Hadisələrin axarını qabaqlamaq istəməzdim. Amma atalarımız demişkən, görünən dağ bələdçi istəməz. Elə bir az ağıllı tərpənmək yetərlidi ki, istiqaməti həmin dağa doğru tutub, yoluna davam edəsən. Misli premyer-liqasında vəziyyət də belədi. Hələ qış fasiləsinə qədər müəyyən nəticələrə gəlmək, kimin mövsümü hansı pillədə yekunlaşdıracağını proqnozlaşdırmaq mümkün idi.

Bizim klubların qış fasiləsində köklü dəyişikliklərə əl ata bilmədiyini, yaxşı transferlərlə vəziyyəti nəzərəçarpan dərəcədə dəyişməyi bacarmadığını çox görmüşük. Bu mənada geridə qoyduğumuz qış fasiləsi də ötən illərdəkindən fərqlənmədi. Bir sözlə, komandalar qışa qədər hansı vəziyyətdə idisə, qışdan sonra da elə davam edirlər. Cüzi fərqlənmələr ola bilər, amma prinsipcə qüvvələr nisbəti də, oyun keyfiyyəti də elə mövsümün ilk iki dövrəsində olduğu kimidi.

Qış fasiləsindən sonrakı iki tur da sözlərimin təsdiqidi. “Qarabağ”la “Sabah” yenə də qarşısına çıxanlara rəhm etmir. Qurban Qurbanovun komandası uzaq Tovuz səfərindən 3 xalla qayıtmağı bacardı. Özü də bu 3 xal “Turan Tovuz”un qapısına vurulan üç qol sayəsində qazanıldı. “Köhlən atlar” “Şamaxı”nı da 3 dəfə məyus etdi. Tovuzdakı qarşılaşmadan fərqli “Azərsun Arena”da “Qarabağ”ın üstünlüyü heç bir şübhə doğurmadı. Meydan sahibləri öz qapısında qol görəndə artıq hesab 3:0 idi.

Elə “Sabah” da oxşar qrafik cızır. Masazır təmsilçisi həm “Neftçi”, həm də “Qəbələ” ilə oyunlarda qələbəyə sevinib. “Qarabağ”dan fərqli “Sabah” bu görüşlərdə qapısını toxunulmaz saxlaya bilib. Bu “quru” seriya həm müdafiəçilərin, həm də qapıçı Yusif İmanovun inamlı oyunu sayəsində mümkün olub. “Neftçi” ilə görüşün hələ birinci hissəsində “Sabah” ağırlığını meydana qoymağı bacarmış, üstün oyun nümayiş etdirmişdi. Qəbələ səfərində isə rəqibin azlıqda qalması Murad Musayevin komandasının işini asanlaşdırdı. Bəli, Ruan Renato qırmızı vərəqə almasaydı, fərqli ssenari izləməyimiz mümkün idi. Amma keçmişə nəzərə salanda görürük ki, bu mövsüm keçirilən oyunların ikisində də “Sabah” “Qəbələ”dən üstün olub. Deməli, meydan sahibləri azlıqda qalmasaydı belə, “Sabah” sonda istədiyinə nail olacaqdı.

20-ci turda “Neftçi” qələbəyə sevinsə də, bu kluba könül verən azarkeşlər heç də nikbin deyil. “Ağ-qaralar” inamlı oynamır, heç bir rəqib önündə əzəmətli görünmür. “Zirə” üzərindəki qələbə də möhtəşəm alınmadı. Görünən odu ki, qarşıdakı turlarda da “Neftçi”nin bu cür irəli-geri ləngər vurması, azarkeşlərini gah sevindirib, gah da üzməsi davam edəcək. Bu nəticələrlə üçüncü pillədən yuxarı qalxmaq heç də real görünmür. Hazırkı qüvvələr nisbətində və sərgilənən oyunla “Neftçi”nin “Qarabağ”la “Sabah”ın mübarizəsinə müdaxilə etməsi mümkünsüzdü. Laurentsiu Regekampfın bəxti onda gətirib ki, “Neftçi”ni təqib edənlərin heç biri sabit oyun göstərmir. Nə “Zirə”, nə də “Qəbələ” bürünc medallar qazanmaq üçün yetərli gücə sahibdi. “Neftçi” “Zirə”ni 10, “Qəbələ”ni 15 xal qabaqlayır. Bu gedişlə fərqin qapanacağını ən nikbin ekspertlər belə proqnozlaşdırmağa ürək etməz.

Amma bütün bunlar o demək deyil ki, Azərbaycan çempionatında mübarizə bitib. “Yuxarılar”da hər şey böyük ölçüdə məlum olsa da, aşağı pillələrdə xeyli sıxlıqdı. Bu da onunla bağlıdı ki, “Turan Tovuz”dan başlamış “Kəpəz”ə qədər 5 klub arasında səviyyə fərqi elə də böyük deyil. Bir tur “Sumqayıt” “Turan Tovuz”u üstələyir, növbəti dəfə “Turan Tovuz” “Kəpəz”i. Beləcə bu komandalar bir-birini büdrədə-büdrədə turları, mövsümü yola verir. Yaxın keçmişin təcrübəsinə baxanda görürük ki, premyer-liqanı tərk edən komandanın olmaması aşağı pillələrdəki mübarizəni də mənasız edib. 8 komandanın yarışdığı çempionatda 5-ci ilə sonuncu pilləni tutmaq arasında heç bir fərq yox idi.

Bu ildən elitaya “Kəpəz”lə “Turan Tovuz” gətirilib və AFFA İcraiyyə Komitəsi əminliklə bəyan edib ki, mövsüm bitəndə son pillədə olan komanda premyer-liqanı tərk edəcək. Şəxsən mənim buna inanmağım gəlmir. Yeganə tərəddüd odu ki, AFFA-nın baş katibi Sərxan Hacıyev yeni il ərəfəsində verdiyi müsahibələrdə əminliklə bu qərarı təkrarladı, sonuncu pillənin sahibinin diviziona göndəriləcəyini dedi. AFFA qətiyyətli davransa, 10-cu pillədən qurtula bilməyən komandanın elitanı tərk etməsinin şahidi olacağıq. Bu da son illərin ənənəsinin pozulması deməkdi.

İkinci “beşlik”də qərarlaşan komandaların heç biri özünü rahat hiss edə bilməz. 6-cı sıradakı “Turan Tovuz”la sonuncu “Kəpəz”in arasında cəmi 4 xal fərq var. Qarşıdakı oyunların sayı isə 16-dı. Deməli, eynisəviyyəli rəqiblərin “yaşamaq uğrunda mübarizə”sindən çox şey gözləməyə dəyər. Bizə qalan bu mübarizəni maraqla izləməkdi. Ümid edək ki, həmin mübarizəyə kənardan müdaxilə olmayacaq və layiq olan elitadakı yerini qoruyacaq.

AMAL