Kimi Kadini qınayır, kimi də “Qarabağ”ı. “Krasnodar”a keçən braziliyalı futbolçunun sosial şəbəkələr vasitəsiylə etdiyi vida paylaşımından sonra beyinlərdə yeni suallar yaranıb.

Bu sualların səbəbi odu ki, Kadi vida mesajının sonunda bir gün hər şeyi izah edəcəyini, nəyin baş verdiyini danışacağını qeyd edib. Şəxsən mənim üçün onun nəyi izah edəcəyi, nə danışacağı maraqlı deyil. Hər gün hansısa futbolçu klubunu tərk edir, başqa komandaya keçir. Düşünün ki, onların hər birinin keçidinin müəyyən səbəbləri olur. Kimisini keçmiş klubunda aldığı maaş qane etmir, başqa birinin çalışdırıcı və ya komanda yoldaşları ilə problemi olur. Kimisi də pulu bir kənara qoyur, daha nüfuzlu çempionatda oynamaq həvəsi ilə arzularının arxasınca gedir, bəxtini yeni klubda sınamaq fikrinə düşür. Necə deyərlər, hər kəsin öz seçimi var. Durub hamıdan sədaqət gözləmək, Totti kimi karyerasını yalnız bir kluba, onun “rənglərinə bağlamasını” istəmək məntiqli deyil. Xüsusən də əcnəbi futbolçuların.

Azərbaycan klublarının Avropadakı nüfuzu, bizim premyer-liqanın reytinqi hamımıza məlumdu. Durub özümüzü aldatmaqla deyil. Az-çox “Qarabağ” “Biləcəridən o tayda” tanınır, onun adını eşidənlər hansısa məlumata sahib olduqlarını deyirlər. Bəlkə də az-çox “Neftçi”nin keçmiş SSRİ məkanında tanınmasına ümid edə bilərik. Vəssalam. “Qarabağ”dan başqa hansı klubumuz Avropada boy göstərib, avrokubokların qrup mərhələsində diqqətləri üzərinə çəkməyi bacarır ki?! Əlbəttə, heç biri. “Köhlən atlar”ın zəfər yürüşü olmasa, azərbaycanlı azarkeşlər üçün avrokubok macərası elə başlayan kimi bitər, ölkəmizdə uzağı avqustun sonuna qədər qitəmiqayslı oyunlar keçirilər. Ondan sonra da televizor önündə yerimizi rahatlayıb, Çempionlar Liqasında, Avropa Liqasında ürək qızdırdığımız əcnəbi klubların oyunlarına baxmağa başlayarıq. Bəxt üzümüzə gülsə, Türkiyənin hansısa təmsilçisi Çempionlar Liqasının qrup mərhələsinə yüksəlsə, ürəyimiz də onunla təskinlik tapar.

Bəli, yaxşı ki, “Qarabağ” var. Bunu son illərdə tez-tez deyirik. Məhz Qurban Qurbanovun yetirmələrinin sayəsində Avropanın tanınmış klubları yolunu Bakıdan salır, bizim stadionlarda da yüksək səviyyəli avrokubok oyunları keçirilir, azarkeşlərimiz də “gözünün qurdunu öldürmək” şansı qazanır. Amma bir acı həqiqət də var ki, onu da heç vaxt unutmamalıyıq. Atalarımız “bir güllə bahar olmaz” deyiblər. Təkcə “Qarabağ”ın uğurları, avrokuboklarda və qrup mərhələsindəki daimi çıxışı ilə Azərbaycan çempionatının marka dəyərini yüksəltmək, futbolumuzu “köhnə qitə”yə tanıtdırmaq mümkünsüzdü. İndi internet əsridi. İstənilən əcnəbi futbolçu və ya azarkeş asanlıqla Misli premyer-liqasının oyunlarından video və ya fotogörüntüyə baxa, qarşılaşmaların boş tribunalar önündə keçirildiyini görə bilər. Tək-tük oyunlarda tribunaların qismən dolu olması ilə özümüzü aldatmayaq. Heç “Turan Tovuz”un doğma meydandakı matçları zamanı tribunalarda qələbəliyin yaşanması da ciddi fakt deyil. Avropalılar belə qələbəlikdən çox görüb. Elə Gəncə şəhər stadionunun qəzalı tribunalarına bir dəfə baxmaq kifayət edər ki, bizim çempionatın imici yerlə bir olsun.

Zövqlər, fikirlər fərqlidi. Razıyam ki, belə acınacaqlı görüntüyə rəğmən, əcnəbilər arasında Misli premyer-liqasına maraq göstərən, bizim çempionatda oynamaq istəyən futbolçular tapılır. “Kəpəz”in, “Səbail”in, “Turan Tovuz”un, “Sumqayıt”ın heyətində o qədər legioner var ki, onları saymaqla bitirə bilməzsən. Amma həmin legionerlərin meydanda sərgilədiyi oyuna da baxmaq lazımdı. Onların mütləq əksəriyyəti yerli futbolçulardan nəinki fərqlənir, hətta səviyyəcə geri qalırlar. Sözümə qüvvət vermək üçün turnir cədvəlində iki dövrədən sonra yaranan vəziyyəti bir daha diqqətinizə çatdırım. Heyəti bütünlüklə sözün əsl mənasında yerli futbolçulardan qurulan “Şamaxı” 13 xalla 7-ci sıradadı. Lakin əcnəbilərə sevə-sevə qucaq açan “Sumqayıt”, “Kəpəz” və “Səbail” geri qalır. Bu faktın özü belə yetərlidi ki, Azərbaycana gələn legionerlərin səviyyəsi barədə mühakimə yürüdək, onlarla yerliləri müqayisə edək.

Sözümün canı odu ki, iddialı klublarımızın yaxşı əcnəbi tapa bilməməsi, daha doğrusu, həmin əcnəbilərin Azərbaycana gəlmək istəməməsi ciddi problemdi. Belə davranışın da ciddi səbəbləri var. Zaman-zaman Dino Ndlovu, Kadi Borges, İbrahim Şehiç kimi yaxşı futbolçular Azərbaycanın yolunu tutur, bizim çempionatda oynamağa razılıq verir. Amma onlar da ilk fürsətdə ölkəmizi tərk edir, daha yaxşı çempionatlarda daha çox pul qazanmağa gedirlər. Yazının əvvəlində qeyd etdiyim kimi, buna görə onları qınamağa dəyməz. Fakt odu ki, Kadi gedişiylə “Qarabağ”a 5 milyon avro qazandırıb. Lap elə “Qarabağ” bu puldan vaz keçsəydi belə, onu burda saxlamaq heç də asan olmayacaqdı. Odu ki, belə məşğuliyyətlərlə, klubu və futbolçunu qınamaqla özümüzü yormayaq. Düşünək, görək bizdə niyə Kadi kimi futbolçu yoxdu, nədən belələrini özümüz yetişdirə bilmirik?!

AMAL