“Bəxtimdən “Beşiktaş”ı həmişə böhranda olarkən qəbul edirəm. Həm ilk dönəmimdə, həm də son işlədiyim dönəmdə komandada ciddi problemlər var idi. Amma bu camiəyə ürəkdən bağlı olduğumuz üçün şikayətlənmədim və təklifi qəbul edərək işə başladım. 2005-ci ildəki ilk dönəmimdə çox yaxşı nəticələr əldə etmişdik. Yalnız “Qalatasaray”a uduzmuş, ikinci dövrədə ən çox xal toplayan komanda olmuşduq. Bu mövsüm isə bəzi anlamadığım şeylər baş verdi. Qovulduğum gün mənim üçün çox üzüldüyüm və unuda bilməyəcəyim bir gün oldu. Mən ora pul üçün getmədim. Çağırdılar və mən də düşünmədən getdim. Təbii ki, futbolda hər şey mümkündü. Amma orda başıma gələnlər məni çox üzdü. “Beşiktaş” dəyərlərinə sahib çıxmır. Camiəyə qəlbən bağlı olan adamların arxasında durmur. “Beşiktaş” camiəsinə bunu yaraşdırmadım. Mən olmayım, başqası olsun – belə davranış olmamalıydı. Bir məqşçi ilə yola davam edəcəyinizə söz verirsizsə, bu sözün arxasında durmaq lazımdı. Biz səfərdə “Luqano”nu məğlub etdik. Mən oyunda olarkən istefamla bağlı məktub göndərdilər. Bu da məni çox üzdü. Bir komandanı 15 gün ərzində yeni səviyyəyə çatdırmaq mümkün deyil. Məşqə çıxdığım ilk gündə heyətdə 10-dan çox zədəli futbolçu var idi. Məşqçiyə qarşı səbrli davranılmasa, vaxt verilməsə, o, heç nə edə bilməz. Məndən sonra gələn məşqçiyə məndən daha çox vaxt verildi. Həmin vaxtı mənə versəydilər, gözəl işlər görə, transferlər edə bilərdik. Amma əlimizdə olan futbolçularla ən yaxşısını etməyə çalışdıq. Aybabanın futbolçulara “çürümüş” deməsi şəxsən mənə çox pis təsir etdi. Bir futbolçu zəif oynaya və ya günündə olmaya bilər. Amma ona “çürümüş” demək düzgün deyil. “Hazır deyil” ifadəsi daha yaxşı səslənir. “Çürümüş” bir qədər ağır sözdü. Hər şeyə rəğmən, fanatlar futbolçulara sahib çıxmalı və onlara etibar etməlidilər. Məşqçilik üçün darıxmışam. Əvvəlkindən daha hirsli və istəkliyəm. Azərbaycan yığmasının rəsmiləri mənimlə əlaqə qurmuşdular. Danışqılar baş tutsa da, məsələ konkretləşmədi. İrandan olan təklif daha konkret idi. Amma ora da mən özüm getmək istəmədim”.