“Olimpiakos”la oyunda qələbəyə can atmalıydıq, heç-heçə ilə kifayətləndik, “Nant”la oyunda Avroliqanın pley-offuna vəsiqə qazanmaq üçün bizi heç-heçə də qane edirdi, uduzduq,

“Frayburq”la oyunda, çox güman, bizi yalnız qələbə razı salacaq, ancaq... Bəli, milyonlarla azərbaycanlı azarkeş indi böyük həyəcan və açıq etiraf etmək lazımdı ki, qorxu içində noyabrın 3-nü – Bakıdakı həlledici oyunu gözləyir. İş elə gətirib ki, “Frayburq”la mümkün heç-heçə də işə yaramaya bilər. Belədə “Nant” son turda “Olimpiakos”a qalib gəlməklə - tam realdı! – 2-ci yeri tutacaq. Və hadisələrin bu məcraya yönəlməsinin əsas səbəbkarı özümüzük, yəni “Qarabağ”dı!

Bəribaşdan deyim ki, mən ardıcıl iki il Konfrans Liqasının pley-offuna vəsiqə qazanmağı uğur-filan saymıram. “Qarabağ” bu yolu artıq keçib! O “Qarabağ” ki, 9 ildi təsnifat mərhələlərini uğurla keçməklə qrupa düşür. Ardıcıl 9 il qrupda oynayan komandanın zaman-zaman tavanı qaldırması vacibdi və lazımdı. Deməli, Konfrans Liqasının pley-offuna vəsiqəni bir kənara qoyub, ağdamlıların qitənin ikinci dərəcəli klub turnirində çıxışını davam etdirməsinin vacibliyinə köklənməliyik.

Xora qoşulmağı heç vaxt qoşulmasam da, ictimaiyyətin Şahruddin Məhəmmədəliyevlə bağlı haqlı irad və təəccübünü anlayır, amma Qurban Qurbanovun bu məsələdəki yersiz inadkarlığını anlamıram. Əlbəttə, bir baş məşqçinin yetirməsinin arxasında durması, ona sonsuza qədər güvənməsi yaxşı haldı, məntiqlə bunca güvənilən adam daha etibarlı çıxış etməli, necə deyərlər, hocasına borcunu qaytarmalıdı. Amma bu adam nə edir? Həlledici məqamlarda saatlı, yeriyən, üzən, gəzən bombaya çevrilib partlayır, özünün və komanda yoldaşlarının bütün əməyini yerə vurur. Zahirən srağagünkü oyunda da hər şey yaxşı gedirdi, ağdamlılar ilk 15 dəqiqədə daimi hücumlar qurur, rəqibi meydanın özünə aid hissəsinə sıxırdı. Və 17-ci dəqiqədə bomba işə düşüb, hər şeyi yerlə yeksan elədi. Mən “Şahruddin “Qarabağ”ı ÇL-in qrupundan etdi, indi də Avroliqadan kənarda qoyacaq”, - deyə yanıb-tökülən azərbaycanlı azarkeşin iztirablarını qəlbimin ən dərin nöqtələrinə qədər hiss edirəm. Axı özüm də azarkeşlərin ən dəlilərindən olmuşam, məhz futboldakı məğlubiyyət günboyu əhval-ruhiyyəmi müəyyənləşdirən indikator rolunu oynayıb. Şahruddindən bu qədər pislik görən azarkeşə nə deyəsən, onu necə ovudasan?!

İnadkar Qurban bəyin nəzərinə çatdırıram ki, qapıçı mövqeyində daimi rotasiyalara dünya futbolunda heç vaxt yaxşı baxılmayıb. Məsələn, PSJ-də Maurisio Poçettinonun gah Donnarummaya, gah da Navasa etibar etməsi bu iki qapıçını və hər kəsi bezdirdi. Sonda italiyalı qapıçı baş məşqçi qarşısında məsələni belə qoydu: ya mən, ya da o! Deməyim odu ki, qapıçı mövqeyi həssas məsələdi, sahə oyunçularıyla bağlı istənilən manevri etmək olar, amma qapıçı... Qurban bəy isə çempionat oyunlarında Quqeşaşviliyə güvənməklə sanki Məhəmmədəliyevə deyir ki, sən ölkə çempionatının səviyyəsini aşmısan, yerin avrokuboklardı. O gözünə dönmədiyim də arın-arxayın çıxır meydana, bombanı partladır, bütün Azərbaycanın nifrətini qazanır, sonra da heç nə olmayıbmış kimi yola davam edir.

Təbii, futbolda bəxt də önəmli amildi. Bunsuz uğur qazanmaq çətindi. Bu mənada son 10 dəqiqədə total müdafiə olunan, hücumu unudan və 5-ci uzatma dəqiqəsində qapısında qol görən “Qarabağ”ın müəyyən mənada bəxtinin gətirmədiyini də iddia etmək mümkündü. Amma əminəm ki, bəxtsizlik, Şahruddinin yarıtmazlığı haqqındakı söhbətlər sıravi azarkeşin yarasına məlhəm olmayacaq. “Qarabağ” azarkeşi, yəni milyonlarla azərbaycanlı ilə barışmaq istəyirsə, qrup mərhələsinin qapısını möhkəm çırpmalıdı. Komanda ilk növbədə özü vəzifənin öhdəsindən gəlməli, heç bir motivasiyası qalmayan “Frayburq”u məğlub etməlidi. Yalnız belədə “Olimpiakos” – “Nant” oyununun nəticəsi bizim üçün heç bir əhəməiyyət daşımayacaq. Yoxsa taleyini başqalarının insafına buraxıb, sonra da əliboş qal... Mənim fikrimi bilmək istəyirsizsə, yunana ümid olan şamsız qalar!

HUŞƏNG