasına bənzədi. Bütün azarkeşlər əllərindəki telefon vasitəsi ilə işıq effekti yaradaraq matça gözəllik qatdı. 60-cı dəqiqədə isə stadion sevincə qərq oldu. Ovusu hesabı açaraq Azərbaycanın sevinməsinə səbəb olmuşdu. Bu anda baş məşqçi 15-20 saniyəlik media mənsublarının olduğu tribunaya tərəf baxdı. Bəlkə də mütəxəssis Ovusunun fərqlənməsinə xüsusi sevinmişdi. Çünki Vacinin gedişindən sonra media və ictimaiyyət əsasən Qurban Qurbanovu qınayırdı. Hamı transfer edilməməsindən şikayətçi idi. Ovusunun fərqlənməsi onun “mən burdayam və hər şeyi daha yaxşı bilirəm” deməsi üçün səbəb idi. Zubirin 5 dəqiqə sonra fərqlənməsi artıq hamının dəlilər kimi sevinməsinə səbəb oldu. Yankoviçin uzaqdan zərbə ilə toru silkələməsi isə yeməkdən sonra desert idi. Ən möhtəşəm məqam hər qoldan sonra azarkeşlərin “Şəhidlər ölməz, vətən bölünməz” şüarını səsləndirməsi idi... Matç bitdi, amma Azərbaycan tarixində bir ilk yaşanırdı. İnsanlar arenanı tərk etməyə tələsmirdi. “Qarabağ” bütün stadionu dövrə vururaq onlara təşəkkür etdi.

Qəribədi, “Qarabağ” bir gün öncə Azərbaycanı təcavüzkar adlandıran ölkənin klubuna meydanda mədəni təcavüz edib, sonda başına bir şapalaq da vurub yola saldı. Bu, talenin ironiyasıdı. Büdcəsi Ağdam klubundan 3 dəfə çox olan, oyundan öncə iddialı danışan “Nant”ın baş məşqçisinə Qurban Qurbanov tərs sillə vurdu. Və göstərmiş oldu ki, danışmaqla yox, meydanda mübarizə aparmaqla qələbə qazanmaq lazımdı. Ad-san, ölkənin çempionatının səviyyəsi boş söhbətdi. Yəqin bu məğlubiyyəti fransızlar uzun müddət unutmazlar...

İLKİN SULTANLI